امانت‌دار خوبی برای ادامه مسیر باشیم.

دوازدهمین جلسه از دوره چهل و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صالحی تهرانپارس، به استادی راهنمای محترم مسافر یونس ، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر مسعود، با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان(مقالات و نوشتارها) »
در روز دوشنبه 11 آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
به نام قدرت مطلق الله
سلام دوستان، یونس هستم، یک مسافر.
اول از همه، خدا را شاکرم که امروز دوباره این فرصت را پیدا کردم تا در این جایگاه قرار بگیرم.
در مورد دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس»، باید بگویم با توجه به اتفاقی که افتاده، همه بچه‌های کنگره ۶۰ از نظر احساسی تحت تأثیر قرار گرفته‌ایم و این اتفاق برایمان آسان نبوده است.
اگر بخواهم درباره دستاوردهای آقای مهندس و مقالات ایشان صحبت کنم، با یک جست‌وجوی ساده در اینترنت می‌توان به تعداد زیادی از مقالات علمی و بین‌المللی ایشان دسترسی پیدا کرد؛ مقالاتی که برخی از آن‌ها داوری شده‌اند و بخشی از آن‌ها نیز در کتاب «چهارده مقاله» گردآوری شده‌اند.
از نظر من، این موضوع دو بخش دارد: یک سؤال آشکار و یک سؤال پنهان. سؤال آشکار، دستاوردهای آقای مهندس از نگاه جامعه علمی و پزشکی است؛ اما سؤال پنهان، تأثیری است که این دستاوردها بر زندگی تک‌تک ما گذاشته‌اند.
من، یونس، هرچقدر با آگاهی بیشتری وارد کنگره ۶۰ شوم، برداشت عمیق‌تری از آن خواهم داشت. برای مثال، اگر یک روز کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» را باز کنم و فقط به دنبال پاسخ این سؤال باشم که چگونه به‌عنوان یک مسافر سفر کنم و به رهایی برسم، ممکن است فقط جدول تیپرینگ را ببینم؛ اما هر بار که کتاب را با آگاهی بیشتری مطالعه می‌کنم و پالایش بیشتری روی خودم انجام می‌دهم، نکته تازه‌ای یاد می‌گیرم و به درک عمیق‌تری از آموزش‌های آقای مهندس می‌رسم.
اما اگر بخواهم درباره سؤال پنهان و تأثیر روش درمان DST صحبت کنم، باید بگویم آقای مهندس کار بسیار بزرگی برای من، یونس، انجام دادند. ایشان دیدگاه من را نسبت به خودم و جایگاهم در جامعه تغییر دادند و اعتبار و آبروی ازدست‌رفته‌ام را به من برگرداندند.
زمانی بود که هیچ جایگاهی در جمع‌ها و محافل نداشتم. گاهی حتی فرزندم رویش نمی‌شد بگوید من پدرش هستم و همسرم نمی‌توانست با خیال راحت دست مرا بگیرد و به جمع فامیل ببرد و بگوید این همسر من است.
تمام این اتفاقات در طول سال‌هایی افتاده بود که بارها تلاش کردم اعتیادم را درمان کنم، اما هر بار به در بسته خوردم. به روان‌شناس و کلینیک‌های مختلف مراجعه می‌کردم و هر هفته، حتی پنجشنبه‌ها، برای گرفتن دارو و صحبت با روان‌شناس وقت می‌گذاشتم. هزینه می‌کردم و برمی‌گشتم، اما در ذهنم این باور شکل گرفته بود که اعتیاد تا آخر عمر با من خواهد ماند و باید تا روزی که زنده هستم، این قرص‌ها را مصرف کنم.
خودمان هم می‌دانیم که از اعتیاد چه چک‌ولگدهایی خورده‌ایم. من، یونس، در جامعه، خانواده و بین دوستانم آسیب‌های زیادی دیدم. چقدر کنایه شنیدم! هر اتفاقی که می‌افتاد، اولین کسی که مورد توجه و اتهام قرار می‌گرفت، فرد مصرف‌کننده بود و آن فرد، اغلب خود من بودم.
آقای مهندس آمدند و این روش را آغاز کردند؛ اما آن را برای خودشان نگه نداشتند. ایشان در زمانی این مسیر را شروع کردند که در جامعه ایران به افراد مصرف‌کننده با دیدگاه دیگری نگاه می‌شد و حتی ممکن بود فرد مصرف‌کننده‌ای را که در خیابان می‌دیدند، دستگیر کنند و ببرند.
در آن شرایط، آقای مهندس آبروی خود را در معرض خطر قرار دادند تا امروز من، یونس، بتوانم با آبرو زندگی کنم. ایشان کارهای بزرگی انجام دادند و تأثیر این خدمات فقط به درمان اعتیاد محدود نمی‌شود.
برای مثال، زمانی خودم خدمتگزار بودم و سیگار هم می‌کشیدم. بارها به من گفته می‌شد سفر سیگارم را آغاز کنم، اما انجام نمی‌دادم. مدتی گذشت و حدود یک سال و چند ماه پس از درمان اعتیادم، سفر سیگار را شروع کردم.

