روش DST، شاه کلیدی است که قفل های بسیاری را می‌گشاید.

دهمین جلسه از دوره چهل و چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی صالحی تهرانپارس به استادی دیده بان محترم مسافر احمد حکیمی ، نگهبانی مسافر هومن ، دبیری مسافر علی با دستور جلسه : بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( مقالات و نوشتارها) روز شنبه مورخ ۱۴۰۵/۰۸/۰۹ ساعت ۱۷ آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، احمد هستم، یک مسافر.

از خداوند سپاسگزارم که توفیق حاصل شد در این زمان خاص در خدمت شما عزیزان باشم. از همه خدمتگزاران این نمایندگی تشکر و قدردانی می‌کنم. امیدوارم عزیزانی که خدمت می‌کنند، از خدمت خود بهره لازم را ببرند. همچنین از آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا ما بتوانیم به حیات و زندگی دوباره بازگردیم.

امیدوارم بتوانیم به کمک یکدیگر این مسیر را ادامه بدهیم.
موضوع دستور جلسه این هفته همچنان دستاوردهای آقای مهندس دژاکام است. در این خصوص می‌توانیم به قلب خود رجوع کنیم؛ احساسمان به ما می‌گوید فردی که کنگره ۶۰ را بنیان گذاشت و خودش عمیق‌ترین تاریکی‌ها را تجربه کرد، برای اینکه بخش همسفران در کنگره ۶۰ راه‌اندازی شود، قطعاً همسفر محترم ایشان نیز عمیق‌ترین فشارها را در این مسیر تجربه کردند تا بتوانند از دل این تاریکی‌ها تجربه کسب کنند، نیرو و انرژی بگیرند و تغییرات را به وجود بیاورند.
به یاد دارم در سال ۱۳۸۲، در شعبه اسلامشهر با خانم آنی بزرگ صحبت کردم و درباره دوران تاریکی آقای مهندس دژاکام از ایشان پرسیدم: «آیا شده است یک بار به آقای مهندس دژاکام غر بزنید؟ شده است یک بار شکایت کنید یا زمانی ترش‌رویی کنید؟»
ایشان به من گفتند: «من به خاطر عشق و علاقه‌ای که به آقای دژاکام داشتم، اصلاً کارهای ایشان را نمی‌دیدم.»
جایگاه همسفر کجاست؟ جایگاه این همراه کجاست؟ آن فرد مصرف‌کننده که خودش در تاریکی قرار دارد، اصلاً نمی‌بیند؛ نمی‌تواند حس کند و نمی‌تواند درک کند.
عملکرد آقای مهندس با یک سفر اولی که وارد کنگره می‌شود، از نظر حرکت پروتکلی و سفر، تفاوتی ندارد. ایشان متد DST را انجام دادند و این فرد هم باید آن را انجام بدهد. آقای مهندس تاریکی را تجربه کرده‌اند و این فرد هم باید تاریکی را تجربه کرده باشد. یک سفر اولی وقتی وارد کنگره می‌شود، نمی‌داند چه چیزی در انتظارش است؛ آقای مهندس هم وقتی سفر خود را آغاز کردند، نمی‌دانستند چه چیزی در انتظارشان است.
ایشان فقط به لحظه‌لحظه حرکت و روزهایی که در مسیر بودند توجه می‌کردند و حال خود را می‌نوشتند. به حالشان توجه داشتند. ما افراد زیادی را می‌بینیم که به حال خودشان توجه نمی‌کنند و اصلاً نمی‌دانند چه حالی دارند. آن‌قدر غرق مسائل دیگران هستند که به خودشان نمی‌پردازند.
اما به لطف خداوند، این اتفاقات سنگین و تجربه تاریکی‌ها رخ داد تا از دل آن تاریکی، روشنایی آرام‌آرام گسترش پیدا کند، شعاع بیشتری پیدا کند و انسان بتواند خودش را درمان کند.
خب، درمان اتفاق افتاد. در بخش «باوری در ناباوری» وقتی می‌خوانیم، می‌بینیم چند روز از قطع مصرف آقای مهندس گذشته بود، اما خود ایشان هنوز در ناباوری به سر می‌بردند. حتی به خانم آنی هم نگفته بودند که قطع مصرف کرده‌اند. خانم آنی از ایشان پرسیدند: «حسین، سفرت چطور است؟ در چه وضعیتی هستی؟» ایشان گفتند: «قطع کردم.» چون می‌خواستند مطمئن شوند. آن لحظه‌ای که قطع مصرف اتفاق افتاد و هیچ عکس‌العملی به وجود نیامد، همان‌جا بود که انسان می‌تواند معنای این اتفاق را درک کند. واقعاً فکر می‌کنم هیچ انسانی نمی‌تواند به‌راحتی در ذهن خود تصور کند که این موضوع یعنی چه.
اینگونه بود که کلید قفل اعتیاد در هستی، به فرمان خداوند، باز شد. عموماً انسان‌ها قفل‌ساز هستند، اما یک نفر پیدا شد که با شاه‌کلید خود تمام قفل‌ها را باز کند و این اتفاق در روش DST به وجود آمد.
حالا این روش قرار است روی کدام بخش از انسان‌ها پیاده شود؟ روی آن دسته از انسان‌هایی که افراد بیرون از کنگره به آن‌ها به چشم کسانی نگاه می‌کنند که دیگر به درد خودشان و زندگی نمی‌خورند و باید محو شوند. اما همین انسان‌هایی که چنین نگاهی به آن‌ها وجود دارد، به پرتوان‌ترین و قدرتمندترین نیروها در هستی تبدیل می‌شوند.

