از بخشش تا آرامش

امروز می‌خواهم از موضوعی صحبت کنم که برای من فقط یک آموزش نیست؛ بلکه بخشی از تجربه زندگی و مسیر تغییر من است، موضوع بخشش، سخاوت و رهایی. من در کنگره۶۰ در مسیر درمان نیکوتین و سیگار قرار گرفتم. مسیری که هر روز بیشتر به من نشان می‌دهد مصرف سیگار فقط یک عادت ساده نیست؛ بلکه موضوعی است که جسم، روان و جهان‌بینی انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. قبل از اینکه وارد این مسیر شوم شاید بارها به ترک سیگار فکر کرده بودم؛ اما فکر کردن با حرکت کردن تفاوت زیادی دارد. چیزی که امروز در کنگره تجربه می‌کنم، برای من فقط کنار گذاشتن سیگار نیست؛ بلکه یاد گرفتن چگونه زندگی کردن است. با نوشتن و گوش دادن به سی‌دی‌های آموزشی، حضور مستمر در کارگاه‌های آموزشی و عمل کردن به آموزش‌ها کم‌کم متوجه شدم که برای رسیدن به رهایی، ابتدا باید ظرفیت درونی خودم را بالا ببرم؛ باید صبر کردن را یاد بگیرم، مسئولیت انتخاب‌هایم را بپذیرم و از خواسته‌هایی که سال‌ها مرا به خود وابسته کرده‌اند، عبور کنم. اینجاست که ارتباط عمیقی میان درمان و بخشش برایم شکل می‌گیرد. به نظر من بخشش فقط پول دادن یا کمک مادی به دیگران نیست.

گاهی بخشش یعنی از خواسته‌ای که سال‌ها به آن وابسته بوده‌ای بگذری؛ یعنی به‌جای اینکه تمام وجودت را صرف خواسته‌های نفسانی و مادی کنی، بخشی از توان، زمان، محبت و داشته‌هایت را در مسیر سازندگی قرار بدهی. لژیون سردار برای من یادآور همین حقیقت است، اینکه انسان وقتی از منافع کوچک و محدود خودش فاصله می‌گیرد و برای آبادانی و رشد دیگران قدم برمی‌دارد، در واقع به وسعت وجود خودش اضافه می‌کند. من امروز احساس می‌کنم همان‌طور که در مسیر درمان سیگار باید از وابستگی عبور کنم، در مسیر بخشش هم باید از تنگناهای درونی خودم عبور کنم و ظرفیت بخشندگی را در خودم پرورش بدهم. شاید زیباترین شکل بخشش این باشد که انسان چیزی را که خودش با سختی به دست آورده است، با عشق در اختیار رشد و آرامش دیگران قرار دهد.

می‌خواهم خطاب به دوستانی که هنوز سیگار مصرف می‌کنند و برای شروع درمان آن تردید دارند، چند کلمه از دل خودم بگویم: دوست من، اگر بارها تصمیم گرفته‌ای و موفق نشده‌ای، اگر فکر می‌کنی دیگر نمی‌توانی از سیگار جدا شوی، لطفاً به خودت برچسب نزن و ناامید نباش. من هم روزی در نقطه‌ای بودم که شاید امروز تو ایستاده‌ای؛ اما امروز با آموزش‌های مهندس دژاکام و متد درمان نیکوتین در کنگره۶۰، تجربه می‌کنم که می‌توان مسیر دیگری را آغاز کرد. قرار نیست یک‌شبه تغییر کنی. قرار است آموزش بگیری، حرکت کنی، صبر کنی و در مسیر درمان، به جسم و روانت فرصت بدهی تا به تعادل برسند. من هنوز در مسیر هستم و ادعای رسیدن ندارم؛ اما هر قدمی که برمی‌دارم، برایم نشانه‌ای از امید و توانایی تغییر است.

در پایان می‌خواهم بگویم شاید بزرگ‌ترین بخششی که انسان می‌تواند به خودش داشته باشد، این باشد که فرصت یک زندگی تازه را از خودش دریغ نکند و شاید بزرگ‌ترین سخاوت این باشد که وقتی طعم رهایی را چشیدیم، چراغ امید را برای دیگران هم روشن کنیم. از آقای مهندس دژاکام بابت اندیشه، تلاش و بستری که برای آموزش، شناخت و درمان فراهم کرده‌اند، سپاسگزارم. از کنگره۶۰، از آموزش‌ ارزشمند آن، از راهنمای بی‌نظیرم خانم ساحل، از هم‌لژیونی‌ و از تمام کسانی که در این مسیر چراغ راه من هستند، قدردانی می‌کنم. امیدوارم روزی برسد که هیچ انسانی به دلیل ناآگاهی یا ترس از تغییر، فرصت رهایی را از خودش نگیرد. ببخشیم تا سبک‌تر شویم، آموزش بگیریم تا آگاه‌تر شویم و حرکت کنیم تا به رهایی نزدیک‌تر شویم‌.

نویسنده: همسفر و مسافر نیکوتین افسانه رهجوی راهنما همسفر ساحل (لژیون ویلیام وایت)
رابط خبری: راهنما همسفر ساحل (لژیون ویلیام وایت)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)