گاهی خداوند انسان‌هایی را سر راه ما قرار می‌دهد که آمدنشان فقط یک اتفاق نیست؛ بلکه آغاز یک تحول بزرگ در زندگی ماست. انسان‌هایی که با اندیشه، عشق و ایمانشان چراغی در تاریکی روشن می‌کنند و به دل‌های خسته امید می‌بخشند.
آقای مهندس حسین دژاکام عزیز؛ وقتی از شما سخن می‌گویم، از انسانی حرف می‌زنم که از دل رنج‌ها و تجربه‌های زندگی راهی برای رهایی ساختند؛ راهی که در آن انسان می‌آموزد و دوباره خودش را پیدا می‌کند، به توانایی‌هایش ایمان می‌آورد و باور می‌کند که هیچ پایانی پایان راه نیست.
آقای مهندس حسین دژاکام عزیز؛ شما با اکتشافات ارزشمندتان دریچه‌ای تازه به روی انسان‌هایی گشودید که شاید روزی امید خود را از دست داده بودند و تصور می‌کردند دیگر راهی برای بازگشت به زندگی وجود ندارد. شما به ما آموختید که اعتیاد پایان راه نیست؛ بلکه می‌توان با شناخت، آگاهی، صبر و حرکت درست دوباره متولد شد. اکتشافات شما در زمینه درمان اعتیاد به ما نشان داد که برای رسیدن به رهایی، تنها خواستن کافی نیست؛ باید راه را شناخت، آموزش دید و قدم‌به‌قدم حرکت کرد.
کنگره۶۰ برای ما تنها یک مکان نیست؛ مدرسه‌ای است برای آموختن زندگی، شناخت خویشتن و پیدا کردن ارزش‌های فراموش‌شده انسانی. در این مسیر آموختیم که هیچ‌کس با گذشته‌اش تعریف نمی‌شود و هر انسانی می‌تواند با آموزش و عمل سالم، آینده‌ای متفاوت برای خود بسازد.
خدایا؛ برای معلمی که با دانایی‌اش چراغ راه شد و با مهربانی‌اش دل‌های بسیاری را آرام کرد، بهترین‌ها را رقم بزن. خدایا؛ هر کلمه‌ای که با عشق به ما آموخت، برایش نور و برکت شود و هر لبخندی که به ما هدیه دادند، هزاران بار به قلبشان بازگردد. شاید سال‌ها بگذرد و خیلی از درس‌ها را فراموش کنم؛ اما مهربانی، صبوری و محبت شما هیچ‌وقت از خاطرم نمی‌رود. شما به من فهماندید که گاهی یک جمله ساده، یک لبخند و یک نگاه مهربان می‌تواند زندگی یک انسان را تغییر دهد.
اگر امروز چیزی از زندگی آموخته‌ام، بخشی از آن را مدیون شما هستم و از صمیم قلب آرزو می‌کنم چراغ دانایی و آگاهی در کنگره۶۰ همواره روشن بماند و این مسیر پرامید راه‌گشای انسان‌های بیشتری باشد.
به امید روزی که هیچ انسانی در تاریکی و ناآگاهی تنها نماند و چراغ دانایی راهنمای همه ما باشد. امیدوارم روزی برسد که هر انسانی که در این مسیر قدم می‌گذارد، با لبخندی از جنس آرامش به گذشته خود نگاه کند و بگوید: «خدا را شکر که راهی برای دوباره ساختن زندگی‌ام پیدا کردم.»
و از صمیم قلب می‌خواهم تا سال‌های سال، چراغ این مسیر روشن بماند و دل‌های بیشتری طعم شیرین رهایی را بچشند. با تمام احترام، با تمام عشق و از اعماق قلبم سپاسگزارم که معنای تازه‌ای از امید، انسانیت و رهایی را به جهان هدیه کردید. خوشا به سعادتتان که در این دنیا ریشه‌های امید را در دل انسان‌های بسیاری کاشتید.
آقای مهندس حسین دژاکام عزیز؛ روحتان در آرامش و یادتان تا ابد زنده و جاودان. از دست دادن شما برای من فقط فقدان یک استاد نیست؛ داغ از دست دادن انسانی است که از صمیم قلبم دوستش داشتم و خواهم داشت، همان‌گونه که پدرم را.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوازدهم)
عکاس خبری: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر فاطمه (ع) رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوازدهم)
ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هشتم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی سهروردی اصفهان
- تعداد بازدید از این مطلب :
275