کنگره ۶۰؛ آغازی که پایان مشخصی ندارد

جلسه نهم از دوره یازدهم کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ به استادی راهنما محترم مسافر کیان، نگهبانی مسافر پرویز و دبیری مسافر احسان با دستور جلسه * کشف متد DST و دستاوردهای آقای مهندس * دوشنبه 20  مهر ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
در پی اتفاقی که جامعه کنگره ۶۰ را در شرایطی متفاوت قرار داده است، بیش از هر زمان دیگری به اهمیت آموزش‌ها، شناخت جایگاه انسان و مسئولیت اعضا در ادامه مسیر تفکر و اندیشه مهندس دژاکام پی می‌بریم. در چنین شرایطی، ضروری است که با تکیه بر آموخته‌های خود، احساساتمان را به نیرویی برای حرکت، رشد و خدمت تبدیل کنیم.
همان‌طور که مطلع هستید، اتفاقی در کنگره ۶۰ رخ داده است که تجربه‌ای متفاوت برای همه ما به شمار می‌رود. با توجه به صحبت‌های آقای دکتر امین و خانم شانی، شرایط به ‌گونه‌ ای پیش رفت که هیچ‌ یک از ما انتظار آن را نداشتیم. شنیدن این خبر برای همه ما دشوار بود و پذیرش آن زمان می‌برد.
شاید در ابتدا باورکردن این اتفاق برای بسیاری از ما امکان‌ پذیر نبود. من نیز زمانی که خبر را شنیدم، احساس می‌کردم در خواب هستم و آنچه اتفاق افتاده، نمی‌تواند واقعیت داشته باشد. بااین‌حال، آموزش‌هایی که در کنگره ۶۰ فراگرفته‌ایم، به ما می‌آموزند که در مواجهه با مسائل دشوار زندگی، چگونه نگاه و نگرش خود را مدیریت کنیم و از آموزه‌های خود برای عبور از این شرایط بهره ببریم.
مرگ پایان همه‌چیز نیست یکی از موضوعاتی که در آموزش‌های کنگره ۶۰ با آن آشنا شده‌ایم، این است که نباید زندگی و هستی را صرفاً به حیات جسمانی محدود کنیم. در نگاه ما، انسان می‌تواند با تلاش، جست‌وجو، کسب آگاهی و پرورش صفات ارزشمند، به جایگاهی برسد که آثار و دستاوردهای او فراتر از حضور جسمانی‌اش ادامه پیدا کند.
بر اساس اصل بقای انرژی، انرژی از بین نمی‌رود، بلکه از شکلی به شکل دیگر تبدیل می‌شود. این موضوع در آموزش‌های کنگره ۶۰ نیز مورد توجه قرار گرفته است و به ما یادآوری می‌کند که نباید همه ابعاد حیات را صرفاً از دریچه آنچه در ظاهر مشاهده می‌کنیم، بررسی کنیم.
از این منظر، می‌توان به ادامه مسیر انسان‌های اندیشمند و تأثیرگذار نیز فکر کرد؛ انسان‌هایی که عمر خود را صرف جست‌وجو، تحقیق، آموزش و خدمت به دیگران کرده‌اند و آثارشان می‌تواند در زندگی افراد بسیاری باقی بماند. البته آنچه امروز برای ما اهمیت دارد، تنها اندوه ناشی از این اتفاق نیست؛ بلکه نحوه برخورد ما با این شرایط و مسئولیتی است که در ادامه مسیر بر عهده داریم. اندوهگین‌ شدن در مواجهه با فقدان، امری طبیعی است. گریه ‌کردن، احساس دلتنگی و تجربه غم، واکنش‌هایی انسانی هستند و نمی‌توان انتظار داشت که انسان در برابر چنین اتفاقی هیچ احساسی نداشته باشد. اما میان تجربه‌کردن اندوه و ماندن در آن تفاوت وجود دارد. آموزش‌های کنگره ۶۰ به ما می‌آموزند که می‌توانیم از شرایط دشوار زندگی برای شناخت بیشتر خود و ایجاد تغییرات اساسی استفاده کنیم. غم و اندوه، اگر با آگاهی همراه شود، می‌تواند به عاملی برای بازنگری در رفتارها، تقویت اراده و افزایش مسئولیت‌پذیری تبدیل شود.
