دلنوشته ای برای استاد، تجلی عشق و روشنایی در مسیر حقیقت

به نام حقیقت موجودیت و به نام خالق تمامیت آنچه که در مسیر هست، هست .سلام بر اضداد و سلام و درود بر جایگاه روشنایی و سلام بر  بزرگ و پیشگام و شکافنده علم در پیدایش خویش و خویشتن در عامیت و در خاصیت. درود خداوند بر کسانی باد که قیامت را در حضور به دوش کشیده‌اند و سلام بر تمامی آنانی که در تمامی حلقه‌های آفرینش سوار بر امواج با نور خود بذر محبت را می‌کارند تا عشق در رحمانیت خود را نمایان کند و در رحیمیت به پیمان خود صحه گذارد. بزرگترین امواج نور تبلور در وجود فرد است و این فرد رب، معلم، راهنما و برای کنگره ۶۰ شما بودید استاد خردمند. شما بودید که قطرات پر غم اشک‌ها را از صورت‌ها خشکاندید و اشک در صور پنهان را به ما یاد دادین نه اشک بر غم که اشک بر مهر .مهر در رحمانیت بر تمامی حلقه‌ها. چه زیباست تاریکی خاک و چه مقدس است انوار روح متبلور در نفس و هک  موجودیت کنگره از صور پنهان به صور آشکار، که اگر نبود عشق و حرکت و اگر نبود پیمان هیچ محبتی به رحمانیت نمی‌رسید و هرچه بود در رحیمیت تمام می‌شد و این امر میسر نمی‌شد مگر با قبول قیامت در حضور برای سفر و حضور در سفر همیشگی در تمامی حلقه‌ها.

نوشته: مسافر احمد