بهترین شکل بزرگداشت یک معلم عمل کردن به آموزش‌های او می‌باشد

جلسه یازدهم از دوره سی‌وهشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی امین قم به استادی راهنمای تازه‌واردین همسفر لیلا، نگهبانی همسفر پروانه و دبیری همسفر فائزه با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب‌ها)» روز دوشنبه ۲۷ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحال هستم که امروز بعد از مدت‌ها در نمایندگی امین قم کنار شما عزیزان هستم. از ایجنت، گروه مرزبانی، نگهبان، دبیر و راهنما همسفر ریحانه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه آموزش بگیرم و خدمت کنم. قبل از هر چیز درگذشت بنیان‌گذار کنگره۶۰ مهندس حسین دژاکام را خدمت خانواده بزرگ کنگره۶۰ تسلیت عرض می‌کنم و امیدوارم که همه ما بتوانیم با ادامه دادن راه ایشان و عمل کردن به آموزش‌هایی که برای ما به یادگار گذاشتن قدردان زحمات و تلاش‌های ایشان باشیم.

دستور جلسه این هفته «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب‌ها)» است. صحبت کردن درباره مهندس دژاکام در روزهایی که به‌تازگی ایشان را از دست داده‌ایم، برای من کار آسانی نیست. به‌خصوص اینکه این دستور جلسه برای اولین بار در کنگره۶۰ برگزار می‌شود. وقتی به موضوع دستور جلسه فکر می‌کردم با خودم گفتم شاید بهترین راه برای بزرگداشت یک انسان این باشد که ببینیم چه چیزی از خودش به یادگار گذاشته و چه تأثیری بر زندگی دیگران داشته است. آقای مهندس فقط کتاب ننوشتند؛ ایشان تجربه‌ها، آموخته‌ها و یافته‌های خودشان را در اختیار انسان‌های زیادی قرار دادند تا بتوانند، مسیر درست را پیدا کنند و به زندگی بهتر و حال خوش برسند. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، تلاش برای شناخت صورت‌مسئله‌ اعتیاد و ارائه‌ راهی برای درمان آن بود. ایشان با تکیه بر تجربه، تحقیق و آموزش روش درمان تدریجی (DST) را مطرح کردند و مسیری را پیش روی انسان‌های بسیاری قرار دادند که امروز از آموزش‌های آن بهره می‌برند.

از جمله کتاب‌های ایشان می‌توان به عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر، کتاب عشق (۱۴ وادی برای رسیدن به خود)، چهارده مقاله، ادموند و هلیا، کتاب ساختمان جسم و حال شما چطور است؟ اشاره کرد. هر کدام از این کتاب‌ها آموزه‌های ارزشمندی دارند؛ اما دوست دارم کمی بیشتر درباره‌ کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» صحبت کنم. وقتی نام این کتاب را می‌شنویم به این فکر می‌کنیم که گاهی انسان در شرایطی از زندگی قرار می‌گیرد که احساس می‌کند، راهی برای بیرون آمدن از آن وضعیت ندارد؛ درست مثل کسی که در سرمای شدید گرفتار شده است و برای رسیدن به یک جای امن باید مسیر سخت و دشواری را طی کند؛ اما یکی از پیام‌های مهم این کتاب برای من این است که برای رسیدن به حال خوب نمی‌توان عجله کرد. همان‌طور که برای عبور از یک منطقه‌ سرد و دشوار به آمادگی، صبر و حرکت درست نیاز داریم، برای تغییر در زندگی هم باید آموزش بگیریم، صبور باشیم و قدم‌به‌قدم پیش برویم. نمی‌توان انتظار داشت همه‌چیز در یک‌شب تغییر کند، هر تغییری مسیر و زمان خودش را دارد.

