از سقوط آزاد تا آرامش؛ روایت یک همسفر از امید به درمان با متد DST

سال‌ها تصور می‌کردم برای نجات یک زندگی طوفان‌زده، فقط باید جنگید؛ باید با چنگ و دندان در برابر اعتیاد ایستاد و مسافرم را از این باتلاق بیرون کشید. روزهایم با اضطراب مبهم فردا گره خورده بود و شب‌هایم با کابوس بازگشت دوباره مسافرم به مصرف مواد می‌گذشت. در آن روزهای سخت، هر راهی را که به ذهنمان می‌رسید یا دیگران به‌عنوان راه‌حل پیشنهاد می‌کردند امتحان کردیم؛ اما در نهایت تنها راهی که بارها به آن پناه می‌بردیم، روش سقوط آزاد بود. چه روزهای تلخی را با این روش پشت سر گذاشتیم! هر بار مسافرم با غیرت و اراده ستودنی‌اش تصمیم می‌گرفت که یک‌باره مصرف مواد را قطع کند. چند روز یا چند هفته درد، بی‌خوابی، لرزش تن رنجورش و تحمل آن‌همه رنج جانکاه ...، من نیز در کنارش آب می‌شدم؛ با هر ناله‌اش می‌شکستم و دعا می‌کردم که این بار دیگر همه‌چیز به پایان برسد؛ اما افسوس که پس از مدتی، جسم خسته و روان فرسوده‌اش دوباره در برابر نیاز جسم به مصرف مواد تسلیم می‌شد و بار دیگر به مصرف روی می‌آورد؛ بازگشتی که تخریب بیشتری را به همراه داشت.

در آن روش‌های غیراصولی، همیشه صحبت از قطع یک‌باره مصرف بود. به او می‌گفتند: اراده داشته باش، تمامش کن! اما هیچ‌کس به این موضوع توجه نمی‌کرد که تخریب اعتیاد در اعماق شهر وجودی انسان ریشه دارد و صرفاً با تکیه بر اراده نمی‌توان سیستم آسیب‌دیده جسم را احیاء کرد. استرس ناشی از نگاه دیگران، پنهان‌کاری‌ها و شکست‌های پی‌درپی در سقوط آزاد، دیوارهای زندگی‌مان را فرو می‌ریخت و بر عمق دل‌شکستگی‌مان می‌افزود. تصور می‌کردم تا ابد باید در این تاریکی دست‌وپا بزنیم و رنج‌های ما هیچ‌گاه پایانی نخواهند داشت تا این‌که لطف خداوند شامل حالمان شد و مسیرمان به کنگره۶۰ رسید؛ جایی که برای نخستین بار با نامی آشنا شدم که امید واقعی را در دلم زنده کرد: متد DST. در کنگره آموختم که مشکل اصلی، بی‌ارادگی مسافرم نبود؛ بلکه سیستم‌های حیاتی و شبه‌افیونی جسم او در اثر مصرف مواد و قطع‌های ناگهانی و پی‌درپی دچار آسیب شده بودند. با آموزش‌های ارزشمند آقای مهندس دژاکام متوجه شدیم که درمان اعتیاد با شتاب‌زدگی، تحمل رنج و قطع ناگهانی مصرف امکان‌پذیر نیست؛ بلکه به زمان، داروی مناسب OT و پله‌های حساب‌شده نیاز دارد.

برخلاف روش سقوط آزاد که زندگی‌مان را به میدان جنگ و اضطراب تبدیل کرده بود، متد DST این فرصت را به مسافرم داد تا به‌تدریج و با آرامش، در کنار کار و زندگی روزمره، سیستم آسیب‌دیده جسم خود را بازسازی کند و به تعادل برسد. برای من نیز به‌عنوان یک همسفر، کنگره به مأمنی تبدیل شد تا مرهمی بر زخم‌های درونی‌ام بگذارم. در این مسیر آموزش گرفتم که به‌جای خشم، قضاوت و کنترل کردن مسافرم، چگونه همراه و پشتیبان او باشم و بال پروازش شوم. همچنین آموختم که پیش از هر چیز باید خودم تغییر کنم و با حضور در جلسات و بهره‌گیری از آموزش‌های کنگره، به آرامش و حال خوش برسم.

امروز وقتی به سال‌های پر از رنج گذشته، دردهای بی‌سرانجام و کابوس سقوط آزادهای تکراری فکر می‌کنم، با تمام وجود خداوند را شکر می‌کنم که دستمان را گرفت و ما را به این صراط مستقیم هدایت کرد. امروز در سایه متد DST و آموزش‌های ناب کنگره۶۰، طعم شیرین تعادل، لبخند واقعی و آرامش را در خانه‌مان احساس می‌کنیم. اکنون بهتر از همیشه می‌دانم که برای رهایی از تاریکی اعتیاد، تنها جنگیدن و اراده کردن کافی نیست؛ بلکه باید راه درست را شناخت، آموزش گرفت و با صبر و گذشت زمان، مسیر درمان را طی کرد. سپاسگزار خداوند هستم که مسیرمان را به روشنایی کنگره۶۰ پیوند زد.

نویسنده: همسفر یاشا رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهاردهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دکتر مسعود