میراثی از جنس علم، ایمان و خدمت

جلسه  از دوره  لژیون شماره  ویلیام وایت شعبه سلمان فارسی به استادی و نگهبانی راهنمای محترم مسافر  با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب‌ها)» روز سه‌شنبه مورخ 28 مهرماه 1405 راس ساعت 15:30 آغاز بکار نمود.

سخنان استاد:

اگر بخواهیم درباره دستاوردهای آقای مهندس حسین دژاکام صحبت کنیم، باید به حدود ۳۰ سال پیش برگردیم؛ زمانی که ایشان کنگره ۶۰ را بنیان گذاشتند و فعالیت خود را آغاز کردند. اما سؤال اینجاست که همه‌چیز از کجا شروع شد؟ چرا چنین تفکری به ذهن امثال ما نمی‌رسد؟ چرا ما به این شکل به مسائل نگاه نمی‌کنیم؟ پاسخ این است که آقای مهندس حسین دژاکام یک محقق و کاوشگر بودند. ایشان هیچ‌چیزی را بدون بررسی و تحقیق نمی‌پذیرفتند. اعتقاد و ایمان داشتند که برای هر مسئله و هر مسیری، راهی وجود دارد و می‌توان آن راه را پیدا کرد. به همین دلیل، ابتدا درباره اعتیاد خودشان تحقیق کردند و در ادامه، مسیر درمان DST را کشف کردند و این روش درمانی را گسترش دادند. امروز وقتی درباره دستاوردهای ایشان صحبت می‌کنیم، خیلی‌ها به مقالات ایشان درباره بیماری‌هایی مانند سرطان اشاره می‌کنند. بله، ایشان در این زمینه هم مقاله دارند و در این موضوع شکی نیست؛ اما آقای مهندس نخستین مقاله خود را حدود ۳۰ سال پیش، در زمینه صورت‌مسئله اعتیاد ارائه کردند. ایشان به یک سمینار دانشگاهی دعوت شده بودند که در استان سیستان و بلوچستان برگزار شده بود. آقای مهندس دژاکام در آنجا نخستین مقاله خود را درباره اعتیاد ارائه کردند و توضیح دادند که سم‌زدایی، روش درستی برای درمان اعتیاد نیست. چرا؟ چون اعتیاد بیماری‌ای است که به جسم، روان و جهان‌بینی فرد آسیب می‌زند و برای درمان آن، باید هر سه بخش اصلاح شوند. ایشان با طرح این پرسش که «مگر بیماران اعتیاد را مار نیش زده است که می‌خواهیم سم‌زدایی کنیم؟» به این موضوع اشاره کردند که اصلاً چه سمی در بدن فرد وجود دارد که با خارج کردن آن از بدن، حال شخص بهتر می‌شود؟ اما سؤال مهم این است که چرا آقای مهندس دژاکام از همان ابتدا به چنین دیدگاهی رسیدند؟ چون ایشان از ابتدا یک کاوشگر و محقق بودند؛ کسی که درباره مسائل مختلف تحقیق می‌کرد و به‌سادگی از کنار پرسش‌ها نمی‌گذشت. این نکته بسیار مهم است. ایشان در ادامه مسیر، روش DST را تکمیل کردند و آن را ابتدا روی خودشان و با استفاده از تریاک آزمایش کردند. البته همان‌طور که در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» نیز آمده است، الگوی مصرف ایشان در آن زمان با روش امروزی تفاوت‌های زیادی داشت. برای مثال، در مقطعی پنج وعده مصرف داشتند. گاهی می‌خواستند میزان داروی خود را کاهش دهند، اما چون هنوز راه و روش مشخصی وجود نداشت، نمی‌توانستند کاهش را به شکل مناسبی انجام دهند. در واقع، روش درمانی هنوز به شکل امروزی تکامل پیدا نکرده بود. بنابراین، روش DST از همان ابتدا به شکل امروزی وجود نداشت، بلکه به‌تدریج تکمیل شد. در ابتدا، پله‌های کاهش ۱۵روزه بودند و بعدها به ۲۱ روز رسیدند. تعداد وعده‌های مصرف نیز تغییر کرد و در ادامه، ضریب کاهش ۰٫۸ در روش DST مورد استفاده قرار گرفت. تمام این تغییرات نشان می‌دهد که پشت این مسیر، تفکر و تحقیق مستمر وجود داشته است. اگر چنین تفکری وجود نداشت، شاید امروز هم همچنان با همان روش‌های اولیه پیش می‌رفتیم؛ پنج وعده