همسفر مریم همراه مسافر محمد با آخرین آنتی‌‌ایکس مصرفی شیره، تریاک و مشروب و روش درمان DST و داروی درمان OT به مدت ۱۰ ماه و ۵ روز به راهنمایی مسافر حبیب و همسفر الهام سفر کردند و به مدت ۳ سال و ۶ ماه است که رها هستند. ورزش ایشان در کنگره دارت و ورزش مسافرشان بدمینتون است.
در ادامه گفت‌وگویی با ایشان انجام داده‌ایم که شما را به خواندن آن دعوت می‌کنیم.
چرا ما برای رسیدن به سلامتی، صلح و آرامش، ابتدا؛ باید حساب خودمان را تسویه کنیم؟
قبل از اینکه پاسخ این سوال را بدهم می‌خواستم خدا را شکر کنم که این فرصت را دارم تا در کنار شما عزیزان باشم و از آموزش‌های کنگره استفاده کنم. امیدوارم بتوانم آنچه را در این سال‌ها آموخته‌ام، در زندگی خودم به کار بگیرم و از تجربیاتم برای خدمت و انتقال آموزش‌ها به دیگران استفاده کنم. به نظر من، تا زمانی که حساب ما با گذشته، با خودمان و با دیگران روشن نشده باشد، نمی‌توانیم با آرامش واقعی به مسیرمان ادامه بدهیم. گاهی دلخوری‌ها، کینه‌ها، قضاوت‌ها و توقعاتی که از دیگران داریم، مثل باری سنگین روی دوش ما هستند و اجازه نمی‌دهند با آسودگی حرکت کنیم. تسویه‌حساب فقط به معنای جبران یک اشتباه مالی نیست؛ گاهی لازم است از کسی دلجویی کنیم، اشتباه خودمان را بپذیریم، از قضاوت دیگران دست برداریم یا حتی خودمان را به خاطر گذشته ببخشیم؛ البته این کار به معنای نادیده گرفتن حق و حقوق خودمان نیست؛ بلکه یعنی: مسئولیت سهم خودمان را بپذیریم و نگذاریم گذشته، آرامش امروز ما را از بین ببرد. وقتی حساب‌مان را با گذشته روشن می‌کنیم، با ذهنی آرام‌تر و دلی سبک‌تر می‌توانیم به سمت سلامتی و آرامش حرکت کنیم.
وادی هشتم چه پیامی برای ما دارد؟
پیام اصلی وادی هشتم برای من این است که با حرکت راه نمایان می‌شود. خیلی وقت‌ها منتظر هستیم همه‌چیز مشخص شود، شرایط کاملاً آماده باشد و هیچ ترسی نداشته باشیم، بعد تصمیم بگیریم حرکت کنیم؛ اما این وادی به ما یاد می‌دهد که همیشه قرار نیست از ابتدا تمام مسیر را ببینیم، مثل کسی که در یک جاده تاریک قدم می‌زند و با هر قدم، بخش دیگری از مسیر برایش روشن می‌شود. در زندگی هم وقتی تصمیم می‌گیریم تغییر کنیم و قدم اول را برمی‌داریم، کم‌کم راه و توانایی‌های خودمان را بهتر می‌شناسیم. از نگاه من، این وادی فقط درباره حرکت کردن نیست؛ درباره حرکتی آگاهانه، همراه با تفکر، مسئولیت‌پذیری و استمرار است. یعنی: به جای اینکه فقط آرزو کنیم شرایط زندگی‌مان بهتر شود، خودمان برای بهتر شدن آن اقدام کنیم.
به نظر شما بزرگ‌ترین مانع حرکت انسان در وادی هشتم چه می‌تواند باشد؟
به نظر من، یکی از بزرگ‌ترین موانع حرکت، ترس از تغییر و منتظر ماندن برای فراهم شدن شرایط ایده‌آل است. گاهی آن‌قدر به مشکلات، اشتباهات گذشته یا رفتار دیگران فکر می‌کنیم که توان حرکت را از خودمان می‌گیریم. گاهی هم می‌خواهیم نتیجه کار را خیلی زود ببینیم و وقتی تغییری اتفاق نمی‌افتد، ناامید می‌شویم. من فکر می‌کنم مانع دیگر، این است که مسئولیت تغییر را به دیگران واگذار کنیم و منتظر باشیم اول همسر، فرزند یا اطرافیان‌مان تغییر کنند. در حالی که آموزش‌های کنگره به من یاد داده‌اند که بهتر است از خودم شروع کنم. شاید نتوانم همه شرایط را تغییر بدهم؛ اما می‌توانم نوع نگاه، رفتار و تصمیم‌های خودم را تغییر بدهم. گاهی اولین قدم برای تغییر زندگی، این است که به جای انتظار برای تغییر دیگران، خودمان حرکت کنیم.
چگونه می‌توانم آموزش‌های کنگره را در زندگی روزمره به حرکت تبدیل کنم؟
به نظر من، آموزش زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که از جلسه و نوشتار بیرون بیاید و در رفتار روزمره ما دیده شود. برای مثال، اگر در کنگره درباره صبر آموزش می‌بینم؛ باید هنگام ناراحتی و اختلاف‌نظر هم صبور باشم. اگر درباره محبت صحبت می‌کنیم، باید در رفتارم با همسر و فرزندم محبت را نشان بدهم. اگر یاد می‌گیرم که قضاوت نکنم، باید قبل از قضاوت کردن درباره دیگران، کمی مکث کنم و شرایط آن‌ها را هم در نظر بگیرم. من لازم نیست هر روز کار بزرگی انجام بدهم. می‌توانم از تغییرهای کوچک شروع کنم، از کنترل یک واکنش، از یک گفت‌وگوی آرام، از گوش دادن بیشتر و از پذیرفتن اشتباه خودم. به اعتقاد من، آموزش وقتی به حرکت تبدیل می‌شود که در لحظه‌های واقعی زندگی، انتخاب‌ها و رفتارهای ما را تغییر بدهد.