بنابراین، وظیفه ما این است که پس از گذراندن مرحله طبیعی اندوه، دوباره به مسیر حرکت بازگردیم و با قدرت بیشتری در جهت گسترش مبانی فکری و آموزشی کنگره ۶۰ تلاش کنیم. اگر پیش از این با تمام توان خود فعالیت می‌کردیم، اکنون می‌توانیم با انگیزه‌ای بیشتر، مسئولیت‌های خود را دنبال کنیم و در حد توان، برای ارتقای کیفیت آموزش‌ها و خدمت به دیگران بکوشیم. برای ماندگاری یک تفکر، تنها وجود بنیان ‌گذار و اندیشمند آن کافی نیست. بخشی از این ماندگاری به عملکرد افرادی بستگی دارد که آن تفکر را پذیرفته‌اند و در زندگی خود به کار می‌گیرند. هرکدام از ما در جایگاه خود، مسئولیتی در قبال حفظ و انتقال آموزش‌های کنگره ۶۰ داریم. رفتار، گفتار، تصمیم‌ها و عملکرد ما می‌توانند در معرفی درست این تفکر به دیگران نقش داشته باشند.
ممکن است فردی بیرون از کنگره ۶۰، شناخت کاملی از جایگاه مهندس دژاکام و تأثیر آموزش‌های ایشان بر زندگی اعضا نداشته باشد؛ اما ما که این مسیر را تجربه کرده‌ایم، بهتر از بسیاری از افراد می‌دانیم که این آموزش‌ها چه تغییراتی در زندگی ما ایجاد کرده‌اند.
من، کیان، حدود چهارده سال پیش وارد کنگره ۶۰ شدم. در آن زمان، شرایط زندگی‌ام بسیار آشفته بود. نگرش نادرستی به بسیاری از مسائل داشتم، دیگران را قضاوت می‌کردم، گرفتار منیت بودم و در بخش‌های مختلف زندگی با مشکلات جدی روبه‌رو شده بودم.

بسیاری از کارهایم نیمه‌ تمام می‌ماند و روابط خانوادگی و شرایط شخصی‌ام نیز وضعیت مناسبی نداشت.
در آن شرایط، کنگره ۶۰ و آموزش‌های مهندس دژاکام مسیری تازه پیش روی من قرار دادند. به‌تدریج متوجه شدم که می‌توانم تغییر کنم، مسئولیت زندگی خود را بپذیرم و با آموزش و حرکت درست، شرایط متفاوتی برای خود ایجاد کنم. این تجربه، تنها تجربه من نیست. هرکدام از اعضای کنگره ۶۰، متناسب با شرایط و مدت حضور خود، بخشی از این تغییرات را تجربه کرده‌اند. چه فردی که به‌تازگی وارد کنگره شده باشد و چه فردی که سال‌ها در این مسیر حضور داشته است، می‌تواند درباره تأثیر این آموزش‌ها در زندگی خود سخن بگوید. به همین دلیل، مسئولیت ما در ادامه این مسیر بسیار مهم است. پرچم این تفکر در دست تک‌تک اعضاست و هرکدام از ما باید با عملکرد صحیح خود، در حفظ و گسترش آن سهیم باشیم. ادامه‌ دادن مسیر، برای هر فرد متناسب با جایگاه و مسئولیتی که بر عهده دارد، معنای مشخصی پیدا می‌کند. برای مسافر سفر اول، این مسئولیت می‌تواند در تعهد بیشتر به سفر، رعایت اصول و حرکت درست در مسیر درمان نمود پیدا کند. مسافر سفر دوم می‌تواند با حضور مؤثرتر و خدمت صادقانه، در انتقال آموزش‌ها نقش داشته باشد. راهنمایان و سایر خدمتگزاران نیز می‌توانند با افزایش کیفیت عملکرد خود، در پیشبرد اهداف کنگره ۶۰ مؤثر باشند. مهم این است که هرکدام از ما از خود بپرسیم: در این مقطع، چه مسئولیتی بر عهده من است و چگونه می‌توانم آن را بهتر انجام دهم؟