آقای مهندس در جاهای مختلف اعلام کردند: «اگر دنبال گنج می‌گردید، بیایید در این قشر بگردید.» ایشان می‌دانستند چه‌کار می‌کنند و چه می‌گویند و حرکت خود را آغاز کردند.
وقتی به رهایی رسیدند، در قلبشان چه گذشت که این راه را به وجود آوردند؟ این دستاورد را برای خودشان نگه نداشتند؛ حرکت را آغاز کردند تا ساختاری به وجود بیاورند. همان‌طور که در وادی تفکر می‌گوید: «یک نقشه‌ای بریزید که راه به عقب نداشته باشد.» ایشان هم نقشه‌ای ریختند، کنگره را تأسیس کردند و این‌گونه حرکت آغاز شد.
به یاد دارم زمانی که آقای مهندس در شعبه سهروردی می‌گفتند در آینده می‌خواهیم آکادمی داشته باشیم، بچه‌های کنگره، حتی خود اعضا، ایشان را مسخره می‌کردند. اما فردی که به مسیر و راه خودش ایمان دارد و حرکت را آغاز کرده است، به این مسائل توجه نمی‌کند؛ اصلاً گوش نمی‌دهد و نمی‌شنود.
بچه‌های کنگره در زمان حاضر اصلاً نمی‌توانند تصور کنند روزهای اول کنگره چه مدل و شکلی داشت. درایت، مدیریت، حس خوب، دانش و آگاهی،صبر و تحمل، از مهم‌ترین ویژگی‌های ایشان بود.

