استادی که امید را به خانه‌های خاموش بازگرداند

به نام آن‌که تاریکی را به روشنایی پیوند زد. گاهی اندوهی به دل می‌نشیند که هیچ واژه‌ای توان بیانش را ندارد، بغضی که نه می‌توان آن را به اشک سپرد و نه می‌توان با حرف زدن از سنگینی‌اش کم کرد. انگار چیزی در عمق وجودت فرو می‌ریزد و تو می‌مانی و هزاران حرف نگفته، هزاران خاطره و هزاران ای‌کاش که در گوشه‌ و کنار قلبت جا خوش کرده‌اند. امروز من با چنین اندوهی روبه‌رو هستم، اندوه رفتن مردی که برای من فقط یک نام نبود. مردی که اندیشه‌اش، آموزش‌هایش و راهی که پیش پای انسان‌ها گشود، بخشی از زندگی من و خانواده‌ام شد. مهندس عزیز استاد بزرگ، هنوز قلبم رفتن شما را باور نکرده است. هنوز گوشه‌ای از دلم منتظر است تا معجزه‌ای اتفاق بیفتد؛ همان معجزه‌ای که در روزهای گذشته از عمق جان آرزویش را داشتم. دلم می‌خواست این بار هم زندگی یکی از آن شگفتی‌هایش را به ما نشان بدهد؛ دلم می‌خواست خبر دیگری بشنوم، خبری که بغض این روزها را به لبخند تبدیل کند؛ اما حالا مانده‌ام با دلی پر از حرف و زبانی ناتوان در بیان این اندوه.

وقتی قدم به کنگره۶۰ گذاشتم، من و مسافرم در تاریکی‌های بسیاری گرفتار بودیم. روزگارمان آن‌طور که باید رنگ آرامش نداشت. رنج، آشفتگی و ناآگاهی سهمی از زندگی‌مان شده بود و شاید آن روزها حتی تصور نمی‌کردیم روزی بتوانیم در خانه‌ای زندگی کنیم که صدای خنده در آن، جای صدای دعوا را بگیرد. من با کوله‌باری از درد و ناامیدی وارد مسیری شدم که در ابتدا تمام ابعاد آن را نمی‌شناختم؛ اما قدم‌به‌قدم با آموزش‌ها و حرکت در راهی که شما برای انسان‌ها گشودید، معنای دیگری از زندگی را شناختم. مسافرم درمان شد و این برای من تنها پایان مصرف مواد نبود؛ بلکه آغاز دوباره‌ای برای زندگی‌مان بود. من نیز در مسیر آموزش‌ها قرار گرفتم و توانستم وابستگی به نیکوتین را درمان کنم.

ما آنچه به دست آوردیم بسیار فراتر از رهایی از مصرف بود. ما آرام‌آرام خودمان را پیدا می‌کردیم؛ یاد می‌گرفتیم چگونه یکدیگر را بفهمیم، چگونه به‌جای رنجاندن، آرامش ببخشیم و چگونه به‌جای جنگیدن با هم، در کنار هم حرکت کنیم. روزی در خانه ما صداهایی بلند می‌شد که از دل اختلاف‌ها و ناآرامی‌ها بیرون می‌آمد؛ اما به‌مرور همان خانه رنگ دیگری گرفت. صدای دعواها جای خود را به خنده داد، نگاه‌ها مهربان‌تر، دل‌ها به هم نزدیک‌تر شدند. زندگی که روزی برایمان دشوار و سنگین بود، دوباره معنای زیستن پیدا کرد. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم کنگره فقط راه درمان را به ما نشان نداد، به ما آموخت چگونه زندگی کنیم. آموخت که تغییر از درون انسان آغاز می‌شود، هیچ تاریکی‌ با انکار کردن از بین نمی‌رود و برای رسیدن به روشنایی باید حرکت کرد، آموزش دید و بهای تغییر را پرداخت و حالا وقتی به عظمت اندیشه شما فکر می‌کنم، درمی‌یابم که دستاوردهایتان فراتر از درمان  اعتیاد بود.

شما مردی بودید که از دل سال‌ها تجربه، رنج و شکست، راهی تازه برای درمان اعتیاد گشودید؛ پس از سال‌ها درگیری با اعتیاد و ناکامی در روش‌های مختلف، با تحقیق، تجربه و آزمون بر روی خود، متد DST را پایه‌گذاری کردید. روشی که در کنگره به انسان‌های بسیاری فرصت داد تا به‌تدریج از وابستگی به مواد مخدر رها شوند و جسم، روان و جهان‌بینی خود را بازسازی کنند؛ اما اندیشه شما در همان نقطه متوقف نماند. شما نشان دادید که وابستگی به نیکوتین نیز می‌تواند با یک برنامه تدریجی و اصولی مورد درمان قرار بگیرد. با تجربه شخصی خود در درمان سیگار و شکل‌گیری لژیون ویلیام  وایت، راهی پیش‌روی هزاران نفر قرار گرفت تا از وابستگی به دخانیات رها شوند. من نیز یکی از کسانی هستم که ثمره این اندیشه را در زندگی خود لمس کرده‌ام. شما در مسیر شناخت و تعادل جسم نیز افق‌های تازه‌ای را مطرح کردید، از آموزش‌های مربوط به کاهش و افزایش وزن و بازگشت بدن به تعادل گرفته تا توجه به ارتباط جسم، روان و سیستم‌های درونی انسان.