مصرف، پله‌های ۱۵روزه و کاهش‌هایی که هنوز چارچوب مشخصی نداشتند. انسانی که محقق است و درباره همه‌چیز تحقیق می‌کند، می‌تواند باعث شود که یک روش و یک مجموعه، روزبه‌روز کامل‌تر شود. کنگره ۶۰ نیز به واسطه تلاش‌ها و تحقیقات آقای مهندس حسین دژاکام، روزبه‌روز کامل‌تر شده است. برای مثال، دو یا سه روز دیگر سمینار دانشگاهی اعتیاد برگزار می‌شود. ما سه سال پیش هم در چنین سمیناری شرکت کردیم. در آنجا، یک نفر درباره متادون‌درمانی صحبت می‌کرد، دیگری از سقوط آزاد می‌گفت و فرد دیگری درباره روش‌های دیگر درمان اعتیاد صحبت می‌کرد. هرکدام نیز توضیح می‌دادند که کلینیکشان از چه روشی استفاده می‌کند و چگونه فعالیت دارد. اما آقای مهندس دژاکام به جایگاه سخنرانی رفتند و درباره تغییر بیان ژن صحبت کردند. ببینید کنگره ۶۰ از نظر نگاه علمی چقدر با بسیاری از انجمن‌های دیگر تفاوت دارد. این تفاوت حاصل چیست؟ حاصل ۳۰ سال تحقیق و زحمت آقای مهندس دژاکام در این مسیر است. ایشان سال‌ها تلاش کردند تا به دستاوردهایی برسند که ما امروز ثمره آن را می‌بینیم و از آن بهره‌مند می‌شویم. بنابراین، اگر آقای مهندس دستاوردی دارند و کاری انجام داده‌اند، این دستاورد حاصل علم، ایمان و استمرار ایشان در مسیری است که انتخاب کرده‌اند. منِ سفر اولی قرار نیست مثل آقای مهندس دژاکام بشوم، اما وظیفه دارم از میراثی که ایشان برای من به‌جا گذاشته‌اند، پاسداری کنم. آقای مهندس روش DST را در اختیار ما قرار داده‌اند و من، پیش از هر چیز، باید با استفاده از همین روش، سفرم را به‌درستی طی کنم و به درمان اعتیاد به مواد مخدر و دخانیات برسم. اولین مرحله میراث‌داری از دستاوردهای جناب مهندس دژاکام این است که با استفاده صحیح از روش DST به درمان برسیم. در مرحله بعد، باید با استفاده از دانش و علمی که کسب کرده‌ایم، بتوانیم در این مسیر خدمت کنیم. من به‌عنوان پدر یک خانواده، دستاوردی دارم و یکی از بزرگ‌ترین کارهایی که فرزندانم می‌توانند انجام دهند، حفظ و رشد آن دستاورد است. همه ما اعضای خانواده کنگره ۶۰ هستیم و باید میراثی را که آقای مهندس برای ما به‌جا گذاشته‌اند، حفظ کنیم و در جهت رشد و گسترش آن قدم برداریم. این وظیفه بر عهده تک‌تک ماست. زمانی می‌توانیم بگوییم به یاد جناب مهندس دژاکام هستیم و راه ایشان را دنبال می‌کنیم که در عمل به این وظایف پایبند باشیم. در غیر این صورت، تمام این حرف‌ها در حد شعار باقی می‌ماند. اگر بخواهم با مقالات آقای مهندس آشنا شوم، می‌توانم کتاب «۱۴ مقاله» را مطالعه کنم. همچنین می‌توانم مقاله مربوط به درمان سیگار، مقاله سم‌زدایی و مقاله روش DST را بخوانم. کتاب «۱۴ مقاله» برای من که عضو کنگره ۶۰ هستم، یکی از کاربردی‌ترین منابعی است که درباره اعتیاد و روش درمان آن مطالب مهمی ارائه می‌دهد. وظیفه ماست که بدانیم روش درمانی DST چیست و چگونه عمل می‌کند. همچنین باید سیستم ایکس را بشناسیم و درباره آن دانش کافی داشته باشیم. ما باید آن‌قدر با آموزش‌ها و دستاوردهای کنگره ۶۰ آشنا باشیم که هرگاه افراد خارج از کنگره درباره این مجموعه از ما سؤال می‌کنند، بتوانیم به‌درستی و با آگاهی پاسخ دهیم.این هم بخشی از مسئولیت ما در قبال میراثی است که آقای مهندس حسین دژاکام برایمان به‌جا گذاشته‌اند.

نگارش: مسافر علی خانی لژیون 16

ویراستار: مسافر علی کریمی لژیون 5

از طرف خدمتگزاران سایت تقدیم نگاه زیبایتان