سلام دوستان، من میلاد هستم؛ مسافری که روزهای سختی را پشت سر گذاشته و امروز با قلبی پر از سپاس، در کنار شما ایستاده‌ام.

سفر من با ورود به دنیای مشروبات الکلی و سیگار در سال ۱۳۸۴ آغاز شد. آنچه ابتدا به صورت تفننی و بدون آنکه فکر کنم «اعتیاد» نامی برای آن است، به تدریج مانند طوفانی ناخوانده، تمام زندگی‌ام را درگیر کرد. از ترامادول و تریاک گرفته تا حشیش و گل؛ من همیشه با این باور اشتباه زندگی می‌کردم که «اعتیاد فقط با تزریق است». این تصور غلط، مرا در میان گروه‌های مختلف مخدرهای گیاهی و غیرگیاهی سرگردان کرد.

دوران دانشگاه، به جای آموختن دانش، به میدان تجربهٔ مواد مخدرهای جدید تبدیل شد. حتی وقتی به خدمت سربازی رفتم، با شیشه و هروئین روبه‌رو شدم؛ با اینکه میل و رغبتی به آن‌ها نداشتم، اما ترس و اضطراب در من فرو ریخت. خانواده‌ام در اواسط سال ۹۱ متوجه این فاجعه شدند، اما تلاش‌ها برای درمان با داروهای پزشکی، تنها باعث افزایش عطش به مصرف و آسیب بیشتر به جسم من شد.

پس از سربازی، با شعارهای پوچ «من معتاد نیستم»، به مصرف مواد جدید و مخدرهای شیمیایی ادامه دادم. حتی ازدواج در سال ۱۳۹۳ هم نتوانست این سایهٔ سیاه را از زندگی من دور کند؛ چراکه من تنها «ترک کرده بودم»، اما هنوز «درمان» نشده بودم.

نقطهٔ اوج فاجعه زمانی بود که با مادهٔ «کمیکال» آشنا شدم. این ماده تمام هستی مرا در هم کوبید. همسرم را از دست دادم، زندگی‌ام از هم پاشید و چندین بار به مرز کما و مرگ رفتم. کمپ‌ها و داروهای پزشکان، تنها درد و عطش مرا بیشتر می‌کردند.

اما در اوج ناامیدی، خداوند معجزهٔ «کنگره ۶۰» را به من نشان داد. ورود به کنگره ۶۰، نقطهٔ عطف زندگی من بود. وسوسه‌هایی که ۲۰ سال گریبان‌گیر من بود، با اجرای دستورات کنگره و استفاده از داروی شفابخش OT، به شکلی باورنکردنی فروکش کرد. امروز من نه تنها در حال درمان اعتیاد و سیگار هستم، بلکه شاهد هستم که هزاران نفر در کنگره ۶۰، با متد DST و داروی OT، زندگی خود را از نو ساخته‌اند.

در پایان، با قلبی لرزان و چشمانی اشک‌بار، از استاد بزرگ و والای قدرماند، جناب آقای مهندس حسین دژاکام، دکتر امین، خانوادهٔ محترم ایشان و تمامی خدمتگزاران کنگره ۶۰ که ۳۰ سال از عمر خود را صرف نجات جان انسان‌ها کرده‌اند، تشکر و قدردانی می‌کنم.