در مورد اضافه‌وزن هم همین‌طور بود. قبلاً با دیدگاه دیگری به این موضوع نگاه می‌کردم، اما چند روز پیش در گفت‌وگویی که با آقای حکیم داشتم، نکته‌ای مطرح شد که دیدگاه من را کاملاً تغییر داد. فهمیدم که تک‌تک ما، چه افرادی که اینجا نشسته‌ایم و چه تمام اعضای کنگره ۶۰، برای هستی ارزشمند هستیم.
از میان این همه افرادی که با اعتیاد درگیر هستند، ما کسانی هستیم که امروز روی این صندلی‌ها نشسته‌ایم و سفر می‌کنیم. من فهمیدم که برای کنگره ۶۰ اهمیت دارم و نباید نسبت به خودم بی‌تفاوت باشم. اگر اضافه‌وزن دارم، باید روی آن کار کنم و اگر نقصی دارم، باید برای برطرف کردن آن تلاش کنم.
اگر بخواهم درباره تک‌تک این موضوعات صحبت کنم، زمان زیادی لازم است و نمی‌توانم همه آن‌ها را بیان کنم.
در پیام امروز هم خواندیم:
«گردباد ها بر زمین فرود می‌آیند و آنچه هست، با خود امانت می‌برند.»
من، یونس، از خودم می‌پرسم: آیا واقعاً می‌خواهم امانت‌دار خوبی باشم؟ آقای مهندس راهی را به من نشان دادند تا من هم بتوانم به نوبه خودم قدمی در این مسیر بردارم و در راه روشنایی حرکت کنم.
شاید آقای مهندس همیشه در کنار ما نباشند، اما تفکر و آموزش‌های ایشان همچنان در ذهن و اندیشه ما جاری است. امروز آن تفکر در وجود من، یونس، ادامه دارد و به من کمک می‌کند تا بتوانم اینجا بنشینم، صحبت کنم و امانت‌دار خوبی باشم.
من آرزو دارم کنگره ۶۰ روزی جهانی شود و تمام انسان‌هایی که در سراسر دنیا از اعتیاد رنج می‌برند، بتوانند از این آموزش‌ها بهره‌مند شوند. امیدوارم من هم بتوانم به‌اندازه توان خودم در این مسیر قدم بردارم و کنگره ۶۰ را به افراد بیشتری معرفی کنم.
امیدوارم در این مسیر موفق باشم و بتوانم این پیام را به همکاران و تمام افرادی که اینجا حضور دارند، برسانم که اگر هرکدام از ما باری از دوش دیگری برداریم و در حل مشکلی سهیم شویم، کار بسیار بزرگی انجام داده‌ایم؛ به‌خصوص در زمینه احیای نفسی که آقای مهندس همیشه بر آن تأکید دارند.
امیدوارم بتوانم امانت‌دار خوبی باشم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، سپاسگزارم.

تایپ و ویرایش: مسافر مهراد لژیون چهارم
عکس:  مسافر مهراد لژیون چهارم
بارگذاری خبر: مسافر مهیار لژیون دوم
مرزبان خبری: مسافر کیانوش
مرزبان کشیک: مسافر اصغر
آبان ماه ۱۴۰۵
شعبه صالحی (تهرانپارس)