همایش لژیون سردار

به نام قدرت مطلق الله 

سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.

‌

 پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است؛ اما گویی پایان این نقطه، سرآغاز فصل دیگری است. فصل جدیدی برای اعضای کنگره، برای خودِ کنگره و برای کسانی که در این مدت آموزش دیده‌اند. فکر می‌کنم این یک حرکت متفاوت و در نتیجه، یک نتایج متفاوت خواهد بود.

‌در کشاورزی، شما ابتدا زمینی را شخم می‌زنید و بذری می‌کارید؛ این فرآیند زمان می‌برد. درخت بزرگ می‌شود تا زمانی که بتواند محصول بدهد. فکر می‌کنم اکنون زمانی است که کنگره در حال میوه‌دهی است و محصولش نیز بسیار ارزشمند است. این محصول، حاصلِ تفکر، اندیشه و عملِ آقای مهندس در زمانی است که در قید حیات بودند. ما نیز شاگرد و مدعیِ ایشان هستیم. اما وقتی می‌گوییم «مدعی هستیم»، این یک ادعاست؛ و حالا «این گوی و این میدان» است. آنچه من مدعی هستم، باید در عمل نشان دهم، وگرنه این ادعا تنها یک «معرکه‌گیری» یا بازی خواهد بود و کار برای همه ما سخت‌تر می‌شود.

‌سختی ماجرا این است که زمانی آقای مهندس حضور داشتند، ایشان خودِ قانون، خودِ عطوفت و خودِ گذشت بودند. اما اکنون که ایشان حضور فیزیکی ندارند، باید بسیار مراقب باشیم؛ زیرا ما اکنون مستقیماً با «قانون» سروکار داریم. دیگر «افسر» (شخص) در کار نیست، بلکه خودِ «قانون» حاکم است. یعنی هر یک از ما که در کنگره خدمت می‌کنیم، باید بسیار هوشیار باشیم. پیش‌تر اگر افسر را می‌دیدید، او حضور داشت، اما اکنون باید با قانون رفتار کنیم. در این مسیر، باید بسیار ثابت‌قدم، قدرتمند و با آگاهی کامل حرکت کنیم.

‌آقای مهندس دستاوردهای بزرگی داشتند؛ دستاوردهایی که در عمل مشاهده می‌کنیم، از جمله جایگاهِ راهنمایی. ایشان قدم‌هایی برداشتند که ما امروز در مسیر آن‌ها گام برمی‌داریم؛ مانند لژیون سردار، لژیون دیده‌بان و لژیون مرزبانی. همچنین آثار قلمی و نوشتارهای ایشان چنان است که هیچ‌کس از روش آن‌ها منحرف نشده است. قطعاً صد سال دیگر، کنگره دیگر آن کنگره‌ی سابق نخواهد بود؛ متفاوت خواهد بود و باید هم متفاوت باشد. با اینکه ما تصویری از ایشان نداریم، اما من تلاش می‌کنم در این وضعیت، در مسیر آثار و آموزه‌های ایشان حرکت کنم.

‌بزرگترین اثر آقای مهندس، «جسم، روان و جهان‌بینی» است. روش کار ایشان، انتقال دادن و به وجود آوردنِ این آثار بود، به گونه‌ای که دیگران نیز اجازه پیدا کنند در این مسیر حرکت کنند. یک «سفر اولی» ابتدا روی جسم خود حرکت می‌کند، اما کسی که بعد از من می‌آید و «شال را به گردن می‌اندازد»، در واقع دارد روی روان خود حرکت می‌کند.

‌یک لحظه دست‌هایتان را از روی سینه‌تان بردارید و بپذیرید. اینجا محل امنی است؛ اینجا نیازی به بستنِ دست‌ها و گارد گرفتن نیست. امنیت در اینجا کامل است و کلام، یا پذیرفته می‌شود یا نه. شاید امن‌تر از این حلقه در کل جهان هستی وجود نداشته باشد. حلقه‌ای که می‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم و بارها در لژیون سردار نیز بر آن تأکید کرده‌ام، بحث «جهان‌بینیِ کنگره» است. ما باید تلاش کنیم تا از حالتِ تک‌بعدی و خطی، به حالت «سطحی» (درکِ چندبعدی) برسیم و بلند شویم. انسانی که شبیه به یک مثلث باشد، یعنی دارای «جسم، روان و جهان‌بینی» باشد.