اگر آموزش‌ها توانسته‌اند زندگی ما را تغییر دهند، اکنون زمان آن است که با عمل خود نشان دهیم تا چه اندازه به آن‌ها پایبند هستیم. ماندگاری یک تفکر، تنها با سخن‌گفتن درباره آن محقق نمی‌شود؛ بلکه به عملکرد افرادی وابسته است که آن را در زندگی روزمره خود اجرا می‌کنند. یکی از ویژگی‌های برجسته مهندس دژاکام، روحیه جست‌وجوگری، تحقیق و تلاش مستمر برای یافتن پاسخ مسائل بود. ایشان با مطالعه، بررسی و تجربه، به دنبال راه‌هایی بودند که بتوانند به حل مشکلات انسان‌ها کمک کنند.
روش درمان DST یکی از دستاوردهای مهم ایشان است؛ روشی که در مسیر شناخت و درمان اعتیاد شکل گرفت و زمینه‌ساز گسترش پژوهش‌ها و بررسی‌های بیشتر در حوزه‌های مرتبط شد.
اهمیت این دستاورد تنها در ارائه یک روش نیست؛ بلکه در مسیری است که برای شناخت دقیق‌تر مسائل، بررسی تجربه‌ها و یافتن راهکارهای عملی گشوده شد. برای درک بهتر ارزش چنین تلاش‌هایی، کافی است به دشواری فرایند تحقیق و نگارش یک مقاله علمی توجه کنیم. گاهی برای بررسی یک موضوع و دستیابی به نتیجه‌ای قابل اتکا، روزها و هفته‌ها زمان صرف می‌شود. حال تصور کنیم که یک پژوهشگر چگونه باید با پشتکار، صبر و جست‌وجوی مستمر، مسیرهای تازه‌ای را برای پاسخ‌گویی به پرسش‌های دشوار پیدا کند. این روحیه تحقیق و تلاش، ویژگی‌هایی که می‌توانیم از مهندس دژاکام بیاموزیم و در زندگی شخصی و اجتماعی خود به کار ببندیم. درس‌های مهمی است که از عملکرد مهندس دژاکام می‌توان آموخت، استمرار در کار مفید و پایبندی به مسئولیت. آنچه از یک الگوی موفق باقی می‌ماند، تنها سخنان و نظریات او نیست؛ بلکه شیوه زندگی، میزان تلاش، تعهد به کار و نحوه برخورد او با مسائل نیز اهمیت دارد. برای ما، توجه به این ویژگی‌ها می‌تواند راهگشا باشد. اگر می‌خواهیم ادامه‌دهنده مسیر یک اندیشمند باشیم، باید در عمل نیز به ارزش‌هایی که از او آموخته‌ایم پایبند بمانیم.
پایبندی به آموزش‌ها، انجام درست مسئولیت‌ها، احترام به دیگران، خدمت بدون چشمداشت و تلاش برای افزایش آگاهی، از جمله مواردی هستند که می‌توانند این مسیر را برای ما روشن‌تر کنند. هرکدام از ما می‌توانیم با توجه به توانایی‌ها و جایگاه خود، سهمی در ادامه این حرکت داشته باشیم؛ حرکتی که بر پایه آموزش، شناخت، مسئولیت‌پذیری و خدمت شکل گرفته است. یکی از سرمایه‌های ارزشمند کنگره ۶۰، پیوند محبت میان اعضاست. این پیوند در طول سال‌ها و در جریان آموزش‌ها، خدمت‌ها و تجربه‌های مشترک شکل گرفته است. در شرایط دشوار، اهمیت این پیوند بیش از پیش آشکار می‌شود. زمانی که اعضای یک مجموعه با اندوهی مشترک روبه‌رو می‌شوند، لازم است بیش از گذشته در کنار یکدیگر باشند، اختلاف‌ها را کنار بگذارند و با درک متقابل، مسیر پیش رو را طی کنند.