اندیشه‌ای که انسان را فقط مجموعه‌ای از علائم و نشانه‌های بیماری نمی‌دید؛ بلکه به توانایی‌های جسم برای بازسازی و بازگشت به تعادل توجه می‌کرد. در ادامه این تفکر، موضوع بیماری‌های مزمن و پیچیده، از جمله کولیت اولسراتیو، آندومتریوز، سرطان خون و ... نیز مورد توجه قرار گرفت و تمام تجربیات و دستاوردهایتان نشان‌دهنده گستردگی نگاه شما به ظرفیت‌های جسم انسان بود؛ همچنین توجه شما به یافتن راه‌های تازه برای کمک به انسان‌ها، بخشی ارزشمند از میراث فکری شماست. مهندس عزیز، شما فقط به انسان‌ها نگفتید چگونه مصرف مواد را کنار بگذارند، به آن‌ها آموختید چگونه دوباره زندگی کنند، به آن‌ها امید دادید که حتی پس از سال‌ها شکست می‌توان دوباره آغاز کرد. به خانواده‌ها نشان دادید که پشت هر انسانی که در تاریکی گرفتار شده، انسانی توانمند و شایسته زندگی دوباره وجود دارد.

شاید هرگز از تمام خانه‌هایی که به آرامش رسیدند، لبخندهایی که پس از سال‌ها بر لب‌ها نشستند و اشک‌هایی که به امید تبدیل شدند، باخبر نشده‌اید؛ اما من یکی از همان انسان‌هایی هستم که می‌توانم شهادت بدهم آموزش‌های کنگره چه تغییری در زندگی‌اش ایجاد کرده است. من آن‌سوی تاریکی را دیده‌ام و طعم روشنایی را چشیده‌ام. من می‌دانم وقتی خانواده‌ای از رنج به آرامش می‌رسد؛ وقتی انسانی دوباره فرصت ساختن پیدا می‌کند و صدای خنده در خانه‌ای می‌پیچد که روزی پر از آشفتگی بوده است، این تغییر چه معنای بزرگی دارد.

امروز اندوه من فقط اندوه رفتن یک انسان نیست، دلتنگی برای استادی است که دلم می‌خواست سال‌های سال حضورش را احساس کنم، آموزش‌هایش را دنبال کنم و شاهد ادامه راهی باشم که زندگی من نیز بخشی از ثمره آن است؛ اما در میان این اندوه به چیزی دلگرمم، به راهی که آغاز کردید، به زندگی‌هایی که تغییر دادید و به چراغی که در دل انسان‌ها روشن کردید. مگر می‌شود انسانی، چنین اثری بر جای بگذارد و تمام شود؟ مگر می‌شود آنچه در جان انسان‌ها کاشته شده است با رفتن یک انسان از میان برود؟ شما به ما آموختید که رهایی پایان راه نیست؛ بلکه آغاز مسئولیتی تازه است.

امروز شاید نتوانم اندوهم را به واژه تبدیل کنم؛ اما می‌توانم آنچه آموخته‌ام زندگی کنم، در آرامشی که برای حفظ آن تلاش می‌کنم، در لبخندی که در خانه‌مان جاری است و در امیدی که نمی‌خواهم خاموش شود. استاد بزرگ، شاید زیباترین ادای احترام به شما همین باشد که چراغی را که روشن کردید، در وجود خود و دیگران روشن نگه داریم و با حرکت، محبت و خدمت، سهم خود را در ادامه این مسیر ادا کنیم؛ اما امروز با قلبی آکنده از اندوه می‌گویم که جسم شما شاید در کنار ما نباشد؛ اما تفکر، آموزش‌ها و دستاوردهایتان در زندگی هزاران انسان جاری است. یادتان در دل ما زنده است نه فقط در خاطره‌ها؛ بلکه در زندگی‌هایی که تغییر کردند، خانواده‌هایی که به آرامش رسیدند و روشنایی‌ که به ما آموختید چگونه آن را پیدا کنیم. با احترام، عشق و اندوهی که در واژه‌ها نمی‌گنجد. 

نویسنده: راهنما همسفر ساحل (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ساحل (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم)
همسفران نمایندگی شمس