این لژیون، لژیونِ جهان‌بینیِ کنگره است و مختص همه اعضا است. ساختار لژیون‌ها بسیار دقیق است: شما یک لژیون «سفر اولی» دارید که راهنما در میان ۱۴ رهجو می‌نشیند؛ در اینجا مرزبان یا ایجنت اجازه حضور ندارند. لژیون «مرزبانی» را داریم که ایجنت و پنج مرزبان در آن هستند، اما راهنما در آن حضور ندارد؛ در اینجا سفر اولی‌ها و دومی‌ها نمی‌توانند باشند. لژیون «دیده‌بانی» را داریم که فقط دیده‌بان‌ها در آن هستند و در جلسات آن‌ها، همه از طبقه سوم شعبه سیمرغ پایین می‌روند و درها قفل می‌شود. و اما لژیون فرعی: «لژیون سردار»؛ لژیونی که وقتی تشکیل می‌شود، کل کنگره باید در آن حضور داشته باشد. حتی بنیان‌گذار کنگره نیز عضو این لژیون است و در آن می‌نشیند، اما یک سفر اولی نیز باید مجوزهای خاص خود را دریافت کند؛ این نشان می‌دهد که این موضوع چقدر اهمیت دارد.

‌هر چه اطلاعات ما نسبت به مسیری که در آن حرکت می‌کنیم بیشتر شود، ثابت‌قدم‌تر خواهیم بود. وقتی معنای «بیست و یک» را بفهمیم، دیگر آن برای ما فقط یک عدد (۲۱) نیست، بلکه معنای عمیقی پیدا می‌کند. اگر بدانیم «روان» چیست و چگونه روی آن قدم برداریم، و اگر بدانیم «جهان‌بینی» و «ایمان» چیست، بسیار راحت‌تر حرکت خواهیم کرد و از توهم خارج می‌شویم.

‌

لژیون سردار چنین جایگاهی دارد. ما هم تلاش می‌کنیم تا در آثار آقای مهندس قدم برداریم تا آن اتفاقی که برای نفراتِ پیش از ما افتاد، برای ما نیز رخ دهد. نمی‌دانم نام آن اتفاق را «حال خوش» بگذاریم، یا «حقیقت ماجرا»، یا «خودشناسی»، یا «زندگی خوب»؛ اما می‌دانیم که همه ما به دنبال یک «حالِ خوب» هستیم.

آگاهی، همان چیزی است که به ما اجازه می‌دهد «عمل سالم» را دقیقاً در «لحظه» انجام دهیم. من باید در همان لحظه تصمیم بگیرم که سرم را پایین بیندازم یا دهانم را ببندم؛ اگر یک لحظه قبل یا یک لحظه بعد این تصمیم را بگیرم، دیگر فایده‌ای ندارد. در همان «لحظه» است که من باید آغوش گرمی برای دیگری باشم. لحظات برای کسانی ارزش و وزن دارد که «عمل سالم» دارند؛ یعنی برای کسانی که داروی خود را به‌موقع و با آگاهی کامل مصرف می‌کنند. این آگاهی در کنگره هست و ما کسانی هستیم که صاحبِ عمل سالم هستیم.

