ماندگاری انسان در اندیشه‌ای است که پس از رفتنش، همچنان مسیر می‌سازد

دومین جلسه از دوره پنجاه و چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی حر به استادی راهنمای محترم مسافرمحمد، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر مهدی با دستور جلسه بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان در تاریخ بیست و هفتم مهر ماه ۱۴۰۵ راس ساعت هفده آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمد هستم، مسافر. بسیار خوشحالم که خداوند این سعادت را به من داد تا بار دیگر در این جایگاه قرار بگیرم و در خدمت شما عزیزان باشم. شاید بسیاری از چهره‌های حاضر در این شعبه با من آشنایی نداشته باشند. من در سال ۱۳۸۰ در شعبه آکادمی به رهایی رسیدم و چند سالی نیز در جایگاه استادی و خدمت در شعبه فعالیت داشتم. خداوند این فرصت را به من داد تا بتوانم در کنگره خدمت کنم و امروز هم در کنار پیشکسوتان باشم. دستور جلسه امروز، بزرگداشت آقای مهندس دژاکام است. واقعیت این است که هرچه زمان می‌گذرد، احساس من نسبت به ایشان عمیق‌تر می‌شود و گاهی تحمل این احساس برایم دشوارتر است. با وجود تمام آموزش‌هایی که از ایشان گرفته‌ایم، امیدوارم بتوانم خودم را جمع‌وجور کنم و راهی را که ایشان به ما نشان داده‌اند، ادامه بدهم. درباره آقای مهندس و دستاوردهای ایشان، مطالب بسیاری گفته شده است. کتاب‌هایی که نوشته‌اند، روش درمان اعتیاد، درمان سیگار و تحقیقات ایشان در زمینه اضافه‌وزن و بیماری‌های سایکوسوماتیک، بخشی از خدمات ارزشمند ایشان است. البته باور دارم که گذشت زمان، ابعاد بیشتری از این دستاوردها را برای جامعه روشن خواهد کرد. در صفحه ۲۸۲ کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر، مطلبی وجود دارد که دوست دارم به آن اشاره کنم. آقای مهندس می‌فرمایند: «ما هرگز نمی‌توانیم خورشید را پنهان نماییم و نمی‌توانیم وجود کوه‌ها را نادیده بگیریم.» در ادامه این مطلب، به تأثیراتی اشاره می‌شود که در هستی باقی می‌مانند و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند. انسان به دنبال شناخت چیزهایی می‌رود که هنوز نمی‌داند و هرچه به حقیقت نزدیک‌تر می‌شود، این احساس در او قوی‌تر می‌شود. به نظر من، این مطلب به‌خوبی نشان می‌دهد که اثر انسان‌های بزرگ، با گذشت زمان از بین نمی‌رود و در وجود دیگران باقی می‌ماند. من نیز با توجه به احساسی که نسبت به آقای مهندس دارم، چند بیت نوشته‌ام و دوست دارم آن را با شما به اشتراک بگذارم:   ای مهندس عزیز، ای ستون تجدید. ای پیام سردار، ای نوای سیلور. ای سوز دل رعد، ای ستاره شرق. ای کتاب شصت، ای بیان شیوا ای عاشق سردار، ای محقق مست. تو مسافر غریبی، تو سفیر بی‌نظیری. تو ستون خیمه، تو مثل کوه سرسخت تو مثل آب زلالی، تو مثل رحمت باران تو یه خورشید روی زمینی. تو تفکر، تو تعقل، تو تدبر، تو کیاست. تو سیاست، تو خود عشق، تو امیدی و صداقت. تو رشادت و لطافت، تو نوای بینوایان. تو خود اصل رفاقت، تو بزرگی، تو طبیبی  تو حسینی، اونم از جنس پیامبر. تو عقابی که نمی‌شینی. تو تلاشی، تو صبوری، تو جواب هر سؤالی  تو نمی‌کردی قضاوت، تو می‌گفتی که نمی‌شه بدون تفکر، برسی به اصل ریشه  تو می‌گفتی خود انسان بکنه فکر به حال خود انسان تو می‌دادی برامون پند پس‌انداز تو نشون دادی به ما ره تعقل تو کنی باز برامون رمز و راز حقیقت با یافتن و رفتن و آنچه که برداشت با حرکت می‌شه برام راه نمایان گر کنی تو در بیابان وادی هشت بردی بالا با تدبر نقطه تحمل ما با شعار کم‌کم رو به بالا صفت گذشته را تو به ما گفتی نمی‌مونه تا آخر آخرش رود خروشان می‌رسه به ته دریا آخر امر، امر اول می‌شه اجرا ته نقطه می‌شه آغاز دوباره آخر هرچی بخواهی که بدانی و بمانی باورش عشق و محبت بقیه ظروف خالی پس حسین جان، تو بمانی، تو بمانی.. هرچه درباره آقای مهندس دژاکام، این دانشمند و انسان بزرگ معاصر بگوییم، باز هم نمی‌توانیم تمام ابعاد وجودی و خدمات ایشان را بیان کنیم.

