رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) در دلنوشته خود نوشت:
همسفر سحر:
روزگاری با کوله‌باری از غم و اندوهی فراوان، ناامیدی و کوهی از مشکلات، خانه‌به‌دوش در کوچه‌پس‌کوچه‌های این شهر به همراه همسر و فرزندم به دنبال مسکن جدیدی برای ادامه زندگی می‌گشتیم. سال ۱۳۹۵ ماه مبارک رمضان بود.
همان‌طور که پیاده‌روی می‌کردیم، ناگهان فرزندم صدایم زد و گفت: من آش می‌خواهم. سرم را برگرداندم و دیدم جلوی درب فرهنگ‌سرایی، تعدادی آقا با پیراهن سفید و مرتب و کیف‌های مهندسی‌شان از آنجا خارج می‌شوند. نزدیک‌تر شدیم؛ یکی از آن‌ها که ظرفی از آش در دست داشت، نگاهی به فرزندم انداخت و متوجه حضورش شد. او با مهربانی کاسه آش را به فرزندم داد. با خود فکر می‌کردم گویا آنجا مهندسانی مشغول به کار بودند؛ اما سوالی که در ذهنم ایجاد شده بود: آیا آش نذری داخل ساختمان، مهندسان طبخ کرده بودند؟
سپس به راهمان ادامه دادیم. به‌هیچ‌عنوان در ذهنم خطور نمی‌کرد که آن‌ها مصرف‌کنندگانی بوده‌اند و آنجا محل درمان اعتیاد باشد. ما از این شهر به خانه پدری کوچ کردیم که شهر دیگری بود. پس از گذشت یک سال که بارها در آن مدت تلاش بسیاری کردم تا راهی برای ترک اعتیاد مسافرم پیدا کنم حتی تصمیم گرفتم برای بار اول شغلی برای تامین معیشت زندگی پیدا کنم تا این روزها نیز بگذرد؛ اما ظاهرا تاثیری نداشت و دوباره به مصرف مواد روی آورد. در خیالم این‌گونه بود که او ترک کرده است. دوباره به این شهر بازگشتیم تا مسافرم دلتنگ خانواده‌اش نشود که بهانه‌ای برای سوق‌دادن به سمت مصرف مواد وجود نداشته باشد؛ درصورتی‌که در آن زمان پنج سال می‌گذشت که از شهر خود به این دیار آمده بودم، اما درد فراق و دوری از خانواده‌ام را تحمل می‌کردم. بااین‌حال دوباره تصمیم گرفتم به دیار مسافرم بازگردم تا او نیز این رنج را تجربه نکند.
سال ۱۳۹۶ رسید. همچنان درد و رنج زندگی در کنار یک مصرف‌کننده گویا پایانی نداشت؛ اما تحملم بسیار زیاد بود. یکی از اعضای خانواده مسافرم به منزل ما آمد و گفت: جایی را برای درمان موادم پیدا کردم. بعد شروع کرد در تلفن همراه خود تابلوهایی را نشانم داد؛ چقدر زیبا نوشته شده بودند! من آن نوشته‌ها را خواندم و فقط جمله زیبای آنچه باور است، محبت است دلم را غرق غصه کرد و چشمانم پر از اشک شده بود. آنجا بود که از مسافرم خواهش کردم به آنجا برویم؛ شاید راهی برای ترک مواد وجود داشته باشد. امید در خانه دلم را زد و دوباره دستانم را گرفت. دلم پر از شوق شده بود که آنجا چطور جایی می‌تواند باشد! با این امید روزهایم سپری شد تا چندین ماه مسافرم برای پذیرش خوانده شده بود.
روز موعود فرارسید. من و مسافرم به همان آدرسی رفته بودیم که سال قبل از آن کوچه گذشتیم و ظرف آش را از دستان همان فردی گرفته بود که در ذهنم مهندس خطابش کرده بودم. ضربان قلبم به‌تندی می‌زد. همان روز اول، همسفر محبوبه به‌عنوان راهنمای تازه‌واردین، سخنانی را از دل رنج‌کشیده خود برای من و چندین همسفر دیگر بیان کرد که اگر مرا تابه‌حال یک امید بود، از آن لحظه هزار و یک امید شد و به قلب خسته‌ام جان بخشید.
از آن روز هفت سال گذشت؛ اما مسافرم خواسته‌ای برای درمان نداشت. چیزی که باورم را از این مکان مقدس، کنگره۶۰، سلب نکرد، همان محبت خالصی بود که در وجودم به اثبات رسید؛ همان پیامی که در هر جلسه خوانده می‌شد: همسفر، دستانت را به نشان پیچش درهم نگاه‌دار و از ادامه راه باز نایست؛ زیرا همسفران در آن مکان لامکان تو را یاری خواهند داد. الحق که این‌گونه بود.
آقای مهندس دژاکام، دانشمند بزرگ، خانواده بزرگوارشان معجزه‌گر زندگی هزاران نفر شدند. روش DST و آموزش‌هایی که همواره پابرجا است، کار خود را به اثبات رسانده بود؛ همین‌طور خدمتگزارانی که در این راستا به هدف درمان، آموزش، اجرای عمل سالم، معرفت و عشق پیشرو شدند، دیگر جایی برای ناامیدی در دلم باقی نمی‌گذاشت. در این سال‌ها تجربه حضور در پنج شعبه را داشته‌ام؛ فقط به این دلیل که خواسته‌ام حضور داشتن و وصل بودن به کنگره بود، بر این امید که شاید روزی دوباره مسافرم بازگردد و قدمی محکم‌تر برای درمان خود بردارد. ناگفته نماند محبت و آموزش‌های ناب کنگره بود که دلیلی برای دوری و جدایی از خود نگذاشت؛ بنابراین هیچ‌گاه از کنگره دست نکشیدم و همیشه با عشق به نوشتن سی‌دی می‌پرداختم؛ زیرا در این مسیر پرفرازونشیب، راهنمایانی بودند که در کنار آموزش‌ها، یاری‌گر بی‌قراری‌هایم بودند.
سال ۱۴۰۳ مسافرم تصمیم گرفته بود پس از شش سفر نیمه‌کاره‌ای که طی این سال‌ها پشت سر گذاشت، سفری از نو شروع کند، تاریکی‌ها را کنار بزند و کمی روشنایی به زندگی‌مان دعوت کند. به گفته بزرگی:
یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان، غم مخور
اکنون یک سال و هفت ماه است که طعم شیرین رهایی را چشیده‌ایم. کنگره به من آموخت: انسان چیزی نیست جز آنچه که از سعی و تلاش خود به دست می‌آورد.
در این مسیر، حرکت و ادامه‌دادن، صبر و امیدواری، تلاش و کوشش، شاید درس‌هایی بود که پاس کردم؛ هرچند نیروهای بازدارنده هیچ‌گاه از حرکت نمی‌ایستادند؛ اما الگوهای بی‌نقص که روشنگر این مسیر بودند، همچنان نوید رهایی را در گوش‌هایم زمزمه می‌کردند.
فهمیدم تلاش برای شناخت خود، آشنایی با جهان درون و روبه‌روشدن با تاریکی‌ها، پذیرش و اصلاح آن‌ها می‌تواند هر انسانی را نجات دهد.
در آخر حرفم؛ آنچه باور است، محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی‌ست. محبت آقای مهندس حسین دژاکام در قلبم حک شده و یادشان همیشه زنده خواهد ماند.
خداقوت خدمت همه خدمتگزاران، سپاسگزارم.
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی غزالی مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
195