ترنم عشق در هستی

همسفر سکینه برداشتی از سی‌دی «وادی چهاردهم؛ آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است» ارائه کردند که در ادامه می‌خوانیم:

برداشت من از سی‌دی وادی چهاردهم، بخش دوازدهم این است که این بخش، اوج و عصاره کل وادی‌ها است؛ جایی که عشق از یک احساس شخصی و محدود به یک قانون فراگیر در کل هستی تبدیل می‌شود. در گذشته فکر می‌کردم عشق چیزی است که باید دنبالش بگردم و در یک نفر خاص پیدا کنم؛ اما با درک این وادی متوجه شدم که عشق از قبل در همه‌چیز جاری است و من فقط باید ظرفیت دیدنش را پیدا کنم.

آقای مهندس فرمودند: پایه و اساس همه‌ این مطالب شناخت و آگاهی است. هر انسانی که از صراط مستقیم خارج می‌شود، هنوز به آن مرحله‌ شناخت نرسیده است. این جمله برای من خیلی تازه بود؛ زیرا همیشه فکر می‌کردم، انسان‌هایی که کار ضد ارزشی انجام می‌دهند و به دیگران بدی می‌کنند، آدم‌های بدی هستند؛ اما  یاد گرفتم که به خاطر جهل و نادانی‌ آنها است و این نادانی‌ باعث می‌شود به خود ضربه بزنند. مثال نارنجک برای من خیلی گویا بود؛ زیرا نارنجک اول پوسته‌ خودش را تکه‌تکه می‌کند و بعد ترکش آن به دیگران می‌رسد؛ یعنی کسی که پشت سر دیگران حرف می‌زند، غیبت می‌کند و تجسس می‌کند یا دیگران را سرزنش می‌کند در واقع اول خودش را منهدم می‌کند. این همان «هرچه کنی به خود کنی» است. برای من این یعنی عشق با شناخت شروع می‌شود و شناخت با رها کردن قضاوت و سرزنش.

در این بخش درباره‌ مراحل عشق هم صحبت شد؛ عشق مخلوق به مخلوق، عشق مخلوق به خالق و در نهایت عشق خالق به مخلوق. نکته‌ای که خیلی برایم زیبا بود این بود که در مرحله‌ آخر، عاشق و معشوق در هم ادغام می‌شوند؛ دیگر معلوم نیست تو عاشقی یا معشوق؛ چون قدرت مطلق عاشق تو است و همه تو را دوست دارند و نشانه‌ رسیدن به این مرحله این است که تو در انسان‌ها خودت را می‌بینی و می‌خواهی هر چه داری به آن‌ها بدهی تا از گذرگاه سخت عبور کنند. این برای من یعنی عشق واقعی، عشق گرفتن نیست؛ عشق دادن است.
انسانی که به این مرحله می‌رسد در برابر قدرت مطلق کاملاً تسلیم است و برای آن فرقی نمی‌کند، فرمانش در بهشت اجرا شود یا در دوزخ؛ همان‌طور که در بیت «در راه قلندری چه روشن چه سیاه» آمده است. یعنی عشق واقعی، تسلیم محض است، نه چانه‌زنی با خدا.

یکی از قشنگ‌ترین قسمت‌های این سی‌دی برای من پاسخ جانشین به سؤال ساکنین بود. آن‌ها پرسیدند اگر عشق این‌قدر شأن بالایی دارد، پس چگونه همه‌ انسان‌ها می‌توانند از آن بهره ببرند؟  پاسخ این بود که عشق در انحصار هیچ‌کس نیست. عشق در تمام ذرات جاری است و همان چیزی است که موجودات را به هم نزدیک می‌کند؛ اگر اتم‌ها همدیگر را دوست نداشتند کنار هم جمع نمی‌شدند. عشق حتی اگر فقط برای یک لحظه باشد باز هم عشق است. مثال کبریت در تاریکی که اگر کبریتی برای لحظه‌ای روشن شود و خاموش شود، نمی‌توانیم بگوییم نوری نبوده است، نور بوده؛ فقط کم بوده است. پس عشق‌های کوتاه و گذرا را هم نباید انکار کرد یا دروغ فرض کرد. این درس بزرگی برای من بود که قدر دوست‌‌داشتن‌ها را بدانم؛ حتی اگر کوتاه بوده باشند.
امواج عشق مثل خورشید بر همه می‌تابد و هر کس به اندازه‌ ظرفیت خودش آن را دریافت می‌کند؛ حتی بر سنگدل‌ترین انسان‌ها. عشق در دل آن‌ها هم روزنه‌ای باز می‌کند و منتظر فرصتی است تا رشد کند. این به من امید می‌دهد که هیچ‌کس از دایره‌ عشق بیرون نیست.

در انتهای این بخش، جانشین چنان غرق امواج عشق می‌شود که عقل و ایمان دیگر مهارش را نمی‌توانند نگه دارند و فریاد می‌زند که عشق متعلق به همه است: به معتادان، گرسنگان، بیماران، بی‌خانمان‌ها به همه‌ کسانی که برای بهبود دیگران خدمت می‌کنند و حتی به جمادات و گیاهان و حیوانات. برای من این یعنی عشق یک امتیاز ویژه برای آدم‌های خاص نیست؛ یک حق همگانی است.

منبع: سی‌دی وادی چهاردهم بخش دوازدهم
نویسنده: همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)
ارسال: راهنمای تازه واردین همسفر مهرانه (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی چالوس