تأثیر متد DST بر زندگی انسانها

جلسه دوازدهم از دوره‌ی بیست‌ودوم از سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی قیدار، با استادی راهنمای محترم مسافر نجم‌الدین، با نگهبانی مسافر مجید و با دبیری مسافر قاسم با دستور جلسه «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس دژاکام » در روز سه‌شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود. 

خلاصه سخنان استاد 

سلام دوستان، نجم‌الدین هستم، یک مسافر.

خداوند را شاکرم که امروز نیز فرصت دیگری به من داده شد تا بتوانم در کنگره ۶۰ حضور داشته باشم، آموزش بگیرم و خدمت کنم. از ایجنت محترم، مرزبانی، راهنمای عزیزم، خدمتگزاران بخش اوتی و نشریات و همه عزیزانی که امروز این فرصت را در اختیار من قرار دادند، صمیمانه تشکر می‌کنم.

من باید قدردان تک‌تک لحظاتی باشم که خداوند به من فرصت زندگی می‌دهد؛ چراکه هیچ‌کس از یک دقیقه بعد خود خبر ندارد. بنابراین، باید قدر لحظه‌هایی را که در اختیار داریم بدانیم، از آن‌ها لذت ببریم و سعی کنیم بهترین استفاده را از فرصت زندگی خود داشته باشیم.

دستور جلسه این هفته، «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس دژاکام» است.

وقتی به این دستور جلسه فکر می‌کنم، از خودم می‌پرسم کشف متد DST چه تأثیری بر زندگی من و خانواده‌ام داشته است؟ اگر این روش درمانی وجود نداشت، امروز من کجا بودم و چه شرایطی داشتم؟ اگر راهی برای درمان اعتیاد پیدا نشده بود، سرنوشت من و خانواده‌ام به کجا می‌رسید؟

بارها در خلوت خودم به این موضوع فکر می‌کنم و از خداوند سپاسگزارم که شرایطی فراهم شد تا با کنگره ۶۰ آشنا شوم. گاهی در خانه با خودم می‌گویم: خدایا، هر کسی که باعث شد یکی از اعضای خانواده ما با کنگره ۶۰ آشنا شود، هر جا که هست، خیر و برکت نصیبش کن. شاید آن شخص خودش نداند که چه تأثیر بزرگی در زندگی ما گذاشته است، اما آشنایی با کنگره ۶۰ می‌تواند مسیر زندگی یک انسان و تمام اعضای خانواده‌اش را تغییر دهد.

اگر متد DST نبود، من امروز چه شرایطی داشتم؟ من بارها روش‌های مختلف ترک اعتیاد را تجربه کرده‌ام یا درباره آن‌ها شنیده‌ام؛ از ترک‌های متعدد گرفته تا جایگزین کردن یک ماده با مواد دیگر، استفاده از انواع قرص‌ها و روش‌های مختلفی که بسیاری از افراد برای رهایی از اعتیاد به آن‌ها متوسل می‌شوند. بعضی‌ها به کمپ می‌روند و بعضی دیگر راه‌های متفاوتی را امتحان می‌کنند، اما در بسیاری از این تجربه‌ها، مسئله اصلی اعتیاد و چگونگی بازسازی سیستم بدن به‌درستی شناخته نشده است.

در چنین شرایطی، اهمیت کشف متد DST مشخص می‌شود. آقای مهندس دژاکام با تجربه و پژوهش، مسیری را برای درمان اعتیاد مطرح کردند که بر بازسازی تدریجی سیستم‌های آسیب‌دیده بدن تأکید دارد. ایشان نشان دادند که برای درمان، باید صورت مسئله اعتیاد را به‌درستی شناخت و با برنامه‌ای منظم و حساب‌شده در مسیر درمان حرکت کرد.

البته شرط مهم این مسیر، خواست خود فرد و پذیرش آموزش‌ها و اجرای برنامه درمانی است. انسان باید بخواهد تغییر کند و برای رسیدن به این تغییر، قدم‌به‌قدم حرکت کند. خدا را شکر می‌کنم که امروز این فرصت را دارم تا در چنین مسیری قرار بگیرم و از آموزش‌های کنگره ۶۰ بهره‌مند شوم.

گاهی کافی است به اطراف خود نگاه کنیم. هنوز افراد زیادی هستند که با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کنند و شاید با وجود آگاهی از وجود مراکز درمانی، به دلایل مختلف نتوانسته‌اند وارد مسیر درمان شوند. همین موضوع به من یادآوری می‌کند که حضور در کنگره ۶۰ و برخورداری از آموزش‌ها و امکانات درمانی، نعمتی است که نباید نسبت به آن بی‌تفاوت باشم.

موضوع مهم دیگر، ادامه دادن این مسیر توسط آقای مهندس است. کشف یک روش ارزشمند، به‌تنهایی کافی نیست؛ حفظ آن، تکمیل آن، انتقال تجربه‌ها و فراهم کردن شرایطی برای استفاده دیگران نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. کنگره ۶۰ در طول سال‌ها تلاش کرده است این مسیر را ادامه دهد و زمینه را برای درمان و آموزش افراد بیشتری فراهم کند.

