آقای مهندس انرژیشان را برای ما گذاشتند و رفتند

چهارمین جلسه از دوره چهارم لژیون سردار همسفران اقا نمایندگی شفا مشهد با استادی پهلوان محترم مسافر محسن و نگهبانی راهنمای محترم همسفر دنور مصطفی و دبیری همسفر دنور حسین و خزانه داری همسفر جعفر با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش ها» در روز شنبه ۱۶ آبان ماه ۱۴۰۵ ، ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان محسن هستم مسافر.خیلی حس خوبی هست در بین همسفران بودن البته من ۲ بار دیگر هم استاد جلسه بوده ام در جلسات عمومی همسفران و تجربه خودم را در اختیارشان گذاشته ام هرچند همسفران نمایندگی شفا تنها جایی هست که فکر میکنم در استان خراسان حضور دارند و فعالیت میکنن. در جزوه جهان بینی جلد دوم که دکتر امین صحبت میکنند منظورشان همان همسفران هستند که از نزدیک با اعتیاد آشنا بودند با اعتیاد و عواقب اعتیاد و یک نفر که مصرف کننده نیست، همیشه برایم سوال بوده که چجوری کنگره می آیند و وادی ها را کار میکند برای من خیلی جذاب و جالب بود حس و حال خوبی که از آنها دریافت میکنم و انرژی بالایی که دارند همیشه در رشته های ورزشی اگر اول نباشند دوم هستند و امروز هم که در لژیون سردار هستیم و چند سالی هست که در این لژیون دارند خوب کار می کنند و طبق دستور استاد امین هم همه هزینه هایشان را دارند خودشان پرداخت میکنند و از آخرین باری که من مرزبان بودم با ما بودند و بعدش جدا شدند یعنی اگر ماه رمضان بود یا همین ایام بزرگ داشت آقای مهندس تمام هزینه هایشان را خودشان دادند و غذا را خودشان درست کردند و این نشان دهنده این است که همسفران بزرگ شده اند و متوجه شده اند که کجا هستند. ویس استاد امین را گوش میکردم که قطعا همه شما گوش کرده اید، لژیون سردار تهران بود و استاد امین همان اول آمدند یک صحبتی کردند و رفتند و گفتند که آقای مهندس اگر بودند چه چیزی میخواستند و به چه چیزی فکر میکردند؟ این پیام آقای مهندس رو نگهبان عزیز اول جلسه خواند آیا یاری رسانی هست که بتواند با گام های کوتاه و یاگام های بلند از این ویرانی ها و نابودی ها جلو گیری نماید. سپس این پیام خیلی مهم را میگویند که تا خداوند به که یاری دهد. من آخرین باری که لژوین سردار نگهبان بودم و این پیام را خواندم، پیام عوض شد پیام جلسه عمومی بود بعد عوض شد این پیام را آقای مهندس دادند و گفتند در لژیون های سردار این پیام رو بخوانید و من میخواستم بروم این اجازه را از آقای مهندس بگیرم برای پهلوانی، از اول تا آخر نمیدانم چرا بغض کردم، گریه کرده بودم واقعا خداوند به من اجازه را داده یا نه؟ اما یکم که فکر کردم دیدم واقعا من هیچ کاری تا به امروز مخصوصا با این که دستور جلسه روش دی اس تی و تجربه من هست میدانم من هیچ کاری نکردم، بخاطر چی بخاطر این روش دی اس تی و روش و راهی که کنگره درون زندگی من باز کرد. من تقریبا بالای 20 سال تخریب داشتم و از همون اوایل که متوجه شدم که الزام به مصرف هستم یادم هست که میخواستم با خانواده ام به مسافرت بروم و نمیتوانستم مصرف کنم و شروع کردم به این ور و آن ور زدن، همان اوایل بود شاید یک سال، دو سالی بود که من مصرف کننده بودم اما اجبار به مصرف نبودم و بعد که اجبار به مصرف شدم تمام این 20 سال من درگیر این بودم که چطور بار این اعتیاد را زمین بگذارم و رها بشم از بار این اعتیاد از ننگ این اعتیاد. در زمان ما هول و حوشه 27-28 ساله پیش تفاوت کرده است الان و آن زمان آمپول هایی آمده بود بنام آمپول های اولجیزک و تمجیزک میرفتم یه دکتری بود در اول خیابان راهنمایی کلی از ما پول میگرفت و این آمپول ها را میزد و به خود ما این آمپول ها را نمیداد و میگفت هر روز باید بیایی اینجا و این آمپول را بهت بزنم، طی دو هفته و بعد از دو هفته باز یک سری کپسول های خانگی به ما می داد و بعد از حدود یک ماه که میرفتیم پیش او زمانی که تمام میشد و میخواست قرص را هم تمام کند تازه شبه اول خماری بود شبه اول بیچارگی بود صد رحمت به آن شیره و تریاکی که ما در آن زمان مصرف میکردیم من یادم میاید اولین باری که رفتم پیش آن بعد از اینکه قرص هایش و آمپول هایش تمام شد رفتم پیشش و گفتم آقای دکتر من شب ها خوابم نمیبرد،

