جلسه یازدهم از دوره یازدهم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی یوسف، با استادی مسافر علیرضا نگهبانی مسافر فرهاد و دبیری مسافر حمید، با دستور جلسه "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و اضافه وزن) " دوشنبه 11 آبان‌ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان علیرضا هستم یک مسافر، خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر این جایگاه و اجازه به من داده شد تا در این مکان خدمت کنم و آموزش بگیرم. از نگهبان محترم جلسه ممنونم و خدمت گروه مرزبانی، ایجنت محترم و تمامی خدمتگزاران شعبه، خداقوت عرض می‌کنم. دستور جلسه امروز، «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان؛ کتاب‌ها، روش درمان سیگار و کاهش وزن» است.
در رابطه با شخص آقای مهندس، امروز با خود فکر می‌کردم که واقعاً تفاوت بین من، به‌عنوان کسی که در کنگره حضور دارد، با افراد در جاهای دیگر چیست؟ چرا من امروز، پس از آن‌همه تخریب ناشی از مصرف مواد، می‌توانم به این راحتی صبح‌ها از خواب بیدار شوم و به دنبال کار و زندگی خود بروم؟ زمانی که تأمل کردم، متوجه شدم یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهایی که آقای مهندس کشف کردند، مبحث «شناخت انسان» است. در مقوله اعتیاد، همین شناخت انسان و داروی مصرفی بود که باعث شد افراد بسیاری در کنگره به رهایی برسند.
پارسال به یکی از سی‌دی‌های آقای مهندس گوش می‌دادم که به مقاله‌ای درباره آزمایش روی موش‌های آزمایشگاهی با متادون در مراکز دیگر اشاره می‌کردند. در آن آزمایش، به چند موش دوز مشخصی از متادون تزریق کرده بودند و تمامی موش‌ها تلف شده بودند. آقای مهندس اعلام کردند که اصلاً نباید کار را با چنین دوزی از متادون روی این موش‌ها شروع می‌کردند؛ زیرا پیش از آنکه به وضعیت اعتیاد برسند، دچار اوردوز می‌شوند. همان‌جا متوجه شدم که اصل موضوع، بحث «شناخت» است. در مراکز دیگر، حتی کلینیک‌ها و افرادی که ادعای داشتن علم این کار را دارند و سال‌ها در این زمینه تحصیل کرده‌اند، به این شناخت نرسیده‌اند و من معتقدم تا سال‌های متمادی نیز روشی برتر از روش DST برای درمان اعتیاد نخواهد آمد.
من خودم پیش از آشنایی با کنگره، به یک مشاور روان‌شناس مراجعه کردم. او از من نوار مغزی گرفت، تشخیص افسردگی شدید داد و یک کیسه پر از قرص برایم تجویز کرد. قرص‌ها را که بررسی و مصرف می‌کردم، از صبح تا غروب فقط خواب بودم و هیچ کارایی و نتیجه‌ای برایم نداشت. اما خداوند به من کمک کرد و فردی پیام کنگره ۶۰ را به من رساند. این موضوع باعث شد پای من به کنگره باز شود و متوجه شوم که کنگره چیست و چه کار بزرگی برایم انجام داده است. پس از چندین سال و حتی تجربه دو یا سه سفر ناموفق، به نظر من انسان باید به این درک برسد که در چه نقطه‌ای ایستاده بود و کنگره دقیقاً چه کاری برایش انجام داده است؛ این درک برای من بسیار باارزش است. روزگاری آرزوی من این بود که صبح‌ها وقتی از خواب بیدار می‌شوم، خیلی راحت و مانند سایر انسان‌ها بلند شوم و به سر کار و زندگی‌ام بروم، اما به آن نمی‌رسیدم.