آقای مهندس اولین نفری بودند که می‌آمدند و درِ کنگره را باز می‌کردند. آن زمان مرزبانی وجود نداشت و خودشان آخرین نفری بودند که در را می‌بستند.
از دل این حرکت چه چیزی به وجود آمد؟ افرادی آمدند، به این راه ایمان آوردند، حرکت کردند و به درمان رسیدند. آن‌ها قدر درمان و قدر این صندلی را دانستند تا کنگره به جایگاه امروز خود برسد.
به یاد دارم قبل از اینکه کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» به چاپ برسد، آقای مهندس متن آن را به من داده بودند تا بخوانم. یک بار که در حال خواندن برگه‌ها و دست‌نوشته‌های این کتاب بودم، سوار اتوبوس می‌شدم و به آکادمی می‌آمدم. پیاده می‌شدم، اما یک‌دفعه چشم باز می‌کردم، سرم را بلند می‌کردم و می‌دیدم از میدان انقلاب هم گذشته‌ام! یعنی تا این اندازه غرق نوشته‌ها می‌شدم. این نوشته‌ها چه می‌گویند؟ چرا چنین اتفاقی برای انسان می‌افتد؟
من که با شما فرقی ندارم. انسان باید به نقطه‌ای برسد که با خودش صادق باشد و بگوید تمام مشکلات من از ندانستن است؛ باید بدانم و باید تغییر ایجاد کنم.
همان‌طور که کنگره راه‌اندازی شد و آقای مهندس حرکت را آغاز کردند، ایشان نیز پا‌به‌پای تغییراتی که در کنگره اتفاق می‌افتاد، تغییر می‌کردند. هم‌زمان با آموزش‌هایی که در کنگره جاری بود، آقای مهندس نیز در حال آموزش دیدن بودند.
رهایی بچه‌ها بسیار شگفت‌انگیز و خوشحال‌کننده بود؛ اما حرکت، یعنی برداشتن قدم دوم. قدم بزرگی که می‌توانست روش DST را بیشتر نمایان کند، زمانی بود که افراد می‌آمدند و می‌گفتند: «ما چنین بیماری‌ای داشتیم و خوب شدیم» یا «چنین مشکلی داشتم و برطرف شد.»
برای مثال، کوروش آذرپور لحظه‌ای قلبش از حرکت می‌ایستاد و بعد دوباره به حرکت درمی‌آمد. او پیش از ورود به کنگره به پزشک مراجعه کرده بود و پزشک به او گفته بود به‌هیچ‌عنوان نمی‌تواند مواد مصرفی خود را قطع کند و در صورت ترک، از دنیا خواهد رفت. اما او به کنگره آمد و سفر اول خود را آغاز کرد. یک روز به من گفت: «من چنین وضعیتی دارم، ولی به هر شکلی شده این سفر را انجام می‌دهم؛ حتی اگر اتفاقی برایم بیفتد، مهم نیست.» من می‌دانستم که اتفاقی برایش نمی‌افتد و نیفتاد.
فرد دیگری در رباط‌کریم نزد من آمد و گفت: «هجده سال است ازدواج کرده‌ام، اما فرزندی ندارم.» به او گفتم: «DST را انجام بده، خدا بزرگ است.» هشت یا نه ماه سفر کرد و یک روز شیرینی آورد. از او پرسیدم: «چه خبر است؟ چرا شیرینی گرفته‌ای؟» گفت: «قرار است صاحب فرزند شویم.» آقای مهندس هم گفتند: «خدا را شکر.»