یک قرص خواب برای من نوشت و به من داد گفت شب باید این قرص را بخوری نمیدانم قرص چی بود دیاسپام بود یا آرپلازران بود من شب این قرص را که میخوردم میخوابیدم اما اتفاقی که برای من افتاد شیره و تریاک را میتوانستم کنار بگذارم اما این قرص را من نمیتوانستم بذارم کنار چرا که اگر این قرص را نمیخوردم من شب خواب نداشتم و وقتی هم که قرص را میخوردم شب میخوابیدم صبح که از خواب بیدارم شدم انگار کتک خوردم، خستگی از بدنم خارج نمیشد، یعنی آن انرژی که ایک انسان در حالت طبیعی میخوابد و دریافت میکند را دیگر با قرص خواب دریافت نمیکند و مجدادا دوباره برگشتم سر خانه اول و یکی از دوستانم آمد و گفت بیا ببرمت پیش دکتر دیگری یک دکتری هست که متخصص مغز و اعصاب است در خیابان احمد آباد مشهد بیا تا ببرمت آنجا این اصلا نه آمپولی میدهد که مورفین باشد فقط به تو قرص میدهد قرص های اعصاب و روان و تو باید آنها را مصرف کنی و بعد از مدتی هم خوب میشوی، خیلی ها را هم درمان کرده است. جای آن دکتر هم رفتم دقیقا یادم است از زمانی که از داروخانه بیرون آمدم دوتا پلاستیک پر دستم بود. روزی یک سروم باید میزدم به کمپلکس، B12 نمیدانم ویتامین، انواع و اقسام ویتامین ها و قرص های اعصاب و روان که میخوردم. این قرص ها را که من میخوردم از خانه که بیرون می آمدم تا به محل کارم که می‌رسیدم، اصلا یادم نمی آمد که من چطوری آمده ام، از کدام چهار راه، پشت چراغ قرمز ایستادم یا اصلا نایستادم حدود دو هفته از قرص های تجویز شده مصرف کردم و بعد دیدم اصلا نه زندگی ام را میفهمم نه کارم را میفهمم و هیچ کاری نمیتوانم انجام بدهم، بعد دوباره شروع کردم به مصرف کردن هر باری که من تقلامی کردم از چاه اعتیاد بیرون بیایم میرفتم ته چاه بیشتر میرفتم درون چاه یعنی اگر تریاک خالی بود شد شیره و تریاک شیره و تریاک اگر بود شد قرص خواب بعد شد الکل بعد شد نمیدونم آمپول تمجیزک آمپوله ارجیزک هر باری که من تقلامی کردم بیام بیرون از این چاه پایان تر رفتم و دلیلش هم بعدها متوجه شدم کی متوجه شدم؟ زمانی که آمدم کنگره و روش DSTرا فهمیدم متوجه شدم که در هیچ جای دنیا و با هیچ روشی و بغیر از کنگره۶۰ هیچ جا صورت مسئله اعتیاد حل نشده است. ایناها میخواهند یک چیزی را سریع پاک کنند، مصرف کننده ای؟ این قرص را بخور بعد از 15 روز برو آزمایش بده و تو دیگر معتاد نیستی خب انواع و اقسام قرص هایی که حتم اسمشان را شنیده اید مثل متادون و نالترکسون این ها همه را من مصرف کردم حتی نالترکسون زمانی که من مصرف میکردم نزدیک بود که بمیرم چون اولین باری که خوردم کارم به سروم و دکتر و کارم به بیمارستان کشیده شد، چون نالترکسون کاری که میکند حتی یک آدم معمولی هم اگر بخورد باید یک دوز مشخصی بخورد، چون هر چه که مورفین در بدنت هست همه را صفر میکند و من یه عدد کامل را خورده بودم که دیگر مصرف نکنم خسته شده بودم واقعا، خسته شده بودم که مصرف نکنم. کمپ نرفتم و تجربه کمپ نداشتم اما از کمپ بدتر حالا تعریف میکنم، اتفاقی بود برای من افتاد آخرین ترکی که من انجام دادم قبل از کنگره، یاردی نرفتم نمیدانم اینکه خونم را بخواهم عوض کنم نرفتم، اما در تکاپو بودم که این کار را انجام‌دهم پای بسات مینشستیم و به دوستانمان می گفتم که چکار کنم، میخواهم نکشم میخوام مصرف کننده نباشم، میگفت یک قرص هایی هست سه عدد از آنها میخوری ولی باید یک هفته خانه نروی میگفتم نه من شب ها باید به خانه برگردم من هر کاری که بکنم پدرم روی اینکه شب ها برگردم به خانه حساس است. میگفت نه

