گاهی برخی از انسان‌ها فراتر از یک کالبد ساده‌اند؛ آن‌ها چراغ‌هایی هستند که در تاریک‌ترین گوشه‌های زندگی دیگران، شعله می‌کشند. مهندس دژاکام؛ شاید امروز جسمتان در میان ما نباشد، اما ردپای عمیق اندیشه، عشق و دانشی که از خود به یادگار گذاشتید، در تار و پود کنگره ۶۰ جاودانه خواهد ماند.
کنگره ۶۰ برای بسیاری از ما، تنها یک مکان یا یک جمع گذرا نیست؛ اینجا مهد تولد دوباره ماست؛ جایی که امید را بازیافتیم و آموختیم که همیشه می‌توان از میان خاکستر، دوباره برخاست و از نو آغاز کرد. چه شکوهی دارد که بدانیم در پس این همه روشنایی، تلاش بیکران و اندیشه انسانی بزرگی چون شما نشسته است.
یکی از ماندگارترین میراث‌های شما، کشف و ارائه روش «درمان تدریجی» (DST) بود؛ روشی که با نگاهی ژرف به پیوند میان جسم، روان و جهان‌بینی انسان، مسیرهای تازه‌ای را برای رهایی از بند اعتیاد گشود. شما به ما آموختید که اعتیاد، تنها یک وابستگی جسمانی نیست، بلکه مجموعه‌ای از تخریب‌های بنیادین است که بازسازی آن، نیازمند صبر، آموزش و شناخت دوباره خویشتن است.
شما با نگاهی تحول‌آفرین، نشان دادید که درمان، تنها در قطع مصرف خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در بازگشت انسان به تعادل، آرامش و شکوه زندگی نهفته است. با تکیه بر اندیشه جایگزینی مواد مخدر بیرونی با مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن، شما راه بازگشت به خانه (به کالبد متعادل) را نشان دادید؛ اندیشه‌ای که به بسیاری از انسان‌ها کمک کرد تا معنای واقعی «شفای حقیقی» را درک کنند.
همچنین، توجه ویژه شما به درمان وابستگی به نیکوتین در کنگره ۶۰، گواهی بر نگاه جامع و انسانی شماست. شما نشان دادید که حتی در کوچک‌ترین آسیب‌ها نیز، نیازمند شناخت و درمان اصولی هستیم. در کنگره ۶۰، با روش تدریجی و جایگزینی هوشمندانه، به انسان فرصت دادید تا بدون فشارهای ناگهانی، کالبد خود را از نو بسازد.
استاد عزیز؛ دستاورد شما تنها در ابداع یک روش خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در تغییر بنیادین نگرش انسان‌ها به خود، به زندگی و به هستی است. شما به ما آموختید که برای رسیدن به آرامش، باید از مرزهای «دانایی» عبور کنیم و به سمت «دانایی مؤثر» گام برداریم؛ یعنی آنچه را می‌دانیم، در رفتار و زندگی روزمره‌مان جاری کنیم.
شاید دیگر صدای شما را نشنویم و حضور فیزیکی‌تان را در میان خود احساس نکنیم، اما هر قدمی که در مسیر محبت، رهایی و دانایی برمی‌داریم، بازتابی از راهی است که شما بنا کردید. اندیشه‌ای که ریشه در حقیقت دارد، با رفتن صاحبش از میان نمی‌رود. چراغی که شما روشن کردید، در دل هزاران انسان شعله‌ور است و هر یک از آن‌ها، اکنون نوری هستند برای روشن کردن مسیر دیگران.
برخی رفتن‌ها، پایان نیستند؛ بلکه آغاز ماندگاری‌اند. روحتان آرام و یادتان در قلب‌های ما جاودان باد. کنگره ۶۰، با نام و اندیشه شما تا ابد زنده خواهد ماند.
نویسنده: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم)
رابط خبری: همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر طاهره ( لژیون نهم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)دبیر سایت
نمایندگی همسفران خلیج‌فارس‌بوشهر
- تعداد بازدید از این مطلب :
11