درمان، آغاز شکوفایی توانایی‌های فراموش‌شده من بود.

(به نام قدرت مطلق  الله )

چهاردهمین جلسه از دور پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی راهنمای محترم مسافر ستار ونگهبانی مسافر روح الله و دبیری مسافر علی  با دستور جلسه: ( DSTو تجربه من از سایر روش ها)در مورخ۱7آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد :
 

سلام دوستان ستار هستم، یک مسافر.

از نگهبان جلسه، آقا روح‌الله، تشکر می‌کنم و از ایجنت محترم، آقا ایمان، سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه بنشینم، خدمت کنم و از شما آموزش بگیرم.

دستور جلسه این هفته، «روش DST و تجربه من از سایر روش‌ها» است.

همان‌طور که آقای مهندس در سی‌دی «صورت‌مسئله اعتیاد» فرمودند، زمانی که کسی در جایگاه استادی قرار می‌گیرد، بهتر است از تجربیات خودش صحبت کند؛ از اتفاقاتی که برایش افتاده و آنچه را که از دل تجربه کرده است بیان کند تا صحبت‌هایش به دل دیگران هم بنشیند.

من هم امروز می‌خواهم تا جایی که فرصت و ذهنم اجازه می‌دهد، بخشی از احساسات و تجربیات خودم را بیان کنم.

قبل از اینکه درباره دستور جلسه صحبت کنم، می‌خواهم خیلی کوتاه از حسی که نسبت به آقای مهندس دارم بگویم.

در این چند هفته درباره دستاوردهای آقای مهندس صحبت‌های زیادی شده است. به نظر من حتی اگر هفته‌ای یک بار هم این دستور جلسه را داشته باشیم، باز هم هر بار نکته جدیدی به ذهن آدم می‌رسد؛ نکته‌ای که شاید فراموش کرده باشیم و لازم باشد دوباره آن را به یاد بیاوریم و بازگو کنیم.

من هیچ‌وقت نتوانستم درباره آقای مهندس بگویم تسلیت می‌گویم و دلیلش را هم نمی‌دانم. شاید باید بگویم تبریک می‌گویم بابت این سفر و بابت اینکه چقدر زیبا و بیش از توان خودشان به انسان‌ها خدمت کردند.

واقعاً انسان وقتی به این حجم از خدمت فکر می‌کند، متوجه بزرگی این کار می‌شود. جمله‌ای که گفته شد: «باشد که سایه شما بر سر ما باشد»، جمله بسیار بزرگی است.

یعنی در این دنیایی که همه ما به آن می‌آییم و می‌رویم، جایگاه و عظمت خدمت شما بسیار بالاتر از تصور ماست و آرزو می‌کنیم که سایه‌تان بر سر ما باشد.

چرا؟ چون کاری که انجام داده‌اید، کار بسیار بزرگی است.

من هزاران بار خواسته‌ام یکی از اخلاق‌های کوچک و نادرست خودم را تغییر بدهم، اما نتوانسته‌ام. حتی گاهی ۲۴ ساعت هم نتوانسته‌ام آن صفت را به یک صفت درست تبدیل کنم؛ آن هم فقط در ظاهر.

حالا تصور کنید تغییر دادن هزاران انسان و کمک به تغییر زندگی آن‌ها چه کار بزرگی است.

اگر بخواهم آقای مهندس را توصیف کنم، می‌توانم بگویم اگر تمام صفت‌های خوب دنیا را مثل یک هرم کنار هم بچینیم، آقای مهندس در رأس آن هرم قرار می‌گیرند. این بهترین توصیفی است که می‌توانم از ایشان داشته باشم.

اما درباره روش DST و تجربه‌هایی که از سایر روش‌ها دارم:

قبل از اینکه به کنگره بیایم، به یک NGO دیگر رفته بودم و حدود ۱۸ ماه در آنجا حضور داشتم. مدام به ما می‌گفتند امروز حالت خوب نیست، فردا بهتر می‌شوی؛ همیشه در حال گول زدن خودمان بودیم و با کلک و حقه می‌خواستیم شرایط را تحمل کنیم.

این چیزی است که واقعاً تجربه کردم.

بعد از آن ۱۸ ماه، بعضی روزها از اینجا به سمت چشمه می‌رفتم و گریه می‌کردم. خودم هم دلیلش را نمی‌دانستم. شاید از نظر جسمی مشکل خاصی نداشتم، هرچند همان هم مشکل داشت، اما روح و روانم به‌شدت به‌هم‌ریخته بود. خلق‌وخویم تغییر کرده بود و به پوچی رسیده بودم. همیشه فکر خودکشی به ذهنم می‌رسید.

اگر امروز بگویم که قبلاً هم می‌توانستم این‌طور صحبت کنم، دروغ گفته‌ام. واقعیت این است که من چنین توانایی‌ای نداشتم.

زمانی که وارد کنگره ۶۰ شهرکرد شدم، راهنمای اولین جایگاه من، آقا مراد بود. ایشان بچه گوجان بودند و من از طریق آشنایی با ایشان به کنگره آمدم.

من حتی در یک جمع چهار یا پنج نفره هم اگر می‌خواستم صحبت کنم، حتماً به‌هم می‌ریختم یا حالم تغییر می‌کرد. آن اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس را نداشتم که بتوانم یک صحبت معمولی و ساده انجام بدهم.

آقا مراد همان روز اول به من گفتند: «معرفی کن، تازه‌وارد هستی.»

واقعیتش را بخواهید، نتوانستم درست صحبت کنم. فقط گفتم: «سلام، جعفر هستم، یک مسافر.» همه هم تشویقم کردند.

