کنگره قطعه‌ای از بهشت خدا روی زمین

به نام خدایی که همین نزدیکی‌هاست
قانونی است که می‌گوید: تا قبل از اینکه پرواز کنی، هر چقدر خواستی بترس، فکر کن، شک کن، دودل شو، پشیمان شو؛ اما وقتی پریدی، اگر وسط راه پشیمان شدی، بازی را باختی؛ باید پرواز کرد.
چقدر با این جمله به فکر پریدن بدون بال افتادم! گاهی مرغ خیالت پرواز می‌کند تا آن دوردست‌ها؛ آنجایی که پای هیچ جنبنده‌ای به آن نرسیده. مرغ خیالت می‌رود آن دور دورها، جایی که از غم و غصه، اندوه و ناامیدی خبری نیست؛ جایی که تا چشم کار می‌کند، سبزه‌زار شادی، نشاط و امید روییده است.

دلت را به باد بهاری می‌سپاری و او آن را تا آن سوی دشت‌ها می‌برد. نسیم خنک بهاری به دلت امید زندگی می‌بخشد. چقدر اینجا را دوست دارم! من هستم و رنگین‌کمان آرزوها؛ من هستم و آسمان آبی و روشن فردا؛ من هستم و امید و عشق به زندگی. اینجا همیشه بوی طراوت و تازگی به مشام می‌رسد؛ بوی خوش عطر زندگی. و من، سرمست از این همه شور و عشق و حیات، به سفر مرغ دلم در سرزمین سرسبز آرزوها و امیدها چشم می‌دوزم و آن‌گاه، سرشار از شوق زیستن، تا افق دوردست‌ها پرواز می‌کنم؛ اما این خیال نبود؛ سرزمین واقعیت‌ها بود، قطعه‌ای از بهشت خدا روی زمین!

من سالیان سال به دنبال چنین جایی برای رویش دوباره بودم. به هر ناکجاآبادی سر زده بودم و هر بار ناامید، به آشیانه بی‌نور و رونق خود پناه آورده بودم؛ اما این بار فرق داشت. این بار من جایی را یافته بودم که مدت‌ها آرزوی دیدنش را داشتم. من به این مکان مقدس دعوت شده بودم؛ کنگره مرا فراخوانده بود. هرچند مسیری که مرا به اینجا رسانده، بسیار دردناک بود؛ ولی مقدمه رسیدن من به این مکان مقدس، همان درد و رنجی بود که من از آن عبور کرده بودم.

خدایا! من تا به حال این همه انسان خوب یکجا ندیده بودم؛ فرشتگانی بدون بال، با پوشش سفید، مشغول خدمت به خلق خدا و من میان این همه خوبان، خوب‌تری را برگزیدم و سفر خود را شروع کردم. خدایا! تو را چگونه شکر گویم؟ زبانم قاصر و بیانم ناقص است. محبوب من! لحظه‌به‌لحظه‌ای که در این مکان مقدس آموزش می‌گیرم، تو را شکر می‌گویم و از اینکه بنده برگزیده‌ای چون مهندس را برای رهایی ما فرستاده‌ای، سپاسگزارم و شما ای پدر معنوی من! بعد از مدت‌ها به بیراهه رفتن و تلف کردن عمر، کنگره را یافته بودم و در اینجا به ابهت و شکوه بی‌انتهای شما دل سپرده بودم.

هر لحظه از سفرم را به آرزوی دیدن روی ماهتان سپری می‌کردم. آن‌قدر برای لحظه وصال شوق داشتم که دلم می‌خواست ماه‌ها به روز، روزها به ساعت و ساعت به ثانیه تبدیل شوند تا هرچه زودتر لحظه دیدار فرا برسد و من به امید دیدن شما، لحظه‌ها را می‌شمردم؛ اما افسوس و صد افسوس که دست تقدیر چیز دیگری رقم زده بود و قبل از پایان سفر اول من، سفر زیبای شما به جهان آخرت آغاز شده بود و من در حسرت دیدارتان، آواره‌ترین آواره شدم. گاهی حسرت‌ها تا ابد برایت باقی می‌ماند.

جناب آقای مهندس! آن‌قدر بی‌تاب دیدن رویتان بودم که در اولین شبی که خبر انتظار به بازگشت شما را از زبان استاد امین شنیدم، صدای قلبم را می‌شنیدم و با هزاران آرزو منتظر مانده بودم؛ اما از همه چیز غیرقابل‌باورتر برای من، می‌دانی چه بود؟ این‌که شما آن‌قدر آگاه به احوالم بودید که همان شب اول به خوابم آمدید و من در خواب، روی ماه شما را دیدم. باورش سخت است؛ اما استاد بزرگوار من! من شما را دیدم. هر چند این حضور در صور ظاهر انجام نشد؛ ولی آرامشی از جنس نور مرا فرا گرفت و من مطمئن شدم که شما همیشه به فکر بچه‌های کنگره هستید و آن روز صبح، بیشتر از همیشه برای سلامتیتان دعا کردم؛ اما دست سرنوشت چیز دیگری نوشته بود. شما ما را به کنگره و کنگره را به ما سپرده بودید.

استاد، معلم و دانشمند عزیز! هر چند که افسوس دیدار شما تا ابد با من همراه است؛ اما لحظه‌ لحظه‌هایی که صدای پر از مهر و محبتتان را توسط سی‌دی‌هایتان می‌شنوم، شما برای من زنده‌اید، می‌مانید و خواهید ماند. شما را به خدای مهربان می‌سپارم. می‌دانم جایگاهتان بهترین جایگاه‌هاست و یقین دارم که در صور پنهان، هر روز نظاره‌گر من هستید. به شما قول می‌دهم و از خداوند می‌خواهم که بهترین آموزش‌ها را فرا بگیرم تا روزی در جهان دیگر شما را ملاقات کنم و در آن دیار، بوسه بر دستان پرمهر و محبتتان بزنم و به خاطر هر آنچه برای رهایی، آرامش و آموزش من انجام دادید، سر تعظیم فرود آورم.

نویسنده: همسفر نیکو رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر نازیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم)
ویرایش: همسفر آی‌سودا رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون دوم) دبیر سایت
ارسال: همسفر رخساره رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی تخت‌‌جمشید شیراز