یک هفته نباید خانه بروی قرص چی بود؟ قرص ایکس اسمش را چی گذاشته بودن؟ ابوالفضل درمانی میگفت من تا حالا چند بار با این قرص ایکس ترک کردم و دیگر مصرف نکردم الان هم انگار که مصرف کننده نیستم، خداوند رحمتش کند خودش بعد از یک مدتی فوت کرد بخاطر اووردوز کردن. همین دوستی که دارم میگویم من با او رفتم داخل یک ویلا در شاندیز با دوستان مصرفمان و از ان ای آمدند و انجیو های دیگر که به آنجا می آمدند که ما مصرف کننده نباشیم. یک روز گذشت، روز دوم بی خوابی، بدن درد و... این ها من را می‌گرفتند و‌درون‌استخر کی انداختند و حدودا همین‌موقعه ها بود آبان ماه بود و هوا هم‌خیلی سرد بود من‌دیگر به آنها نمیگفتم‌که‌خمار هستم چون‌اگر میگفتم من را درون‌آب سرد‌ می انداختند، حالا از آب سرد که بیرون می آمدم خماری از بین میرفت اما بی خوابی من را خیلی اذیت می‌کرد. شاید الان‌موی سفید نداشته باشم‌اما آن زمان‌مو های من سفید شد و دندان هایم ریخت، ۴۰ شبانه روز من شب ها نخوابیدم و هر روز میرفتم جلسه و اعلام‌میکردم که من معتاد هستم و خداوند را شکر که می‌توانم نفس بکشم میتوانم‌مثل آدم های عادی زندگی کنم. حدود هشت‌ماه من به جلسه میرفتم بعد از هشت ماه، نه ماه یک موقعیت کاری برای من پیش آمد و گرفتار شدم و نتوانستم بروم و یکی دو ماه نرفتم و دیدم دوباره دارم مصرف می کنم. و به این نتیجه رسیدم که من تا آخر عمرم باید مصرف کننده باشم و مصرف کنم و من نمیتوانم مثل آدم های عادی زندگی کنم. تا زمانی که راه کنگره۶۰ برای من باز شد. آمدم پشت در شعبه الهیه. شش ماه منتظر بودم تا با من تماس گرفته شد و‌ آمدم، اوایلی بود که آمدم شعبه شفا و من سفرم را تقریبا از شعبه شفا شروع کردم. هرچه می گفتند می گفتم چشم و فقط یک چیزی می خواستم اینکه بشوم مثل یک انسان عادی و این چیزهایی را که بچه ها آن زمان می گفتند برای من به واقعیت تبدیل بشود. می گفتم اگر برای آقای آزادواری، اگر برای آقای مثلا سجادی، اگر برای بچه هایی که آننجا بودند دو تا شعبه داشتیم در مشهد، یکی شفا بود و یکی هم فردوسی و سه چهار ماه اول سفر بسیار سختی داشتم، به خاطر اینکه من بیماری دیابت دارم و این دیابت تاثیر گذاشته بود با مصرف مواد مخدر روی جسم من و تخریب خیلی زیادی داشت. اما از چهار پنج ماه به بعد به هیچ عنوان در طول سفرم نه گریز زدم، نه اینکه‌بخواهم دارویم را کم و زیاد کنم و نه اینکه یک غیبت داشته باشم سفرم را انجام دادم و وقتی که به درمان رسیدم و وقتی که برگشتم از تهران از جای آقای مهندس هر روزی که برایم گذشت من بهتر شدم. جسمم، روانم،ارم، زندگی ام. روش DST فرقش با روش های دیگر این است، روش های دیگر یک چیزی ره به تو میدهد و تو را بیشتر درون چاهی که هستی فرو میبرند. اما روش DST روشی بود که نه تنها خود من را احیا کرد بلکه خانواده ام را هم احیا کرد. من امروز آرزویم این است که حسام (پسرم) بیاید در این جلسات شرکت کند. بیاد به عنوان همسفر اینجا باشد. من گاهی وقت ها به همسفرم میگویم حالا این دوشنبه کارداری کنگره نرو میگوید نه من باید بروم. این روش DST فقط درمان یک