‌اما چه کسی می‌تواند تمام این‌ها را به هم وصل کند؟ شنیده‌اید که می‌گویند: «هوای من را داشته باش»؛ هدف این است که «ساختارِ کائنات» نیز هوای ما را داشته باشد. در واقع، ما هم «کارما»، «چاکرا» و «دارما» داریم. مانندِ نخِ تسبیحی که آن را نمی‌بینیم اما وجود دارد، هستی نیز دارایِ نظم است. هستی چگونه هوای آشنایان خود را دارد؟ با کسانی که مانندِ هستی عمل می‌کنند؛ کسانی که فصل‌های خود را دارند (زمستان، پاییز، بهار و تابستان) و مانند زمین‌های حاصلخیز، بخشنده هستند و میوه می‌دهند. ما تلاش می‌کنیم روی این مسیر حرکت کنیم تا به «دنیای تازه» قدم بگذاریم. وگرنه، دنیای فعلی با تمام جنگ‌ها و ناامیدی‌هایش، دنیای تازه‌ای نیست؛ بلکه دنیای کهنی است که فقط با انسان حرکت می‌کند. اگر می‌خواهیم صاحب دنیای تازه‌ای باشیم، باید طور دیگری حرکت کنیم و راه حل آن، «عبور ازماده و مادیات» است. باید بر ماده سوار شوید و ببینید که ماده چگونه خودش را تولید می‌کند و آبستن می‌شود؛ ما نیز باید خوب بکاریم.

‌کسی می‌تواند «خوب بکارد» که بتواند از «مالِ خود» ببخشد. این بخشش نه برای کنگره است، نه برای من و نه برای همسایه؛ بلکه باید از خودمان به خودمان ببخشیم. ما در کنگره این را تمرین می‌کنیم. وقتی ما بر سر مزار می‌رویم، در واقع داریم ادای احترام را به‌جا می‌آوریم؛ اما احترام واقعی، فقط در ظاهر نیست، بلکه در «دل»، در «کلام» و در «درهم» است. همه ما می‌دانیم که تشکر و نمادها (مانند این شالی که بر گردن من است) نوعی ادای احترام هستند. من که پهلوان نیستم، اما این شال، نمادِ پهلوانی است و من ادای پهلوان‌ها را در می‌آورم. راهنما نیز شال نارنجی بر گردن دارد که نمادی است؛ اما تا زمانی که آن «ادا» و آن معنا به تنِ انسان ننشیند، نمی‌توان گفت او واقعاً پهلوان یا راهنماست. خوش به حال کسی که آن معنا به تنش می‌نشیند.

‌باور کردن این است که «بخشیدن»، همان چیزی است که همه چیز را تغییر می‌دهد. ببینید، تا زمانی که مالِ دیگران در مالِ شما باشد، «مال» شما هیچ فرمانی از شما نمی‌گیرد؛ اما وقتی می‌بخشید، کنترلِ مال به دست شما می‌ افتد. ما همه می‌بخشیم تا یک نفر به «حالِ خوش» برسد. تمام این حرف‌هایی که می‌زنم، از روی شناخت است و الکی نیست؛ من این‌ها را به خودم گفتم تا حواسم در «لحظه» جمع باشد. ما فرصتی پیدا کرده‌ایم که دور هم جمع شویم و این فرصت به همه انسان‌ها داده نمی‌شود، بلکه به بسیار اندک افرادی داده می‌شود. شاید من از تهران آمده باشم یا شما از جای دیگر، اما همه ما اینجا هستیم تا به هم کمک کنیم تا «حالمان خوب شود» و بتوانیم انسان‌هایی قدرتمند شویم که دیگر مجبور نباشند برای ندانستن‌ها، هزینه‌های سنگین پرداخت کنند یا تجربیات تلخ را دوباره تجربه کنند.

‌باید بدانیم که «لژیون سردار»، لژیونِ فرستنده است و ما باید «گیرنده‌ای خوب» باشیم؛ باید به ایمیل‌هایی که به ما ارسال می‌شود، پاسخ بدهیم. کسانی که توانِ بخشش ندارند، هر کاری هم که بکنند، اتفاقی در زندگی‌شان نمی‌افتد و مجبورند مدام در لژیون سردار بنشینند و فقط از DST و «شربت اوتی» صحبت کنند؛ در حالی که آن‌ها باید از «بخشش و بخشیدنِ مال» صحبت کنند، چون ما در «سفر دوم» هستیم. اما لژیون سردار، از این مفاهیم فراتر است؛ لژیون سردار بر ماده و مادیات و سوار شدن بر آن‌ها تمرکز دارد.

‌

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.

تایپ مطالب: مسافر محمد شفیعی و مسافر میلاد

عکس: مسافر امیر

بارگذاری مطالب: مسافر میلاد

‌