واقعاً کنگره ۶۰ در مسئله اعتیاد کار بسیار بزرگی انجام داده است. آقای مهندس همیشه در سی‌دی‌هایشان می‌فرمایند که انسان باید به گونه‌ای زندگی کند که پس از رفتن به دنیای دیگر و گذر از این دوره زمانی، حداقل تا چندین سال از او به نیکی یاد کنند و بگویند انسان خوبی بود و کار ماندگاری انجام داد. به نظر من آقای مهندس کاری کردند که تا زمانی که این جهان پابرجاست، این روش می‌تواند انسان‌های بسیاری را از تاریکی اعتیاد نجات دهد. بزرگ‌ترین تاریکی نیز همین تاریکی اعتیاد است؛ چراکه اعتیاد باعث می‌شد من به کارهای نادرست دیگری دست بزنم، به راحتی دروغ بگویم و به سادگی گران‌فروشی کنم.
در رابطه با کتاب‌های کنگره، راهنمای ما علی آقا، همیشه می‌فرمودند که هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند کتاب‌های کنگره ۶۰ را خوانده و تمام کرده است؛ این کتاب‌ها به قدری حاوی آموزش هستند که هر بار انسان آن‌ها را مطالعه می‌کند، برایش تازگی دارد و واقعاً نمی‌توان گفت که مطالعه آن‌ها به پایان رسیده است.
در مورد مبحث کاهش وزن نیز، من افرادی را می‌بینم که به سراغ جراحی، لیپوساکشن و عمل‌های دیگر می‌روند. واقعاً فکر می‌کنم آن‌ها پس از یک یا دو سال دیگر آن انسان سابق نیستند، مجبورند داروهای خاصی مصرف کنند و حتی بسیاری از افراد جان خود را بر سر همین روش‌های کاهش وزن از دست داده‌اند. اما آقای مهندس دژاکام با روش خود، این کار را بسیار راحت انجام دادند و آن را در اختیار انسان‌ها گذاشتند تا من نیز بتوانم به سادگی از شر اضافه وزن رها شوم.
در خصوص درمان سیگار، وضعیت برای خود من به شکلی بود که فکر می‌کردم دیگر واقعاً نمی‌توانم سیگار را ترک کنم و نکشیدن سیگار برایم غیرممکن شده بود. بوی بد سیگار از یک طرف آزاردهنده بود و از طرف دیگر، به واسطه شغلم که با بیماران ریوی در ارتباط هستم، وضعیت آن‌ها را از نزدیک می‌دیدم. می‌بینم که افراد از سنین چهل یا پنجاه سالگی مجبورند به سه دستگاه مختلف متصل باشند؛ زیرا دیواره ریه بر اثر مصرف سیگار یا مواد مخدر، دیگر کارایی سابق خود را ندارد. یعنی کیسه‌های هوایی (حبابچه‌ها) که باید هوا را دریافت کرده و اکسیژن را به خون برسانند، دیگر قادر به انجام وظیفه خود نیستند؛ در نتیجه یک دستگاه وصل می‌شود تا فقط به بیمار اکسیژن برساند و دستگاه دیگری متصل می‌شود تا عمل دم و بازدم ریه را انجام دهد.
به نظر من آقای مهندس در این مورد هم واقعاً شاهکار کرده‌اند و روشی را برای منِ مسافر، منِ علیرضا، به یادگار گذاشته‌اند که در هیچ کجای دیگر وجود ندارد. هیچ پزشکی و هیچ مرکزی چنین درمانی ندارد و آن‌ها فقط بیمار را با دستگاه زنده نگه می‌دارند؛ به طوری که فرد حتی نمی‌تواند به یک مهمانی ساده یا یک مسافرت برود، چرا که ریه عضو بسیار حیاتی و مهمی در بدن است.
اما وظیفه من چیست؟ وظیفه من از این پس این است که بسیار استوارتر در کنگره قدم بردارم و به عنوان عضو کوچکی از این مجموعه، این علم و آموزش را با خدمت کردن به دیگران انتقال دهم تا این دانش نسل به نسل به پیش برود، انسان‌های بیشتری بتوانند وارد کنگره شوند، به رهایی برسند و از دستاوردهای آن بهره‌مند گردند.
ضبط صدا و عکاس: مسافر ناصر لژیون 1
تایپ ویرایش و ارسال: مسافر محمد نگهبان سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
296