میراثِ جاودانِ مهندس دژاکام؛ درسی برای زندگی و تداومِ راه

ششمین جلسه از دور نود و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی آکادمی، با دستور جلسه "کشف متد دی‌اس‌تی و دستاوردهای علمی آقای مهندس"  با استادی ایجنت محترم مسافر علی، نگهبانی مسافر میثم و دبیری مسافر بهرام، دوشنبه، بیستم مهرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان علی هستم یک مسافر. از نگهبان، دبیر و مرزبانان عزیز بابت فرصت خدمت در این جایگاه سپاسگزارم. طبق برنامه، امروز لژیون هشتم خدمتگزار بودند و می‌بایست استادی جلسه را بر عهده می‌گرفتند، اما به دلیل ضایعه جانکاه درگذشت جناب مهندس دژاکام، بنا به صلاحدید شورای دیده‌بانان، هدایت جلسه را بر عهده گرفتم. دستور جلسه امروز پیرامون دستاوردهای علمی جناب مهندس و روش DST است. می‌دانم همه شما غم بزرگی در سینه دارید و احساس می‌کنید کوهی از پشتوانه را از دست داده‌اید؛ اما زندگی ادامه دارد و باید در مسیر حرکت کرد.

جناب مهندس هفته گذشته تحت عمل جراحی کلیه قرار گرفتند که با موفقیت انجام شد و قرار بود سه‌شنبه مرخص شوند، اما به اصرار خودشان یک روز بیشتر در بیمارستان ماندند. متأسفانه چهارشنبه‌عصر، در حالی که آماده ترخیص بودند، دچار سکته شدند. با توجه به سوابق پزشکی ایشان، اقدامات لازم انجام شد، اما متأسفانه ایشان به دیار باقی شتافتند. جناب مهندس همواره در آموزش‌ها و سی‌دی‌هایشان تأکید داشتند که مرگ، پایان نیست؛ بلکه تحویل گرفتن انسان توسط فرشتگان الهی است و کالبد تنها لباسی است که بر تن داریم.

ایشان عمیقاً به جهان پس از مرگ باور داشتند و ما اکنون دلتنگ این معلم، نویسنده و دانشمند بزرگ هستیم. از تجربه شخصی‌ام بگویم؛ من روزانه ۳۰ عدد قرص مصرف می‌کردم و چندین گرم مواد محرک استفاده می‌کردم. پزشکان از درمان من قطع امید کرده بودند و معتقد بودند دیگر تعادلی ندارم، اما جناب مهندس با دانش روش DST، به من زندگی دوباره بخشیدند. اما پرسش اصلی اینجاست: چگونه به رهایی رسیدم؟ پاسخ من یک نام و یک روش است: کنگره ۶۰ و متد DST، که توسط مهندس دژاکام ابداع شد.

حرکت به سمت روشنایی، نیازمند تمرین و آموزش است. در کنگره ۶۰ آموختم که درمان اعتیاد، تنها ترک مواد نیست؛ بلکه یک تغییر بنیادین در شناخت انسان است. آقای مهندس با اشراف بر صور آشکار و پنهان انسان، دریافتند که برای درمان کامل، باید جسم، روان و جهان‌بینیِ فرد همزمان ترمیم شود. نکته‌ی شگفت‌انگیز اینجاست که در این دوران، هزاران نفر به عنوان دیده‌بان، راهنما و مرزبان، بدون هیچ چشم‌داشت مالی و با عشق، این آموزش‌ها را به دیگران منتقل می‌کنند.

متد DST صرفاً روش درمان اعتیاد نیست؛ روشی برای “انسان‌سازی” و خروج از تاریکی است. مهندس دژاکام همواره از دلِ مشکلات، بزرگ‌ترین فرصت‌ها را خلق کرده‌اند. پس از سکته‌ای که ناشی از مصرف سیگار بود، ایشان روش DST را برای درمان نیکوتین ابداع کردند و من که روزانه یک‌ونیم پاکت سیگار می‌کشیدم، با همین روش درمان شدم. شاهکار دیگر ایشان، کشف عصاره‌ی D.Sap بود. در دوران اوج همه‌گیری کرونا، در حالی که آمار مرگ‌ومیر روزانه بسیار بالا بود، ما در کنگره با استفاده از D.Sap کمترین تلفات را داشتیم.

من خودم چهار بار درگیر کرونا شدم که یک‌بار آن با ۶۵ درصد درگیری ریه همراه بود. بدون هیچ داروی شیمیایی و تنها با بخور و استفاده از D.Sap و مصرف مسکن ساده، پس از ۲۱ روز به درمان رسیدم. آموزش‌های کنگره ۶۰ صرفاً محدود به اعتیاد نیست؛ بلکه درسِ درست زندگی کردن، تغذیه‌ی سالم، کاهش وزن و رعایت پروتکل‌های انسانی است. من مدیون این آموزش‌ها و بنیان کنگره ۶۰ هستم که فرصت دوباره زیستن را به من هدیه دادند.

امروز گرد هم آمده‌ایم تا یاد و خاطره‌ی مرد بزرگی را گرامی بداریم که سایه‌ی آموزش‌هایش، ابعاد گوناگون زندگی‌مان را روشن کرد. اگرچه جای خالی ایشان برای ما محسوس است، اما باید بپذیریم که زندگی در جریان است. ایشان همواره می‌گفتند: مرگی وجود ندارد؛ ما از جایی آمده‌ایم و به جایی خواهیم رفت. این نگاه، بخشی از جهان‌بینیِ عمیق کنگره ۶۰ است که به ما می‌آموزد به‌جای دلتنگی، به فکر تداومِ راه باشیم. او تنها یک دانشمند، نویسنده و برنامه‌ریز نبود؛ بلکه معلمی بود که مسیرِ گذار از تاریکی به روشنایی را به ما آموخت.

بسیاری از ما که از تمام روش‌های درمانی ناامید شده بودیم، در مکتب او راه رهایی و شناخت خود را یافتیم. اکنون در نبودِ فیزیکی ایشان، مسئولیت ما سنگین‌تر است؛ چرا که روش درمانی کنگره ۶۰ تنها یک دستورالعمل نیست، بلکه نقشه راهی برای شناخت درست انسان و خروج از تاریکی‌هاست. درایت ایشان در حل مشکلات، همواره گره‌گشا بود؛ از ابداع متد DST در درمان اعتیاد تا ارائه‌ی راهکارهایی که در دوران پاندمی کرونا برای بسیاری از ما، از جمله خودم که درگیرِ نارسایی شدید ریوی بودم، معجزه کرد.

این موفقیت‌ها در کنارِ درمان بیماری‌های صعب‌العلاج دیگر، نشان داد که تفکرِ ایشان در تمام ابعاد  از سلامت جسم تا جهان‌بینی راهگشا و پویاست. نکته‌ی کلیدی در آموزش‌های ایشان، تأکید بر محبت و قدردانی بود؛ حتی در جزئی‌ترین مسائل زندگی. ایشان به ما آموختند که احترام به انسان و محیط زیست، پایه و اساسِ سلامتِ روح و روان است. اگرچه امروز دلتنگ حضور ایشان هستیم، اما می‌دانیم که بهترین راه برای ادای دین به این استاد بزرگ، عمل به آموزه‌های اوست. ما اینجا هستیم تا با تکیه بر این یادگارِ ارزشمند، راه حقیقت و روشنایی را با قدرت و استمرار ادامه دهیم.

تایپ:مسافر مهران لژیون هشتم و مسافر مهدی لژیون دوم

تنظیم خبر: مسافر حمید لژیون دوم