نفر نیست، فقط درمان اعتیاد نیست، احیا کردن یک زندگی است، احیا کردن ی خانواده، احیا کردن یک جامعه. حتی من الان همکار هایم، کارمندهای من همه عوض شده اند نسبت به آن زمانی که من مصرف کننده بودم. دیگر نتوانستند با من کار کنند. از وقتی که من آمدم کنگره. خودشان گذاشتند و رفتند. ولی آنن زمان همه آنها مصرف کننده بودند تمام کسانی که با من کار میکردند. این تغییراتی بوده که در زندگی من ایجاد کرد. حالا من چگونه باید قدردان این راه باشم؟ آقای دکتر امین فرمودند که از هر بیست، سب هزار نفر مصرف کننده یا معتادی که دربند‌ راه درمان اعتیاد و راه کنگره اند برای یه نفر در باز شد. از هر بیست هزار نفر یک نفر. مسافرانی که در سفر اول هستند این راهی که برایتان باز شده قدرش را بدانید. از هر سی هزار نفر یک نفر. ما همین جایی که نشسته ایم الان در همان فنس روبرو کسانی هستند دارند مصرف میکنند و تابلو کنگره۶۰ هم به چشمشان نخورده. در کنگره۶۰ چکار میتوانم بکنم؟ من هیچ کاری نمیتوانم انجام بدهم، فقط تنها کاری که میتوانم انجام بدم این است که روی خودم کار کنم، خودم انسان بهتری بشوم، خدمت و لژیون سردار و راهنما شدن و نمیدانم نشان بی نشانی و پهلوانی اینها همه برای خود من است. من اگر روزی بگویم که آقا من کاری انجام داده ام که کنگره اینجوری بشود یا این چراغ روش بشود لحظه سقوط من است. ما شاهد این هستیم و خواهیم دید. غم بزرگی است، ما آقای مهندس را از دست دادیم اما کنگره۶۰ دارد به کار خودش ادامه میدهد به راه خودش ادامه میدهد چه بسا که خیلی پر انرژی تر چرا؟ دلیلش هم مشخص است، آقای مهندس انرژیشان را برای ما گذاشتند و رفتند. الان هم دستشان بازتر است و شاهده اعمال و رفتار و کارهای ما هستند در شعبه در نمایندگی ها و در کل کنگره۶۰. واقعا خیلی تفاوت وجود دارد بین یک آدم 18 ساله که بیاید کنگره و آشنا بشود. اکثر بچه های همسفر را که میبینم اینجا لذت می‌برم، چرا که در یک سنی که بچه های بیرون از اینجا با سیگار آشنا شده اند، اما همسفر هایی که می‌آیند در کنگره و اینجا آموزش ها می‌بینند، اینجا متوجه میشوند که یک سیگار کشیدن یک قلیان کشیدن چه بلاهایی به سر بدنشان میاورد. یک پیک مشروب خوردن چه بلایی به سر بدنشان میارود و این خیلی خوب است که آشنا بشوند. ما نتوانستیم، من وقتی مصرف میکردم به خیلی ها که مصرف کننده نبودند یا اوایل راه بودند میرفتم و می گفتم آقا این کار را نکن، ما را نگا کن اما هیچ اتفاقی نمی افتاد. اما اینجا بخاطر آموزش ها و بخاطر انرژی ناب و پاکش که هست همسفران ما خیلی عالی هستند ما همه شان را خیلی دوست داریم. امسال گلریزان دیرتر برگذار میشود اما امیدوارم یک گلریزان پر انرژی و محکم و خیلی عالیی داشته باشیم و من آرزو میکنم انشالله بتوانیم یک شعبه اختصاصی برای همسفران آقا در مشهد بخریم. از این که به صحبت های من گوش کردید و سکوت کردید متشکرم.

دعای پایان جلسه 

مرزبان خبری: همسفر معین 

تایپ: همسفر میلاد (لژیون یکم)

ویراستاری و ارسال خبر: همسفر محمدحسین (لژیون چهارم)

سایت همسفران آقا نمایندگی شفا مشهد