شاید هنوز در خارج از کنگره، شناختی که شایسته ایشان است، به وجود نیامده باشد؛ اما این موضوع طبیعی است. مطمئن هستم که در آینده، نسل‌های بعد بهتر درک خواهند کرد که چه انسان بزرگی در این سرزمین زندگی کرد و چه مسیری را برای نجات انسان‌ها به وجود آورد. خوشا به حال ما که فرصت داشتیم در دوران حیات ایشان در کنگره باشیم، آموزش بگیریم و از نزدیک شاهد تلاش‌های ایشان باشیم. اما به نظر من، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای آقای مهندس، تأسیس و ایجاد ساختار کنگره ۶۰ است. ساختاری که بر پایه نظم، آموزش، مسئولیت‌پذیری و خدمت بنا شده است. امروز وقتی می‌بینیم جلسات در بیش از ۱۸۰ شعبه، رأس ساعت مقرر آغاز می‌شوند و هرکدام از اعضا وظایف خود را انجام می‌دهند، متوجه می‌شویم که این نظم و هماهنگی حاصل سال‌ها تلاش و آموزش است. این دستاورد کوچکی نیست؛ به‌خصوص وقتی می‌بینیم چنین ساختاری چگونه می‌تواند بدون وابستگی به حضور دائمی یک فرد، به مسیر خود ادامه دهد. آقای مهندس سال‌ها قبل این موضوع را مطرح کرده بودند که می‌خواهند بدانند اگر روزی خودشان حضور نداشته باشند، آیا سیستم دچار مشکل خواهد شد یا خیر. امروز ما در عمل می‌بینیم که ساختاری که ایشان بنا کرده‌اند، به‌خوبی به فعالیت خود ادامه می‌دهد. حتی در روزهای اخیر، با وجود فقدان ایشان، شاهد بودیم که برنامه‌ها با نظم و هماهنگی برگزار شدند و خدمتگزاران هرکدام مسئولیت خود را انجام دادند. این موضوع نشان می‌دهد که آقای مهندس تنها یک روش درمانی به ما نداده‌اند، بلکه ساختاری را بنا کرده‌اند که توان ادامه مسیر را دارد. از نظر من، این یکی از بزرگ‌ترین نشانه‌های موفقیت ایشان است؛ اینکه اندیشه و آموزش‌های یک انسان بتواند به یک مجموعه زنده و پویا تبدیل شود و راه خود را ادامه دهد. نکته دیگری که همیشه برای من اهمیت داشته، استمرار و تلاش خستگی‌ناپذیر آقای مهندس است. سال‌های طولانی شاهد بودیم که ایشان با وجود مسئولیت‌های فراوان، در جلسات، پارک و فعالیت‌های کنگره حضور داشتند و پیگیر امور بودند. این استمرار به ما نشان می‌دهد که برای رسیدن به یک هدف بزرگ، باید صبور بود، تلاش کرد و از مسیر خارج نشد.ایشان در شرایطی روش درمان خود را مطرح کردند که بسیاری از مسائل مربوط به اعتیاد با محدودیت‌ها و باورهای نادرست روبه‌رو بود. بااین‌حال، با ایمان به مسیر، پافشاری و حرکت مستمر، توانستند این روش را گسترش دهند و زمینه رهایی شمار زیادی از انسان‌ها را فراهم کنند. در زمینه درمان سیگار نیز همین موضوع را دیدیم. شاید در ابتدا بسیاری باور نمی‌کردند که بتوان به چنین نتیجه‌ای رسید؛ اما ایمان، استمرار و حرکت آقای مهندس باعث شد روش درمان سیگار نیز شکل بگیرد و به دستاوردهای ارزشمندی برسد. بنابراین، به تمام دوستانی که سفر خود را آغاز کرده‌اند یا در میانه سفر هستند، پیشنهاد می‌کنم آقای مهندس دژاکام را الگوی خود قرار دهند. ما در ایشان نمونه‌ای از تلاش، صبوری، ایمان، تفکر و حرکت مستمر را می‌بینیم. وظیفه ما این است که ضمن بازنگری در خود، آموزش‌های ایشان را جدی بگیریم و راهی را که برایمان ترسیم کرده‌اند، محکم‌تر ادامه دهیم. همچنین حضور و مدیریت آقای دکتر امین دژاکام و تلاش تمام خدمتگزاران، می‌تواند در ادامه این مسیر نقش مهمی داشته باشد. در پایان، از خداوند می‌خواهم به همه ما توانایی بدهد تا بتوانیم قدردان این آموزش‌ها باشیم و با عمل کردن به آن‌ها، ادامه‌دهنده راه آقای مهندس باشیم. از ایجنت محترم، مرزبانان عزیز، نگهبان محترم و همه شما دوستان بابت توجهتان سپاسگزارم. با اجازه شما، برای شادی روح و آرامش آقای مهندس دژاکام صلواتی می‌فرستیم. ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید. 

{ گزارش تصویری از خدمتگزاران در حال تهیه و توزیع غذا }

متن و عکس : مسافر بهروز

بارگزاری : مسافر وحید

مرزبان کشیک : مسافر محمدرضا