درمان با ترک متفاوت است

جلسه اول از دور دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه لژیون خوانسار به استادی راهنمای مسافر ابوالفضل نگهبانی مسافر حمیدرضا و دبیری مسافر علی اکبر با دستور جلسه( دستاوردهای علمی آقای مهندس و کتاب ها)در روز سه شنبه ۲۸ مهر ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود. 

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان ابوالفضل هستم یک مسافر 

خداوند بزرگ را شاکرم که این مسئولیت به من سپرده شد و می‌خواهم دربارهٔ مردی سخن بگویم که گفتن از او دشوار است؛ زبان من، ابوالفضل، کوچک‌ترین عضو کنگره، از بیان بزرگی او و خدمتش به جامعهٔ بشریت ناتوان است. شب‌ها ساعت یک یا دو بامداد بیدار می‌شدم و دعا می‌کردم کاش سرطانی یا دردی درمان‌ناپذیر داشتم، اما معتاد نبودم؛ یک یا دو ساعت گریه می‌کردم و می‌خواستم یا بمیرم یا بیماری‌ای داشته باشم که در جامعه بگویم و همه کمکم کنند. اما هرگاه سخن از اعتیاد پیش می‌آمد، می‌گفتند: «برو ترک کن، اراده داشته باش، نکش.» تنها کسی که این مسیر را برای من و دیگران روشن کرد و نشان داد اعتیاد بیماری است و درمان دارد، مهندس حسین دژاکام بود. اما این کار را با چه بهایی انجام داد! همهٔ قدیمی‌های کنگره می‌دانند او چه مسیری پیمود تا ساختاری چون کنگرهٔ شصت شکل بگیرد و امروز به‌عنوان بزرگ‌ترین سازمان مردم‌نهاد درمان اعتیاد در کشور فعالیت کند؛ در این راه سختی‌ها کشید، بازداشت شد و دشواری‌هایی تحمل کرد که گفتنی نیست، تا اینکه این ساختار را ذره‌ذره بنا نهاد و امروز کنگره ادعای درمان اعتیاد را دارد؛ چیزی که از زمان حضرت آدم تا امروز کسی برای آن درمانی نیافته بود. درمان با ترک بسیار متفاوت است؛ درمان اعتیاد نخستین بار در سال ۷۶ توسط آقای دژاکام کشف شد و اولین کسی که درمان شد، خود او بود. او همهٔ مراحل و روش این کار را در کتاب «شصت درجه زیر صفر» کاملاً مستند برای ما و آیندگان نوشت تا از این روش بهره ببرند و حتی پس از درمان خودش نیز چند روزی باورش نمی‌شد. و آن اثر چیست؟ اینکه فردی واقعاً از ته دل دیگران را دوست بدارد؛ مردی که به‌راستی از دل‌ها پیوند عشق و محبت برقرار کرد. روزی با آقای منصوری، راهنمای عزیزم، به تهران رفته بودیم؛ مهندس حالتی بغض‌آلود داشت، به خیابان نگاه می‌کرد و آقای منصوری گفت: «چه می‌شد که شرایط بهتری داشتیم و می‌توانستیم گرمخانه‌ای درست کنیم تا بچه‌های کارتن‌خواب این اطراف شب را بمانند و غذا بخورند.» نگاه کنگره این بود که هر کس از این در درآمد، از ایمانش نپرسید؛ عشق و محبت چنان پراکنده شد که مهم نبود تو اهل کجایی، چه ملیتی و چه دینی داری و هیچ‌کس از دین، شغل یا وضعیت اجتماعی کسی نمی‌پرسد. اینجا که می‌آیی، لباس احرام بر تنت می‌کنند و به‌عنوان مسافر، شخصیتی تازه می‌یابی. حضرت عیسی یکی از معجزات بزرگش زنده کردن مرده‌ها بود؛ اما حسین دژاکام سازمانی مردم‌نهاد بنیان نهاد که شعارش «جمعیت احیای انسانی کنگره» است و مردگان متحرکی چون من را که سال‌ها یخ زده بودیم، زنده کرد؛ جایی که نمی‌توانستم حضور یابم، امروز عضو هیئت مدیره‌ام؛ جایی که راهم نمی‌دادند، عضو انجمنم؛ جایی که روی حضور با فرزندانم را نداشتم، امروز داور و مسئول ورزشی‌ام. این حرمت و افتخار را چه کسی به من داد؟ معلم من، آقای دژاکام. درست است که از آموزه‌های استاد می‌دانیم مرگی در کار نیست؛ اگر جسمی باشد لمسش می‌کنیم و اگر نباشد، اندیشه‌اش را می‌کنیم، اما احساسات را نمی‌توان نادیده گرفت؛ فرد بزرگی از کنارمان رفته و این دلتنگی، هر قدر خود را قوی بگیرم، بر من چیره می‌شود و سخن گفتن در این زمینه برایم دشوار است. اما می‌دانیم مهندس مسیر را روشن کرد و جاده را ساخت؛ با نشریات کنگره و کتاب‌هایی که چاپ شده یا در دست چاپ‌اند: «شصت درجه زیر صفر» برای درمان اعتیاد؛ «عشق» برای خودشناسی و تغییر نگرش؛ «حال شما چطور است؟» برای درک مفاهیم فلسفی حال خوب؛ «ادموند و هلیا» در قالب نمایشنامه؛ و «ساختمان جسم» از جدیدترین آثار او است. توصیه شده این کتاب را در جامعه هدیه بدهیم تا همه بدانند روشی برای کاهش وزن نیز از ابداعات مهندس است؛ امروزه بسیاری رمزها را با دینامیت می‌ترکانند، اما ما کلید درمان اعتیاد، سیگار و کاهش و افزایش وزن را در کنگرهٔ شصت داریم و همین‌طور بسیاری بیماری‌ها که گفتنشان را نمی‌توانم؛ خود من میگرن شدیدی داشتم که با روش درمانی او از میان رفت. بسیاری از مقالات مهندس دربارهٔ اعتیاد، آنفلوانزا، ویروس‌های مسری و انواع سرطان، به‌ویژه سرطان سینه و روده، به‌عنوان مقالات برتر در جوامع پزشکی برگزیده شده‌اند. امروز با افتخار می‌گویم کنگرهٔ شصت از روزی که مقالهٔ «صورت مسئلهٔ اعتیاد» را در دانشگاه سیستان ارائه داد، کار علمی و دانشگاهی خود را با راهبری فرمانده‌ای قوی آغاز کرد؛ اگر فرمانده قوی باشد، تعداد مهم نیست و بسیاری جاها پیروزی از آنِ کسی بوده که تفکر و شجاعت داشته است.ما تحول و شجاعت را در جنگ درون خود از استادمان آموختیم. دانشگاه هاروارد، بزرگ‌ترین مجمع علمی دنیاست و هر مرجعی که استادان بزرگ جهان تأییدش نکنند، به آنجا راه نمی‌یابد؛ امروز دو مقاله از مهندس دژاکام در کتابخانهٔ هاروارد در دسترس دانشجویان و عموم است و جهانی که می‌داند او چه کرد، سپاسگزار اوست و در فقدانش سوگوار است. همه می‌دانیم که به گفتهٔ خود استاد، حکم قاضی در زمان حیات چندان اثرگذار نیست؛ از این پس دربارهٔ کشفیات مهندس بیشتر خواهیم شنید و می‌دانیم مسیر ادامه دارد. وظیفهٔ من، ابوالفضل، این است که به‌عنوان مسافر و شاگرد کنگرهٔ شصت، کسی که سی‌دی‌های استاد را می‌نویسد و هر هفته نزدیک هزار سی‌دی در اپلیکیشن دژاکام قرار می‌گیرد، این مسیر را ادامه دهم. برخی استادان می‌گویند مهندس برای چهارصد یا هفتصد سال آینده کتاب دارد؛ من خود می‌گویم چهارصد سال طول می‌کشد تا کتاب «شصت درجه» را بفهمم. برای من این مسیر ادامه دارد؛ وظیفه دارم در این راه قوی باشم، ادامه دهم و از آموخته‌ها بهره بگیرم. هرگاه اینجا حضور می‌یابم، سفر نخست خودم به یادم می‌آید؛ آن روزها که گلپایگان تازه راه افتاده بود و با همین حس خوب کنار هم می‌نشستیم. امروز همان کسی که مرا از آپارتمان بیرون آورد و به جلسه آورد، اینجا بود؛ امیدوارم خودش نیز بیاید. روزگاری پشت آن ستون قایم می‌شدم و باوری به درمان نداشتم، اما امروز این راه ادامه دارد؛ ماندم و خدمتگزار شدم و توانستم دانش کنگره را به بچه‌هایی که اکنون هستند منتقل کنم. ان‌شاءالله محکم‌تر بایستم و گوش‌به‌حرف‌تر باشم؛ هر تصمیمی بزرگ‌ترهای کنگره بگیرند، همان را اجرا می‌کنیم. ما در کنگره آموخته‌ایم ادب و شخصیت حرف اول را می‌زند و فرمان‌برداری و احترام بزرگ‌تر به کوچک‌تر است که ما را نگه می‌دارد. امروز در صد و شصت شهر مراسمی برای آقای مهندس برگزار شد و این نشان می‌دهد او مردی بزرگ و دانشمندی است که شاید سال‌ها همانندی برایش نیابیم. سپاسگزارم؛ سخن گفتن دربارهٔ آقای مهندس دشوار است و زبان من از بیان حق مطلب ناتوان است.

مراسم بزرگداشت آقای مهندس:

ودرادامه طبخ غذا به مناسبت گرامیداشت مهندس دژاکام:

تایپ و عکس همسفر علی 

تنظیم وارسال مسافر محمد 

مسافران نمایندگی خوانسار