اینجا همان جایی است که من از حال بدم نجات پیدا می‌کنم.

«الا بذکر الله تطمئن القلوب؛ با یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد.»

سلام دوستان، صادق هستم، یک مسافر.

با ۱۰ سال سابقهٔ مصرف مخدرهای صنعتی وارد کنگره شدم. اگر بخواهم از دوران مصرفم بگویم، چند سال آخر حالم خیلی بد بود؛ آن‌قدر که دوست نداشتم کسی چهرهٔ داغون مرا ببیند و همش ماسک می‌زدم. بیرون از خانه زیاد نمی‌رفتم و فقط برای تهیهٔ مواد و یک خرید خانه خارج می‌شدم. به مهمانی نمی‌رفتم، پارک و جاهای تفریحی نمی‌رفتم و همش به بهانه‌های مختلف در خانه می‌ماندم. این ماه‌های آخر، خانواده دیگر اصلاً به من نمی‌گفتند می‌آیی یا نه؛ یک‌جورهایی دیگر مرا حساب نمی‌کردند. خب، من هم برای اینکه آن‌ها در جمع به خاطر حال و روز من خجالت نکشند، زودتر می‌گفتم من نمی‌آیم تا راحت برن و بهشان خوش بگذرد. واقعاً زندگی برایم به معنای واقعی کلمه، سخت، تکراری و حال‌به‌هم‌زن شده بود. از ترک مواد وحشت داشتم، به‌خصوص که یک‌بار با روش سقوط آزاد ترک کرده بودم و بدتر از آن، رفته بودم کمپ که آنجا هم دعوا کردم و روز سوم از دیوار راست بالا رفتم و فلنگ را بستم و الفرار!

خلاصه اینکه هرچه خانواده به من می‌گفتند یک فکری برای خودت بکن، سر تکان می‌دادم و می‌گفتم باشد. تا اینکه یک روز رفتم متادون گرفتم و با خودم قرار گذاشتم روزی یک درِ بطری بخورم و جایش آب بریزم. روز اول که خوردم حالم بد شد و دیگر نخوردم و دوباره رفتم سرِ مواد خودم.تا اینکه یک روز داشتم می‌رفتم مواد تهیه کنم؛ سر چهارراه یک نفر آمد، اسفندی دود داد و دستش را دراز کرد. پرسیدم چه مصرف می‌کنی؟ گفت: «همه چی.» گفتم متادون هم می‌خوری؟ گفت: «بله.» من هم شیشهٔ متادون را به او دادم و گفتم: «یک دعایی در حق من بکن، من هم مصرف‌کننده‌ام.» گفت: «ان‌شاءالله خدا نجاتت بدهد» و رفت. بعد رسیدم جایی که جنس می‌گرفتم؛ دو نفر توی صف بودند. اولی گفت: «تازه از کمپ آمده‌ام، بعد از ۲۱ روز یک‌راست آمده‌ام اینجا.» یک‌دفعه یک نفر دیگر گفت: «ترک فقط کنگره!» این نام «کنگره» در ذهن من ماند. چند شب بعد که گوشی دستم بود، یاد حرف آن طرف افتادم، سرچ کردم و دیدم «کنگره ۶۰» بالا آمد. هی مطلب خواندم و خواندم تا جرقه توی سرم زده شد. 

فردا به همسرم گفتم یک جایی پیدا کرده‌ام به نام کنگره ۶۰، می‌خواهم بروم ترک کنم؛ او هم گفت اگر دوست داری برو. خلاصه، چهارشنبه بود که آمدم شعبهٔ خواجو را پیدا کنم ولی تعطیل بود؛ فردای آن روز آمدم و راهنمای تازه‌واردین با آغوش باز از من دلجویی کرد. آن‌قدر ذوق داشتم که بعد از جلسه آمدم خانه و گفتم: «خودش است! اینجا همان جایی است که من از حال بدم نجات پیدا می‌کنم.» خداوند بزرگ را صد هزار مرتبه شکر و سپاس می‌گویم که این مسیر را به من نشان داد و باعث شد حالم روزبه‌روز بهتر شود؛ آن‌قدر که دوستان توی شعبه می‌گویند: «صادق، تو چه کار می‌کنی که این‌قدر حالت خوب است؟» البته این نظر لطف آن‌هاست.

از آقای مهندس حسین دژاکام عزیز ممنون و سپاسگزارم که این مکان ارزشمند را پایه‌گذاری کرد. از راهنمای عزیزم، جناب آقای عباس طاهری سپاسگزارم؛ همچنین از راهنمای خوبم، آقا مصطفی حسینی که برایم زحمت می‌کشند و از همهٔ دوستانی که در این مسیر کمکم کردند، صمیمانه ممنونم.

عکس: گروه سایت

تایپ ، تهیه و تنظیم و ارسال : مسافر محمد رضا لژیون یکم 

نمایندگی خواجو