یکی از موضوعاتی که در این زمینه برای من بسیار ارزشمند است، تأکید کنگره بر پیگیری وضعیت مسافران پس از رهایی است. رهایی از اعتیاد پایان همه مسئولیت‌ها نیست؛ بلکه باید روند درمان و وضعیت فرد در ادامه مسیر نیز مورد توجه قرار گیرد. به همین دلیل، پیگیری‌های پس از درمان، از جمله فالوآپ‌های دوره‌ای، اهمیت زیادی دارند و کمک می‌کنند وضعیت افراد پس از رهایی بررسی شود.

وقتی به تعداد انسان‌هایی فکر می‌کنم که در طول سال‌ها از آموزش‌ها و روش درمانی کنگره ۶۰ بهره‌مند شده‌اند، متوجه می‌شوم که تأثیر این حرکت فقط به یک فرد محدود نمی‌شود. هر انسانی که بتواند به زندگی سالم‌تری بازگردد، می‌تواند تأثیر مثبتی بر خانواده، فرزندان و اطرافیان خود بگذارد. بنابراین، کمک به یک انسان برای رهایی از اعتیاد، در حقیقت می‌تواند زندگی یک خانواده را نیز متحول کند.

در کنار متد DST، دستاوردهای علمی و آموزشی آقای مهندس دژاکام نیز برای من اهمیت زیادی دارند. کتاب‌ها، سی‌دی‌ها، مقالات و آموزش‌هایی که در کنگره ۶۰ ارائه می‌شوند، به ما کمک می‌کنند تا موضوعات مختلف زندگی را بهتر بشناسیم و نگاه عمیق‌تری به مسائل داشته باشیم.

یکی از کتاب‌هایی که برای من اهمیت ویژه‌ای دارد، کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» است. به نظر من، این کتاب دنیای گسترده‌ای از آموزش‌ها و مفاهیم را در خود جای داده است. نکته جالب اینجاست که من حتی پس از گذشت شش سال از رهایی‌ام، وقتی دوباره آن را مطالعه می‌کنم، به مطالبی می‌رسم که احساس می‌کنم پیش از این به آن‌ها توجه نکرده بودم. گاهی یک جمله یا یک مفهوم، در مرحله‌ای از زندگی برای انسان معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. همین موضوع نشان می‌دهد که آموزش پایان ندارد و انسان می‌تواند بارها از یک مطلب، نکته‌ای جدید بیاموزد.

از دیگر موضوعاتی که برای من قابل توجه است، پژوهش‌ها و مقالاتی است که با نام آقای مهندس دژاکام و درباره موضوعات مختلف علمی مطرح شده‌اند. برای مثال، در دوران شیوع کرونا، موضوع دی‌سپ و پژوهش‌های مرتبط با آن مورد توجه قرار گرفت. آن دوران، شرایط دشواری برای مردم سراسر جهان بود و بسیاری از فعالیت‌ها متوقف شده بود. من از اینکه در کنگره ۶۰ آموزش و فعالیت‌ها تا حد امکان ادامه پیدا می‌کرد، احساس امید و دلگرمی داشتم.

همچنین درباره مقالات و پژوهش‌های مطرح‌شده در زمینه بیماری‌های مختلف، از جمله سرطان و ام‌اس، مطالبی شنیده‌ام و مطالعه کرده‌ام. به نظر من، پیگیری چنین موضوعاتی نشان می‌دهد که تلاش برای شناخت بهتر مسائل و یافتن راه‌حل‌های علمی، اهمیت زیادی دارد. البته هر ادعای علمی درباره درمان بیماری‌ها باید بر اساس شواهد معتبر و بررسی‌های تخصصی ارزیابی شود، اما اصل پژوهش و تلاش برای گسترش دانش، ارزشمند است.

من امروز خودم را انسانی می‌دانم که فرصت پیدا کرده است از آموزش‌های کنگره ۶۰ بهره‌مند شود و مسیر تازه‌ای را در زندگی تجربه کند. اگر بخواهم از تأثیر این آموزش‌ها بر خودم صحبت کنم، باید بگویم که ارزش آن‌ها فقط به درمان اعتیاد محدود نمی‌شود؛ بلکه در نگرش من به زندگی، مسئولیت‌پذیری، صبر و تلاش برای تغییر نیز اثرگذار بوده است.

به همین دلیل، وظیفه خودم می‌دانم که قدر این فرصت را بدانم، از آموزش‌های آقای مهندس دژاکام استفاده کنم و تا جایی که می‌توانم، در مسیر یادگیری و خدمت باقی بمانم. امیدوارم بتوانم در ادامه راه نیز با جدیت حرکت کنم، آموزش بگیرم و آنچه را که آموخته‌ام، در زندگی خود به کار بگیرم.

در پایان، از خداوند سپاسگزارم که فرصت حضور در کنگره ۶۰ را به من داده است. از آقای مهندس دژاکام، راهنمای عزیزم و تمام خدمتگزارانی که برای ادامه این مسیر تلاش می‌کنند، تشکر می‌کنم.

امیدوارم بتوانم همیشه قدردان این فرصت باشم و از آموزش‌ها و دستاوردهای علمی کنگره ۶۰ در جهت بهتر شدن زندگی خود و خدمت به دیگران بهره بگیرم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، از همه شما سپاسگزارم

تایپ: مسافر جمشید، رهجوی لژیون نهم 

درج و ارسال: مسافر مهدی، رهجوی لژیون نهم 

عکس: مسافر علی، مرزبان خبری