راهنمایان پنهان

من همیشه فکر می‌کردم برای شروع کردن، اول باید به مقصد رسید، نقشه را کامل کشید و تمام مسیر را از دور دید. اما حالا می‌فهمم که مسیر، خودش را به من نشان می‌دهد، به شرطی که قدم بردارم.

سکون، مرگ است و حرکت، زندگی.

من تصمیم گرفته‌ام دل را به دریا بسپارم؛ نه چون به موج‌ها اعتماد دارم، بلکه چون به خدایی که این دریاها را آفریده، ایمان دارم.

وقتی قدم برمی‌داری، مسیر خودش باز می‌شود، وقتی دست در دست حرکت می‌گذاری، راهنمایان پنهان، در هر پیچ و خم ظاهر می‌شوند. من می‌روم؛ با تمام ترس‌هایم، اما با ایمان بی‌‌پایانم. من می‌روم تا ببینم چه شکلی از زیبایی، در انتظار قدم‌های من است.

می‌گویند قبل از حرکت، باید همه چیز را بدانیم. اما من یاد گرفته‌ام که دانستن پاداش حرکت است. من از تردیدهایم عبور می‌کنم. می‌دانم که فردا را نمی‌بینم، اما می‌دانم که اگر امروز در جا بزنم هرگز نخواهم فهمید چه شکوهی در انتظار من است.

من دل را به دریا می‌سپارم، به سپردن محض به خدای مهربان. رها می‌کنم، حرکت می‌کنم و می‌دانم که در میانه‌ی راه، همان که مرا ساخته، راهنمایی‌ام خواهد کرد. مسیر، منتظر قدم‌های من است..

می‌دانم که اگر با نیت پاک و با تکیه بر قدرت بی‌کران او قدم بردارم، هر موجی، راهنمایی برای رسیدن خواهد بود. خداوند مسیر را برای کسانی باز می‌کند که جرأت حرکت کردن دارند، من به حرکت و به او توکل می‌کنم.

نویسنده: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر سمیه (دبیر سایت)
همسفران نمایندگی رفسنجان