این‌ها تجربیات واقعی من است.

درست است که روش DST روی جسم تأثیر می‌گذارد، اما به نظر من تأثیر آن بر صور پنهان انسان بسیار گسترده‌تر است. آن عزت‌نفس، اعتمادبه‌نفس و توانایی‌هایی که در انسان به وجود می‌آید، واقعاً قابل‌توجه است.

من از بسیاری از ترس‌هایم عبور کردم؛ البته نه از همه آن‌ها، اما از بیشتر ترس‌هایم گذشتم.

یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های من، ترس از قضاوت شدن بود. هیچ‌وقت نمی‌توانستم تصور کنم روزی برسد که در چنین جایگاهی بنشینم و بتوانم درباره یک موضوع مشخص صحبت کنم.

روش DST به ساده‌ترین و بهترین شکل به من کمک کرد از این ترس عبور کنم.

البته هنوز یک حسرت دارم؛ اینکه دوست داشتم در حضور آقای مهندس مشارکت کنم و واقعاً نسبت به کنگره و آموزش‌هایی که گرفتم، یک احساس دین داشتم. دوست داشتم شعری بخوانم و به شکلی ادای دین کنم، اما هیچ‌وقت نتوانستم از آن ترس عبور کنم.
قبل از اینکه به کنگره بیایم، حدود چهار سال هم در حلقه عرفان حضور داشتم. حتی در سفر اولم که سفر موفقی نبود، تا آخر سفر با خودم می‌گفتم اینجا دیگر چیست؟ همیشه فکر می‌کردم علم اصلی جای دیگری است.

درصورتی‌که آنجا هم علمی وجود دارد و می‌توان آن را برگی از درخت علم دانست، اما به نظر من علم کامل و حقیقت را در کنگره پیدا کردم.

زمانی که به درمان رسیدم، متوجه شدم بسیاری از عیب‌ها و مشکلاتی که سال‌ها با آن‌ها درگیر بودم، در کوتاه‌ترین زمان ممکن شروع به تغییر کردند و حواس و توانایی‌های من باز شدند.

من دوست داشتم در حضور آقای مهندس مشارکت کنم و این شعر را بخوانم.

حتی همین توانایی که امروز دارم و می‌توانم شعر حفظ کنم، پیام‌ها را به خاطر بسپارم و مطالب را درست بیان کنم، برای خودم یک دستاورد بزرگ است. منی که قبلاً نمی‌توانستم چهار کلمه را درست و با اعتمادبه‌نفس کنار هم قرار بدهم، امروز می‌توانم در این جایگاه صحبت کنم.

این هم یکی از دستاوردهای روش DST برای من است؛ اینکه حواس و توانایی‌های انسان دوباره باز می‌شود و خودش را نشان می‌دهد.

می‌خواهم صحبت‌هایم را با همان شعری تمام کنم که مدت‌ها در ذهنم بود.

همان‌طور که عرض کردم، انگار نسبت به کنگره یک عذاب وجدان داشتم. کنگره این همه دستاورد به من داده بود، این همه توانایی در من به وجود آورده بود، اما من در گذشته جای دیگری را بالاتر می‌دانستم. همین موضوع باعث شده بود احساس کنم باید به شکلی ادای دین کنم.

این شعر را دوست داشتم در حضور آقای مهندس بخوانم.

بیت اول، بیانگر صحبت‌های خودم است؛ جایی که از روی ناآگاهی نام استاد دیگری را آوردم و بیت دوم، پاسخی است که از زبان آقای مهندس به خودم می‌دهم:

گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان

آمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهان

گفت که سلطان مَنم، جانِ گلستان مَنم

حَضرتِ چون مَن شَهی، وآنگه یادِ فُلان؟

دفِّ مَنی هین مَخور سیلیِ هَر ناکَسی

نایِ مَنی هین مَکُن از دَمِ هَر کَس فَغان

پیشِ چو مَن کِیقُباد، چَشمِ بَدم دور باد!

حیف نَباشَد که تو یاد کُنی از کِهان؟

جُغد بُوَد کو به باغ یادِ خَرابه کند

زاغ بُوَد کو بَهار، یاد کند از خَزان

چَنگ به مَن دَر زدی، چَنگِ مَنی دَر کنار

تار که دَر زَخمه‌ام سُست شَوَد، بُگسَلان

پُشتِ جهان دیده‌ای رویِ جَهان را ببین

پُشت به خود کن که تا روی نَماید جَهان

ای قمرِ زیر میغ! خویش نَدیدی، دریغ!

چند چو سایه دَوی، در پیِ این دیگران؟

بَس که مَرا دامِ شعر، از دَغَلی بَند کرد

تا که زِ دَستم شکار، جَست سویِ گلسِتان

در پیِ دُزدی بُدَم، دُزد دِگَر بانگ کرد

هِشتم بازآمَدم، گفتم و هین چیست آن؟

گفت که اینک نشان، دُزدِ تو این سوی رَفت

دُزدِ مَرا باد داد آن دَغَلِ کَژنِشان

این هم یکی از حسرت‌هایی بود که مدت‌ها در ذهنم داشتم؛ اینکه بتوانم در حضور آقای مهندس مشارکت کنم و این شعر را بخوانم.

امروز احساس می‌کنم باری از روی دوشم برداشته شد و از یکی دیگر از ترس‌هایم عبور کردم.

بدون شک انرژی بسیار خوبی از شما عزیزان خواهم گرفت.

خیلی ممنونم از همه شما که به صحبت‌های من گوش دادید.
 

تنظیم و انعکاس: مرزبان خبری مسافر جعفر