من یک همسفر بودم. اما نه آن همسفری که از روز اول کنار مسافرش ایستاد من دو سال بعد رسیدم دو سال مسافرم تنها رفت و من در تاریکی بیرون در، فقط تماشا کردم و نمی‌دانستم.
آن دو سال، من در خانه‌ای زندگی می‌کردم که دیوارهایش را می‌شناختم، اما ساکنانش را نمی شناختم . مسافرم کنار من بود سر یک سفره می‌نشست، اما ذهنش جای دیگری بود جایی که من کلیدش را نداشتم. مثل کسی که در یک اتاق شیشه‌ای حبس شده باشد تو او را می‌بینی، او تو را می‌بیند، دستت را روی شیشه می‌گذاری، دستش را روی شیشه می‌گذارد، اما صدا به هم نمی‌رسد. من هر شب با یک آدم حاضر غایب زندگی می‌کردم.
اول فکر کردم مشکل کوچک است فکر کردم با یک نصیحت، با کمی محبت بیشتر، با صبر، درست می‌شود. مثل کسی که فکر می‌کند با یک چسب زخم می‌شود ترک دیوار را بست. اما نشد هر روز دورتر شد و من هر روز تنهاتر می شدم
راه افتادم دستش را گرفتم و گفتم: «بیا، با هم می‌رویم، درست می‌شود.» پیش مشاور رفتیم ساعت‌ها در راهرو نشستم، منتظر، با دلی که تند می‌زد و دستی که بی‌قرار روی کیفم می‌لرزید در آن راهروها، آدم‌های زیادی را دیدم زن‌هایی با چشم‌های سرخ، مردهایی با شانه‌های افتاده همه منتظر بودند همه امید داشتند. و همه، مثل من، نمی‌دانستند که منتظر چه هستند.
جلسه‌ها تمام شد و ما برگشتیم و هیچ چیز عوض نشد مثل کسی که سطلی آب روی آتشی بریزد که از زیر زمین شعله می‌کشد سطحش خنک شد، اما آتش سر جایش بودو باز رفتیم این بار پیش روان‌پزشک قرص دادند، دارو دادند، گفتند صبر کن صبر کردم ماه‌ها صبر کردم مسافرم آرام‌تر شد، اما خالی‌تر مثل خانه‌ای که درش را قفل کرده باشند کسی بیرون نمی‌آید و کسی هم نمی‌تواند داخل برود آن قرص‌ها، مثل پرده‌ای بود که روی پنجره کشیده باشند اتاق آرام‌تر شد، اما نور هم قطع شد.
باز هم رفتیم جاهای دیگر، آدم‌های دیگر، روش‌های دیگرهر بار با یک امید تازه راه می‌افتادیم و هر بار با یک ناامیدی تازه برمی‌گشتیم مثل کسی که در بیابان دنبال چاه آب بدود و هر بار به سرابی برسد. یادم است یک شب در ماشین نشسته بودم و به شیشه بخارگرفته نگاه می‌کردم و با انگشتم روی بخار نوشتم: «یعنی واقعاً هیچ راهی نیست؟» و بعد پاکش کردم، چون نمی‌خواستم کسی ببیند که من هم دارم از درون خالی می‌شوم.
آن روزها من همسفر بودم، اما نمی‌دانستم همسفر یعنی چه فکر می‌کردم همسفر یعنی کسی که کنار می‌نشیند و منتظر می‌ماند مثل کسی که کنار ساحل بنشیند و برای کشتی غرق‌شده دعا کند. نمی‌دانستم همسفر یعنی کسی که خودش هم باید عوض شود.
و بعد از دو سال ، من وارد کنگره شدم. دو سال دیر، اما دقیقاً به‌موقع انگار که همه‌ی آن راه‌های بی‌نتیجه، پله‌هایی بودند که مرا به این یک در رساندند.
آنچه در آنجا دیدم با همه‌ی جاهایی که رفته بودیم فرق داشت. اینجا کسی مسافرم را قضاوت نکرد. کسی نگفت «تو خرابی» یا «تو بی‌اراده‌ای». اینجا گفتند: «تو مریضی و ما می‌فهمیم» و این جمله آنقدر ساده و آنقدر بزرگ بود که من در دلم گریه کردم مثل کسی که سال‌ها با کوله‌ای سنگین راه رفته باشد و ناگهان کسی بگوید : برات را بده به من، من هم می‌توانم حملش کنم.
اینجا به من گفتند: «تو هم باید یاد بگیری» و من که سال‌ها فقط منتظر مانده بودم، برای اولین بار فهمیدم که من هم سهمی دارم من هم باید تغییر کنم. من هم باید آرام شوم، تا خانه‌ام آرام شود. فهمیدم که همسفر بودن، نشستن کنار ساحل نیست ساختن قایق است.
و بعد روش DST شروع شد برخلاف همه‌ی روش‌هایی که دیده بودیم، اینجا هیچ‌کس مسافرم را به آتش نکشید. هیچ‌کس او را در اتاقی حبس نکرد. هیچ‌کس نگفت «یک شب ترک کن» گفتند: «آرام، پله پله، با احترام، با دارو، با زمان» مثل کسی که به جای کندن درخت، ریشه‌اش را آب بدهد و من با چشم خود دیدم که مسافرم، برخلاف همه‌ی آن سال‌ها، آرام‌آرام شروع کرد به نفس کشیدن شروع کرد به حرف زدن شروع کرد به نگاه کردن به من، نه از پشت یک دیوار.
و عجیب‌ترین بخش ماجرا این بود من که آمده بودم فقط مسافرم را نجات بدهم، خودم نجات پیدا کردم. من که سال‌ها با ترس و بغض زندگی کرده بودم، یاد گرفتم نفس بکشم. یاد گرفتم که نمی‌توانم دنیا را عوض کنم، اما می‌توانم نگاهم را عوض کنم. یاد گرفتم که به جای بار رو دوش بودن، بال پرواز باشم.
حالا وقتی به آن ده سال تخریب مسافرم نگاه می‌کنم، می‌بینم آن همه راه رفتن و آن همه در زدن، بی‌فایده نبود. آن همه در زدن، مرا به این یک در رساند آن همه ناامیدی، مرا قدردان این امید کرد و آن همه تاریکی، باعث شد این روشنایی را ببینم مثل کسی که سال‌ها در شب راه رفته باشد و ناگهان سپیده را ببیند آن‌وقت می‌فهمد که شب هم بی‌دلیل نبوده است.
من یک همسفر بودم که دیر رسید و هیچ نمی‌دانست اما امروز می‌دانم کنگره ۶۰ برای من فقط یک مکان نبود یک خانه بود. و روش DST برای من فقط یک درمان نبود یک درس بود درسی کهبه من یاد داد چطور دوست بدارم بدون آنکه خودم را گم کنم.
و سپاس از مردی که این خانه را ساخت جناب مهندس دژاکام که با نگاه مهربانش، به ما یاد داد که هیچ‌کس آنقدر خراب نیست که نتوان دوباره ساختش. یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
نویسنده : همسفر سهام رهجو راهنما همسفر الهام لژیون (شانزدهم )
ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید (نگهبان سایت)
همسفران دانیال اهواز
- تعداد بازدید از این مطلب :
72