دل نوشته

سلام دوستان مصطفی هستم مسافر
آنچه باور از محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است
با عرض تسلیت به همه عزیزان، ما آموزش گرفته‌های در مکتب عشق کنگره ۶۰ هستیم و می‌دانیم که محبت ما هیچ زمان از بین نمی‌رود پس تمام تلاشمان به خاطر آوردن دستاوردهای بزرگ استاد عزیزمان جناب آقای حسین دژاکام و انتقال آن به دیگران است؛ طلوع زیباست و غروب از آن زیباتر پس چرا هنگامی‌که تولد زیباست اما مرگ زیبا نباشد آن‌هم برای کسی که هزاران هزار نفر را از مرگ تدریجی اعتیاد احیا نموده است، یاد و نام نیک ایشان همچون چراغی فروزان در دل‌های شاگردان، همراهان و همه بهره‌مندان این مسیر، ماندگار خواهد بود و ثمره‌ی سال‌ها تلاش و خدمت صادقانه‌اش هرگز از خاطره‌ها بیرون نخواهد شد، او رفت اما راهش ماندگار شد و این تنها تسلای دل‌های داغدار است، نامش همیشه مانا و راهش پر رهرو باد. بی‌گمان چراغی که با عشق به روشنایی افروخته شود با خاموشی صاحب چراغ خاموش نخواهد شد بلکه در دل‌هایی که به نور امید روشن کرده است همچنان خواهد درخشید؛ درحالی‌که من در جهان ارواح سالیان درازی زندگی کرده‌ام، می‌خواهم به آن کسانی که از مرگ عزیزان خود محزون و متأثّر می‌شوند بگویم امکان ندارد مرگ بتواند میان کسانی که با هم محبت و پیوستگی دارند جدایی بیندازد، محبت همه غرورها و خودپسندها را می‌سوزاند و هرچه بخواهیم به ما می‌دهد برای عزیزان مرده‌ی خود شیون نکنید زیرا گریه‌های شما آن‌هارا بسیار ناراحت می‌کند، مرگ محبت را از بین نمی‌برد، همان‌طوری که روح اعظم غیرمتناهی می‌باشد، محبت هم نهایت ندارد. ایمان داشتن به مرگ یعنی انتقال آسان از این جهان به جهان دیگری که پیشرفته‌تر از این جهان است غمناک شدن و اشک ریختن برای مردگان در نزد ارواح، کافر شدن به خداوند و رحمت او است در نتیجه افکار یک حقیقتی است که همه آن را خوب می‌شناسد و آن حقیقت این است که روز مرگ بهتر از ولادت است.
دلم گرفته از این شام بی سحر، باورم نیست               که بی‌تو مانده‌ام در این سفر، باورم نیست
هنوز گوش دلم منتظر آن صداست                            که باز آیی و گویی بیا بگذر، باورم نیست
مگر تو راه رهایی به ما نشان دادی                          که بی چراغ بمانیم در این گذر، باورم نیست
هنوز در وادی عشق رد پای توست                          هنوز نام تو جاریست در نظرم، باورم نیست
گرچه گفته‌اند از میان ما رفته‌ای                          که جای خالی تو مانده در برابرم، باورم نیست
مهندس عزیزم، ای که به ما درس عشق آموختی         بی تو بشکند این راه و این هنر، باورم نیست
گرچه چشم من امشب پر از اشک شده                    هنوز می‌شنوم از تو بانک بیا بگذر، باورم نیست
اگر جهان بگوید که دیگر او نیست                          دلم هنوز بگوید نه، این خبر باورم نیست
از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی و برای خانواده و بازماندگان ایشان صبر و شکیبایی مسئلت داریم، بی‌تردید اجر خدمت صادقانه به انسان‌ها در پیشگاه پروردگار محفوظ خواهد ماند.
با احترام مسافر لژیون دوم به راهنمایی راهنمای محترم مسافر ابوالفضل واسعی
ویراستاری و ارسال مطلب: راهنمای محترم مسافر حسین برجی