مهارت همان جهان‌بینی است که با حضور خودمان می‌توانیم آن را تقویت کنیم.

یکمین  جلسه از دور چهل‌و‌یکم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شمس روزهای چهارشنبه به استادی راهنمای محترم مسافر رسول، نگهبانی مسافر جمشید و دبیری مسافر سعدی با دستورجلسه «وادی هشتم و تاثیر آن روی من » در تاریخ 15 مهر 1405 رأس ساعت 17 آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا خدا را شاکر هستم، و از همه خدمتگزاران شعبه تشکر میکنم، مخصوصا ایجنت محترم، فرصت را محترم میشمارم که از آقای ایمان یعقوبی راهنمای خودم تشکر ویژه می‌کنم که بابت تمام زحماتی که برای من کشیدند.

در مورد دستور جلسه، با حرکت راه نمایان میشود. وقتی به این وادی میرسیم من ناخواسته یاد مثالی میافتم که راهنمای ویلیامم آقای حسین سلیمانی می‌گفتند و یاد گذشته میفتادم یکسری دوچرخه دینام هایی داشتند وقتی که رکاب میزدیم چراغ ها روشن میشد به محض این که سرعت رکاب زدن کم میشد یا ساکن میشد نورش کمتر کمتر میشد تا تاریک میشد،شاید تمثیل خوبی باشد از موضوع حرکت و نمایان شدن راه،رکاب زدن شاید تمثیل مناسبی باشد برای تلاش کردن برای جهان بینی و یاد گیری،واقعیت این است که شاید بعضی از ما گاهی رکاب زدن یادمان برود،و کم کمتر بشود،و چراغ جلوی ما نور خودش را از دست بدهد.
در این وادی تاکیید میکند که الزامی نیست شما تمام جزئیات مسیر را بدانید و برایش برنامه ریزی کنید،شاید تا چند متر جلو تر از خود را ببینید کفایت میکند.
شاید در مسیر به سراشیبی هایی میخوریم  که نیازی به رکاب زدن نباشد و انجاست که باید مهارت داشته باشیم و کنترل کنیم. دوستانی که وارد کنگره میشوند در بدو ورودشان به لژیون به آنها ot  داده میشود، و ot  شاید مثالی باشد از سوخت و انرژی برای حرکت کردن، اما این حرکت تا زمانی میتواند امتداد داشته باشد که مسیر شما مسیر بازی باشد و بدون مانع باشد، اما سفر بدون مانع اصلا امکان پذیر نیست قطعا در طول سفر ما به پیچ و خم و ناهمواری های مختلفی بر میخوریم.
آنجا است که مهارت به کمک ما می اید، مهارت چی است؟ مهارت همان جهانبینی است که با حضور خودمان میتوانیم آن را تقویت کنیم، ما اگر مهارت نداشته باشیم قطعا در اولین بزنگاه ته دره خواهیم بود. شاید این مهمترین نقطه باشد در کنگره که حلقه جهانبینی خواهد بود
جهانبینی کمک میکنه به درستی در مسیر حرکت کنیم،بخشی از وادی برمیگرده به موضوع پیمان، دو سال نیم پیش وقتی در مسافرت بودم به همسرم گفتم دنبال یکجای مناسب بودم لب ساحل برای بستن پیمان،در انجا به کارهای بد خودم  فکر کردم و فکر کردن بهش خیلی کار سختی بود،و بعد از آن هم کار های بد خودم را می نوشتم.و این تجربه بسیار سختی بود و حتی بعضی از کارهای بد خودم را آن قدر سیاه بود نمیخواستم گردن بگیرم.
من قبل از اینکه از مشارکت دوستان استفاده کنم به یک نکته میخواستم اشاره کنم ،منظور  از این وادی صرفا منظور  از حرکت ،حرکت فیزیکی نیست، مخصوصاً سفر اولی ها با مشارکت خودشان بهتر میتوانند حرکت کنند.

مرزبان خبری: مسافر محمود.

عکس: مسافر علیرضا لژیون سوم.

تایپ و ارسال به سایت: مسافر مهدی لژیون سوم.