آقای مهندس متوجه بودند که این اتفاقات چه معنایی دارند، اما هنوز وقتش نرسیده بود؛ هنوز زمان مطرح کردن همه مطالب نبود. بخش اعظمی از آموزش‌های ایشان در آن زمان نمی‌توانست مطرح شود، چون بستر لازم برای بیان آن‌ها آماده نبود. بااین‌حال، به‌اندازه‌ای که بستر فراهم بود، این آموزش‌ها مطرح شدند.
تعاریفی که آقای مهندس به‌عنوان یک دانشمند مطرح کردند، هنوز برای بسیاری از انسان‌ها به‌درستی قابل درک نیستند. حتی ممکن است حکم و جایگاه یک قاضی در زمان حیات خودش آن‌گونه که باید، بزرگ و روشن جلوه نکند.
ما هنوز نمی‌دانیم مخدرهای طبیعی بدن با انسان چه می‌کنند. هنوز نمی‌دانیم اگر این مخدرهای طبیعی درست کار نکنند، چه اتفاقی می‌افتد و چرا رویش موها و ناخن‌ها می‌تواند با درد همراه باشد. اگر ما آن درد را احساس نمی‌کنیم، به این دلیل است که مخدرهای طبیعی در جزءبه‌جزء سیستم فیزیولوژی بدن ما عملکرد دارند.
آقای مهندس موضوعی را مطرح کرده‌اند که هنوز بسیاری از انسان‌ها نمی‌توانند آن را درک کنند و هنوز برای بسیاری از انسان‌ها فرصت شناخت DST فراهم نشده است.
آقای مهندس با توجه به اتفاقاتی که افتاد، ارتباط بیماری‌ها با مخدرهای طبیعی بدن را در قالب فرضیه ایکس مطرح کردند. این موضوع از کجا به وجود آمد؟ از همین مقالات و بررسی‌ها.
در نظر بگیرید که روش DST در مواردی مانند کیست، سرطان سینه و بیماری‌های دیگر نیز پاسخ‌های مناسبی داشته است. طبق مقاله‌های آقای مهندس، صرع و ام‌اس نیز در این بررسی‌ها مطرح شده‌اند. درست است که در حال حاضر بخشی از این تحقیقات برای اثبات، روی حیوانات انجام می‌شود، اما خود کنگره می‌داند که این بررسی‌ها در حال انجام است و امیدواریم روزی برسد که در آینده بتوانیم با تمام این بیماری‌ها نیز روبه‌رو شویم و راه درمان آن‌ها را پیدا کنیم.
حالا نقش تک‌تک ما چیست؟ آیا شما در گلریزان شرکت می‌کنید؟ آیا به سبد کمک می‌کنید؟ آیا به لژیون سردار کمک می‌کنید؟ همه افراد سهم خود را در این ظرف می‌ریزند و از این ظرف برای انسان‌هایی که بیمار هستند، استفاده می‌شود.
آیا فکر می‌کنیم سیستمی وجود ندارد که از این ظرف، از آنچه از آن خارج می‌شود و از تأثیراتی که بر جای می‌گذارد، آگاهی نداشته باشد؟ آیا تصور می‌کنیم بررسی و حساب‌وکتابی در کار نیست؟
وقتی خداوند می‌فرماید حتی به‌اندازه مثقال و ذره‌ای حساب وجود دارد، پس اگر تو در این ظرف چیزی می‌ریزی، ممکن است روزی در آن سوی دنیا انسانی به رهایی برسد و تو نیز در این اتفاق سهم داشته باشی؛ هم در صور پنهان و هم در صور آشکار.
در تمام این سال‌ها هیچ‌وقت ندیدم آقای مهندس بگویند: «من می‌دانم.» حتی یک بار هم چنین چیزی از ایشان نشنیدم. ایشان همیشه یک جست‌وجوگر بودند؛ به دنبال راهی می‌گشتند تا ببینند چه‌کار کنند که اثرگذار و مؤثر باشند.

