به نام آنکه تن را نور جان داد خرد را سوی دانایی عنان داد
روزهای سختی را میگذراندم و حال بسیار نامساعدی داشتم. آنقدر حالم بد بود که به دنبال راهی میگشتم تا به جایی بروم که فقط تنها باشم و از مشکلات و سختیها فاصله بگیرم؛ اما مگر فقط خودم بودم؟ پس فرزندانم چه میشدند؟ من و مسافرم راههای بسیاری را پیموده بودیم و واقعاً از درمان او ناامید شده بودم تا اینکه یکی از آشنایان، کنگره۶۰ را به ما معرفی کرد. من که بسیار ناامید بودم، با خود گفتم: حتماً اینجا هم یک مکانی است که فقط ادعای درمان قطعی اعتیاد را دارند. از طرفی وقتی شنیدم چنین مکانی وجود دارد، صدای دیگری به من گفت: شاید این بار قرار است حال زندگیات بهتر شود؛ پس بهتر است امتحان کنم.
حدود ۳ سال پیش، روز چهارشنبه به همراه همسرم به کنگره آمدم. خودم وارد نشدم و همسرم تنهایی به داخل رفت. چند دقیقه بعد بیرون آمد و برگهای در دست داشت. به او گفتند روز شنبه مراجعه کند و اگر تمایل دارد میتواند با خود یک یا چند همراه بیاورد. برگه را از او گرفتم و مشغول خواندن شدم. دیدم نام خودش و نام مرا در فرم نوشته است. به او گفتم: چرا نام مرا نوشتهای؟ مگر قرار است من هم بیایم؟ پاسخ داد: بله از من پرسیدند آیا دوست داری همسفر داشته باشی و من هم نام تو را نوشتم. با خود گفتم: من در میان این همه مرد که مصرفکننده هستند، برای چه باید حضور پیدا کنم؟ من در آن زمان هیچ شناختی از کنگره، روش درمان و آقای مهندس نداشتم و با ورود به کنگره۶۰ و مشاورههای راهنمای تازهواردین، تازه اینجا را شناختم.
تصور میکردم تنها مسافرم باعث حال خراب زندگی ما است؛ اما با گذشت زمان، رفتوآمدها و شنیدن صدای گرم راهنمایان ویلیام وایت، متوجه شدم که من نیز یک ضدارزشی دارم و آن، مصرف قلیان بود. من به هیچ عنوان این موضوع را بد نمیدانستم و حتی به مسافرم پیشنهاد میدادم که سیگار را کنار بگذار و بهجای آن، قلیان تهیه کند تا با هم از آن استفاده کنیم؛ چون فکر میکردم با این کار، میزان مصرف نیکوتین او کاهش مییابد.
حدود ۶ ماه از حضورم در کنگره میگذشت که تصمیم گرفتم با راهنمای ویلیام وایت صحبت کنم و از ایشان مشورت بگیرم؛ زیرا تصور میکردم که من مصرفکننده و وابسته به قلیان نیستم. دلیل این تصورم آن بود که قلیان نداشتم و تنها در مکانهایی که بساط آن فراهم بود از آن استفاده میکردم و زمانی هم که نبود، مصرف نمیکردم. همین موضوع باعث شده بود تصور کنم جزء مصرفکنندگان به شمار نمیآیم و نیازی به سفر کردن ندارم. بعد از صحبت با راهنمای خود متوجه شدم که حتی اگر سالی یکبار هم نیکوتین مصرف کنم، مصرفکننده محسوب میشوم؛ بنابراین با آغاز سفرم، هر روز بیشتر متوجه تخریبهای درونی خود شدم.
همیشه سردردهای بسیار شدیدی داشتم و خودم متوجه نبودم که علت آن مصرف قلیان است. هر بار که بساط قلیان فراهم بود، مصرف میکردم و در دفعات دیگر چون نیکوتین به بدنم نمیرسید حالم خراب میشد. با شروع سفر و مصرف روزانه نیکوتین، سردردهایم بهتدریج کمتر شدند و روزبهروز حالم بهتر شد. اعتیاد مسافرم باعث شد من با کنگره۶۰ آشنا شوم و به این حال خوب برسم؛ همچنین باعث شد معنا و مفهوم سفر را بیاموزم. خدا را شکر میکنم با شروع سفر ویلیام وایت، حال من از نظر جسمی و روحی خیلی بهتر شد.
نکته بسیار مهمی که اکنون پس از رسیدن به رهایی به آن پی بردهام این است که من هنوز در همان محیط و در کنار همان افرادی زندگی میکنم که پیش از درمان نیز با آنها زندگی میکردم. هنوز بساط قلیان برپاست و همان یار بازی، زمین بازی و توپ بازی در اختیارم هستند؛ اما من نسبت به آنها بیحس شدهام و اکنون هیچ احساسی نسبت به مصرف ندارم. بهراحتی در کنارشان مینشینم. با این تفاوت که پیش از درمان، وقتی قلیان میدیدم، حتی اگر خواسته مصرف هم نداشتم، حالم خراب میشد و نمیتوانستم جلوی خود را بگیرم. با شنیدن صدای قلقل حتی اگر کاری هم داشتم رها میکردم و سمت مصرف میرفتم؛ اما اکنون پس از رهایی ویلیام وایت و درمان کامل، دیگر هیچ یک از آن احساسات در وجودم نیست و حال من خوب است.
برای این حال خوب و احساس خوشایند از آقای مهندس و خانواده محترم ایشان کمال تشکر و قدردانی را دارم. همچنین از راهنمای ویلیام وایت همسفر مهناز و راهنمای DST همسفر اشرف سپاسگزارم؛ چرا که اگر ایشان نبودند و درمان قلیان وجود نداشت، این زهرا همچنان غرق در حال بد بود؛ نه تنها حال خودش بلکه حال فرزندانش نیز بد بود و در کل زندگیاش حال خوبی نداشت. شکر، شکر، شکر بابت انجام این عمل عظیمی که در کنگره۶۰ بهواسطه آقای مهندس رقم خورده است.
ناکسان را ترک کن بهر کسان قصه را پایان بر و مخلص رسان
نویسنده: مسافر ویلیام وایت همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مهناز
ویرایش و ارسال: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابنسینا
- تعداد بازدید از این مطلب :
83