در چنین شرایطی، آنچه اهمیت دارد، تقویت همدلی، حفظ احترام و حرکت در جهت هدفی مشترک است. ما باید بتوانیم با تکیه بر پیوند محبت، از این مرحله عبور کنیم و اجازه ندهیم اندوه و نگرانی، ما را از مسئولیت‌هایمان دور کند. حضور و نقش‌آفرینی آقای دکتر امین و سایر خدمتگزاران نیز در این مسیر اهمیت فراوانی دارد. ادامه فعالیت‌های آموزشی و اجرایی کنگره ۶۰ نیازمند همدلی، تدبیر و مشارکت همه اعضاست. ما نیز باید در جایگاه خود، با اعتماد به آموزش‌ها و پایبندی به اصول، به پیشبرد این مسیر کمک کنیم.
در پیام کنگره ۶۰ آمده است که این حرکت آغازی دارد که پایان مشخصی ندارد. این پیام می‌تواند یادآور مسئولیت ما در قبال ادامه مسیری باشد که بر پایه آموزش، تجربه و تلاش شکل گرفته است. اکنون لازم است به‌جای محدودشدن به بیان احساسات و تأسف، از خود بپرسیم که چگونه می‌توانیم در ادامه این حرکت مؤثرتر باشیم. می‌توانیم برای تقویت شعبه خود تلاش کنیم، در انجام خدمت‌ها مسئولانه ‌تر عمل کنیم، به آموزش‌ها توجه بیشتری داشته باشیم و برای گسترش شناخت و آگاهی در جامعه قدم برداریم. حتی می‌توانیم اهداف بلندمدتی را دنبال کنیم که به ماندگاری فعالیت‌های کنگره ۶۰ و فراهم‌شدن زمینه خدمت بهتر به انسان‌ها کمک می‌کنند. مهم آن است که به‌جای اکتفا به سخن‌گفتن درباره ارزش‌های این مجموعه، در عمل نشان دهیم که چه آموخته‌ایم و چگونه می‌توانیم آن آموخته‌ها را به زندگی خود و دیگران منتقل کنیم. من معتقدم یکی از بهترین راه‌های قدردانی از تلاش‌های مهندس دژاکام، ادامه‌دادن مسئولانه مسیری است که آموزش‌های ایشان پیش روی ما قرار داده‌اند. هرکدام از ما باید با توجه به جایگاه خود، پیمان و تعهد خویش را جدی‌تر دنبال کنیم. مسافر باید سفر خود را به‌درستی انجام دهد، خدمتگزار باید خدمت خود را با کیفیت بیشتری به انجام برساند و هر عضو باید در حد توان خود، در حفظ و گسترش آموزش‌ها نقش داشته باشد. اندوهی که امروز تجربه می‌کنیم، بخشی از احساس طبیعی ما در برابر این اتفاق است؛ اما نباید اجازه دهیم این اندوه، حرکت ما را متوقف کند. می‌توانیم با حفظ پیوند محبت، تقویت مسئولیت‌پذیری و تلاش بیشتر، این احساس را به انگیزه‌ای برای رشد و خدمت تبدیل کنیم.
امیدوارم خداوند به همه ما توفیق دهد که رهروان و رهجویان شایسته ‌ای برای این تفکر باشیم؛ تفکری که ارزش آن در آموزش، تغییر، شناخت و خدمت به انسان‌هاست.
عکاس:مسافر هومن
تایپ:مسافر سعید
ویراستار:مسافر امیر محمد

سایت نمایندگی پردیس