به نظر من این آموزش فقط مخصوص مسافر نیست؛ ما همسفرها هم به آن نیاز داریم. ما در این مسیر باید یاد بگیریم چگونه صبور باشیم، چگونه حمایت درست و آگاهانه‌ای داشته باشیم و چگونه به‌جای اینکه تمام توجه‌مان به تغییر کردن مسافرمان باشد، از خودمان شروع کنیم. گاهی تصور می‌کنیم، فقط مسافر است که باید آموزش بگیرد و تغییر کند؛ درحالی‌که ما هم در کنار او در حال یادگیری هستیم. یاد می‌گیریم کمتر قضاوت کنیم، بیشتر درک کنیم و بپذیریم که هر انسانی برای تغییر به زمان نیاز دارد. یاد می‌گیریم که حمایت کردن، به معنای کنترل کردن یا تصمیم گرفتن به‌جای دیگری نیست؛ بلکه باید آگاهی خودمان را بیشتر کنیم و اجازه بدهیم هر فرد، مسیر رشد و آموزش خودش را طی کند. این یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی است که من از کنگره یاد گرفته‌ام؛ اینکه برای تغییر دادن زندگی، ابتدا باید از خودمان شروع کنیم.

به نظر من ارزش یک کتاب فقط به تعداد صفحات یا مطالب نوشته شده در آن نیست؛ ارزش واقعی کتاب به تأثیری است که بر اندیشه، رفتار و زندگی ما می‌گذارد. اگر کتابی بتواند به انسانی که ناامید است، امید بدهد، به خانواده‌ای که با مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کند راه نشان بدهد و به کسی که مسیرش را گم کرده کمک کند دوباره راه خودش را پیدا کند، یعنی توانسته است، رسالت خودش را به‌خوبی انجام دهد. امروز که درباره‌ بزرگداشت آقای مهندس صحبت می‌کنیم، فکر می‌کنم تنها تعریف کردن از ایشان کافی نیست. بهتر است هر کدام از ما از خودمان بپرسیم: چقدر از آموزش‌های ایشان را وارد زندگی‌مان کرده‌ایم؟ چقدر صبورتر شده‌ایم؟ چقدر بهتر توانسته‌ایم دیگران را درک کنیم؟ چقدر توانسته‌ایم در کنار مسافرمان، خودمان هم رشد کنیم؟ به نظر من بهترین شکل بزرگداشت یک معلم این است که آموزش‌هایش را فقط نشنویم، بلکه تلاش کنیم به آن‌ها عمل کنیم؛ آن‌ها را در زندگی روزمره به کار ببندیم و اجازه بدهیم در رفتار و نگاه ما دیده شوند.

شاید یکی از زیباترین ویژگی‌های یک معلم واقعی این باشد که آموزش‌های او حتی پس از رفتنش هم ادامه پیدا کند و انسان‌های بسیاری بتوانند از آن‌ها بهره ببرند. آقای مهندس برای ما کتاب‌ها، تجربه‌ها و آموزش‌هایی به یادگار گذاشته‌اند که ما می‌توانیم بارها به آن‌ها مراجعه کنیم، درباره‌شان تفکر کنیم و هر بار نکته‌ تازه‌ای بیاموزیم؛ پس شاید وظیفه‌ ما این باشد که این کتاب‌ها را بیشتر بشناسیم، آن‌ها را بخوانیم، درباره‌ مطالبشان تفکر کنیم و تلاش کنیم آموزه‌هایشان را در زندگی خود به کار بگیریم؛ چراکه ماندگاری یک آموزش، تنها به نوشته شدن آن نیست؛ بلکه به این است که در زندگی انسان‌ها جریان پیدا کند و منجر به تغییرهای مثبت شود. زیباترین و ماندگارترین یادبود برای یک معلم این است که شاگردانش راهی را که به آن‌ها نشان داده است با آگاهی، عشق و مسئولیت‌پذیری ادامه دهند. در پایان امیدوارم همه‌ ما بتوانیم قدردان این آموزش‌ها باشیم و با خدمت کردن، آموزش گرفتن و تلاش برای بهتر زندگی کردن ادامه‌دهنده‌ این راه باشیم.

پذیرایی مراسم بزرگداشت مهندس دژاکام

مرزبانان کشیک: همسفر معصومه و مسافر علی
تایپیست: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم) و همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر ثریا (لژیون نهم)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی امین قم