چیزی که حال انسان را خوب می‌کند، مؤثر بودن برای همنوع است. این موضوع را راهنماها و خدمتگزاران به‌خوبی می‌دانند. من چه می‌گویم؟ راهنمایی که رهجو را برای رسیدن به رهایی همراهی می‌کند، وقتی گل رهایی را می‌گیرد، در واقع تأثیرگذاری را تجربه می‌کند.
حال خوبی که انسان به دنبال آن می‌گردد، در مسیر تأثیرگذاری و مؤثر بودن به دست می‌آید. همه ما در حال یادگیری این موضوع هستیم و همان مسیر را طی می‌کنیم.
ما ابتدا باید بر خودمان مؤثر باشیم، بعد بر خانواده‌مان و سپس بر جامعه. اول بر خودمان تأثیر مثبت بگذاریم، بعد خانواده و بعد جامعه.
آقای مهندس علاوه بر اینکه بر خود و اطرافیانشان تأثیرگذار بودند، بر جامعه جهانی، کل بشریت و هستی نیز تأثیر گذاشتند. ایشان از یک طرف به‌عنوان یک دانشمند و از طرف دیگر به‌عنوان یک حکیم، در کنار جست‌وجو برای درمان آلام فیزیولوژیک انسان‌ها، به دنبال ایجاد تغییر در جهان‌بینی انسان‌ها نیز بودند تا قوانین زندگی را به آن‌ها بیاموزند.
امیدوارم خداوند ابتدا به ما تحمل بدهد تا بتوانیم از این گذرگاه عبور کنیم و قطعاً عبور خواهیم کرد. اگر یاد، محبت، عشق و دوست داشتن این انسان بزرگوار را در دل داشته باشیم، ایشان همیشه حضور خواهند داشت.
آقای مهندس می‌گفتند: «ما همه برای یکدیگر انگشت اشاره‌ای هستیم؛ یک جایی را نشان می‌دهیم. نباید به این انگشت بچسبیم، بلکه باید به جایی نگاه کنیم که انگشت به آن اشاره می‌کند.»
آقای مهندس نیز آن جایی را به ما نشان دادند که باید ببینیم. برای اینکه تمام این اتفاقات بیفتد، اولین بذر محبت را در درون تک‌تک ما کاشتند. حالا اینکه این بذر چقدر رشد کند، به خود ما بستگی دارد؛ اما بذر آن را ایشان کاشتند.
اگر ایشان را قبول داریم و به‌عنوان یک بنیان قبولشان داشته‌ایم و داریم، باید این مسیر را ادامه بدهیم و با قدرت و توان بیشتری به انسان‌های بیشتری کمک کنیم و مسیر قدرتمندتری بسازیم. این وظیفه تک‌تک ماست که به‌عنوان یک وظیفه انسانی، این مسیر را طی کنیم. آرام‌آرام جهان هم متوجه این دستاوردها خواهد شد.
ما یک امر مهم داریم که خودتان بهتر از همه می‌دانید: تقدیر. نمی‌توان کاری در برابر آن انجام داد. اما واقعیت این است که این اتفاق رخ می‌دهد. این راهی است که آغاز شده و پایان آن در اختیار ما نیست.
امیدوارم همه ما بتوانیم در این راه با توان و قدرت حرکت کنیم و موفق باشیم. این خانواده تمام هم‌وغم خود را برای انسان‌ها گذاشتند و برای من همیشه یک الگو بوده‌اند. من همواره به آن‌ها به چشم الگو نگاه کرده‌ام. به شما هم سفارش می‌کنم که الگو بودن را جدی بگیرید.
راهنما برای رهجو الگوست؛ مرزبان برای افراد شعبه الگوست؛ راهنمای تازه‌واردین الگوست؛ یک سفر دومی الگوست؛ ایجنت الگوست؛ مسئول OT الگوست. حتی یک سفر اولی که شش ماه است به‌خوبی سفر می‌کند و وارد لژیون سیگار شده، برای یک سفر اولی تازه‌وارد که به‌تازگی وارد کنگره شده است، الگو محسوب می‌شود.
باید این‌گونه به موضوع نگاه کنیم. آقای مهندس این امکان را در اختیار ما قرار دادند تا تک‌تک ما بدانیم که این پتانسیل را داریم که به یک الگو تبدیل شویم؛ به‌گونه‌ای که وقتی انسان‌ها در کنار ما می‌نشینند، احساس خوبی پیدا کنند.

خیلی ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.

تایپ و ویرایش: مسافر مهیار
بارگذاریخبر: مسافر جواد
مرزبان خبری: مسافر کیانوش
مرزبانی کشیک: مسافر موسی
آبان ماه1405   نمایندگی صالحی تهرانپارس