ادامه مسیر آموزش‌ها؛ بهترین قدردانی از میراث جناب مهندس

جلسه چهارم از دوره هجدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی دکتر مسعود، با استادی راهنمای محترم مسافر اکبر، نگهبانی مسافر حمید و دبیری مسافر پیمان با دستور جلسه «دستاوردها و کشفیات جناب آقای مهندس دژاکام» سه شنبه 21 مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان اکبر هستم یک مسافر؛ خوشحالم که بار دیگر این فرصت نصیب من شد تا در این جایگاه قرار بگیرم و خدمت کنم؛ با این تفاوت که این بار، خدمت در این جایگاه برایم بسیار دشوارتر از گذشته است. همه اعضای کنگره ۶۰ از ضایعه فقدان جناب مهندس مطلع هستند؛ موضوعی که خود بخشی از قوانین جاری در هستی به شمار می‌رود. در این شرایط، وظیفه و تکلیف ما این است که با تمام توان و قدرت در مسیری که جناب مهندس پیش روی ما نهاده‌اند، قدم برداریم.
تا پیش از آغاز جلسه، توان و توانایی نشستن بر روی صندلی استادی را در خود نمی‌دیدم؛ اما پس از شنیدن سخنان استاد امین، پذیرفتم که باید در این جایگاه خدمت کنم. تا پیش از این اتفاق ناگوار و از دست دادن این دانشمند بزرگ، تصمیم داشتم پس از سال‌ها خدمت در جایگاه راهنمایی، لژیون خود را تحویل دهم؛ اما اکنون احساس می‌کنم بار مسئولیت سنگین‌تری بر دوش من قرار گرفته است.
امروز با خود فکر می‌کردم چه عواملی در دنیای خاکی موجب مرگ انسان‌ها می‌شود؛ نخست اعتیاد و در ادامه سیگار، چاقی و انواع سرطان‌ها. در نقطه مقابل، تمام تلاش‌ها و اقدامات جناب مهندس نیز دقیقاً در زمینه درمان اعتیاد، سیگار، چاقی و برخی سرطان‌ها بود. ایشان مسؤولیتی را بر عهده گرفتند که اکثر انسان‌ها از زیر بار آن شانه خالی می‌کردند. تنها کاری که ما به عنوان اعضای کنگره ۶۰ می‌توانیم انجام دهیم، تداوم بخشیدن به این مسیر و زنده نگه داشتن یاد و دستاوردهای این دانشمند بزرگ است؛ دستاوردهایی که به واسطه آزمایش‌های متعدد به دست آمدند و نمونه بارز آن درمان اعتیاد است؛ موضوعی که همه ما آن را با گوشت، پوست و استخوان خود لمس کرده‌ایم.
همه ما باید در ادامه مسیر کنگره ۶۰، بیش از پیش مراقب سفر اولی‌ها باشیم، آموزش‌هایی را که از جناب مهندس دریافت کرده‌ایم کاربردی سازیم و بتوانیم در بحران‌ها از پس مشکلات برآییم. بی‌تردید فقدان جناب مهندس بسیار سخت و طاقت‌فرساست. ایشان در یکی از سی‌دی‌های آموزشی خود فرمودند: «وقتی طوفان شن آغاز می‌شود، ساربان و مسئول کاروان زانوهای شترها را خم کرده، کاروان را در حالت سکون قرار می‌دهد و پارچه‌ای روی آن می‌کشد تا طوفان به پایان برسد.» این تمثیل اشاره به گذر درست، صبورانه و آگاهانه از سختی‌ها و بحران‌ها دارد.
نکته مهمی که در حال حاضر اهمیت مضاعفی دارد این است که ما پیروان و رهجویان شایسته‌ای برای جناب مهندس و کنگره ۶۰ باشیم. در گذشته این باور وجود داشت که مرد نباید گریه کند یا ناراحتی خود را بروز دهد؛ البته جناب مهندس نیز در طول این سال‌ها همواره در تلاش بودند تا انسان‌هایی سالم و شاداب تربیت کرده و به جامعه تحویل دهند، اما به باور من، اشک ریختن و ابراز اندوه در سوگ جناب مهندس هیچ ایرادی ندارد؛ چرا که همه ما با تمام وجود از این فقدان بزرگ سوگوار و داغدار هستیم. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، از همه شما صمیمانه سپاسگزارم.

عکس: مسافر فرهاد
تایپ: مسافر حمید
تنظیم: مسافر امید
مرزبان کشیک: مسافر سهیل