برای تغییر جهان بیرون ابتدا باید جهان درون را ساخت

در سی‌دی درون و بیرون آقای مهندس می‌فرمایند: «زندگی کردن مانند بند بازی است، یک بندباز باید روی بند خود را حفظ کند. در زندگی باید تعادل خود را حفظ کرد». بالاترین علم، علم زندگی کردن است. انسان هر چه بهتر علم زندگی را بداند، روابط بهتری با دیگران خواهد داشت؛ اما اگر علم زندگی را بلد نباشد، هر کجا پا بگذارد، باعث تخریب خودش و دیگران می‌شود. ادیان آمدند تا به ما علم و هنر زندگی کردن را بیاموزند. بهترین کار اجرای قوانین و فرامین است.

در کتاب آمده است از تو می‌پرسند: «خمر و قمار چیست؟ بگو که برای انسان‌ها منافعی دارد و مضراتش بیش از منافع آن می‌باشد». خمر چیزی است که روی افکار و شخصیت انسان پرده و پوشش می‌کشد. کسی نمی‌تواند منکر منافع اپیوم و هروئین شود؛ اما باید اجتناب کرد که عمل شیطانی است. علم زندگی این نیست اگر مصرف بکنی یا نکنی گناه یا ثواب است به خاطر این است که ضررش به خودت برمی‌گردد.

از گفتن تا عمل کردن فاصله زیاد است. اگر بخواهیم در شرایط متعارف قرار بگیریم از ضد ارزش‌ها پرهیز کنیم و به طرف ارزش‌ها برویم راه سختی در پیش است و زمان می‌برد. ‌هنر زندگی را یاد می‌گیریم؛ به خاطر اینکه به حیات خود ادامه دهیم، مریض نشویم با همه روابط دوستانه داشته باشیم و آنچه برای خود نمی‌پسندیم برای دیگران هم نپسندیم.

ابتدا همه چیز باید در درون انسان حل شود. درون و بیرون، همان ظاهر و باطن انسان است. تا زمانی که ناامیدی، افسردگی و مشکلات داریم و روابط‌مان با دیگران به‌هم ریخته است هنر زندگی کردن را یاد نگرفته‌ایم. هر مسئله‌ای را اگر اول در جهان درون حل کردیم و بعد از اینکه به جهان بیرون آمد در جهان بیرون نیز حل کردیم، آن موقع در جهان دیگر هم می‌توانیم از آن استفاده کنیم و توجه کنیم.

دوستی، محبت و عشق با هم متفاوتند و هر کدام معنی خاص خود را دارند. شرط برقراری دوستی لذت بردن از سخنان و بیانات طرف مقابل است. محبت بر مبنای دوستی، شناخت و معرفت در جایی که خیر در آنجا باشد، پدیدار می‌شود. محبت زمانی به اوج خود می‌رسد که سری از هم پنهان نداشته باشیم، وقتی محبت به اوج خودش رسید عشق به وجود می‌آید؛ بنابراین برای پیشروی باید درون و بیرون را یکی کنیم و با این سه اسلحه حرکت کنیم. اگر هنر زندگی کردن را یاد نگیریم در ادامه به در بسته برخورد می‌کنیم.

در تمام آفرینش الگوها یکی است و بر مبنای شفع و وتر (زوج) می‌باشد. وقتی حرکت می‌کنی و شروع می‌کنی به یافتن، از جاهای دیگر به تو کمک می‌شود. ما در جهان فیزیکی کلی مشکلات داریم و باید تا زمانی که فرصت داریم آنها را حل کنیم.

افراد باید به درجه لازم از بخشش برسند که وقتی بگویی بخشش کن رویش اثر بگذارد.

اکثر کسانی که در کنگره کمک مالی می‌کنند از لحاظ مالی از وضعیت خوبی برخوردار نیستند؛ اما چون فهمیده‌اند با کمال میل می‌خواهند این کار را انجام دهند.

نتیجه می‌گیریم که علم زندگی کردن مهم‌ترین و ضروری‌ترین علمی است که در زندگی به آن نیازمندیم و هر آنچه خوب و بد در زندگی ما اتفاق افتاده است و می‌افتد به دلیل آگاهی و ناآگاهی خودمان از آن کار بوده است؛ بنابراین آنچه در ذهن داریم، اول در همان ذهن خودمان سامان بدهیم و بعد پله پله به مرحله عمل برسانیم.

نویسنده و ویرایش: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر صالحه رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر ابتهال رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی امین قم