پیشنهاد شما به سفر دومی‌ها راجع به پیمان وادی هشتم چیست؟
پیشنهاد من به سفر دومی‌ها این است که پیمان وادی هشتم را فقط به عنوان یک مراسم یا یک اتفاق به یادماندنی نگاه نکنند؛ بلکه آن را فرصتی برای بازنگری در زندگی و آغاز حرکتی جدی‌تر بدانند. به نظر من، مهم این است که هر شخص با توجه به توانایی‌ها و شرایط خودش، تصمیم بگیرد در چه زمینه‌ای می‌خواهد تغییر کند و برای عملی کردن آن قدم بردارد. پیمان زمانی برای من ارزشمند است که اثر آن در رفتارم دیده شود؛ در مسئولیت‌پذیری، وفای به عهد، خدمت، احترام به دیگران و در تلاش برای بهتر شدن؛ هم‌چنین فکر می‌کنم نباید انتظار داشته باشیم بعد از پیمان، همه مشکلات یک‌باره برطرف شوند. پیمان می‌تواند نقطه شروع یا تأکیدی بر یک تصمیم باشد؛ اما ادامه مسیر به عملکرد خود ما بستگی دارد. پیمان را ببندیم تا حرکت کنیم، نه اینکه فقط پیمان ببندیم و منتظر تغییر بمانیم.
نقش صبر و استمرار در حرکت چیست؟
به نظر من، صبر و استمرار دو عامل بسیار مهم برای رسیدن به نتیجه هستند. صبر یعنی: به خودمان و مسیرمان فرصت بدهیم و انتظار نداشته باشیم همه‌چیز یک‌شبه تغییر کند. استمرار یعنی: وقتی نتیجه را به‌سرعت نمی‌بینیم، دست از تلاش برنداریم. در زندگی ممکن است بارها با مشکلات، ناامیدی‌ها یا شرایط پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو شویم. اگر با هر مانعی متوقف شویم، هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنیم نتیجه حرکت خودمان را ببینیم. البته صبر به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ صبر واقعی در کنار تلاش و حرکت معنا پیدا می‌کند. من این موضوع را در آموزش‌های کنگره هم می‌بینم، همان‌طور که برای رسیدن به تعادل و تغییر جهان‌بینی، زمان و تمرین لازم است، در زندگی شخصی هم تغییرهای ماندگار به توجه و استمرار نیاز دارند. حرکت ما را به مسیر می‌رساند، صبر به ما فرصت می‌دهد و استمرار کمک می‌کند مسیر را ادامه بدهیم.
تأثیر این وادی در زندگی شخصی شما چگونه بوده است؟
من در این سال‌هایی که در کنگره حضور داشته‌ام، به این نتیجه رسیده‌ام که برای بهتر شدن زندگی، نباید فقط منتظر تغییر شرایط یا رفتار دیگران باشم. وادی هشتم به من یادآوری کرده که تغییر از خود من شروع می‌شود و لازم نیست برای هر قدم، همه شرایط ایده‌آل باشد. در زندگی مشترک و در ارتباط با اطرافیان، تلاش کرده‌ام به جای عجله در قضاوت، کمی بیشتر فکر کنم، به جای واکنش سریع، مکث داشته باشم و به جای اینکه فقط درباره بهتر شدن شرایط صحبت کنم، در حد توانم برای آن قدم بردارم.البته این به معنای آن نیست که همیشه موفق بوده‌ام یا دیگر مشکلی ندارم، من هم مثل هر انسان دیگری در مسیر آموزش و تغییر هستم؛ اما تفاوت برای من این است که امروز بیشتر به نقش خودم در اتفاقات زندگی توجه می‌کنم. این وادی به من یاد داده که برای ساختن یک زندگی بهتر؛ باید از قدم‌های کوچک شروع کنم و اجازه ندهم ترس، ناامیدی یا اشتباهات گذشته مانع حرکتم شوند.
برداشت شما به عنوان کسی که چند سال است در کنگره حضور دارید، درباره «با حرکت راه نمایان می‌شود» چیست؟
برداشت من از این جمله این است که در زندگی، همیشه قرار نیست از ابتدا تمام مسیر برای ما روشن باشد. گاهی؛ باید حرکت کنیم تا چیزهایی را ببینیم و یاد بگیریم که پیش از حرکت، امکان دیدنشان را نداشتیم. من در این چند سال حضور در کنگره متوجه شده‌ام که صرفاً شنیدن آموزش‌ها، به‌تنهایی باعث تغییر نمی‌شود؛ باید به آموزش‌ها فرصت بدهیم تا در زندگی ما جاری شوند. ممکن است در ابتدا نتوانیم یک رفتار اشتباه را به‌راحتی تغییر بدهیم یا در برابر یک مشکل، واکنش مناسبی نشان دهیم؛ اما اگر آموزش بگیریم، تمرین کنیم و دوباره تلاش کنیم، به‌تدریج توانایی بیشتری پیدا می‌کنیم. برای من، با حرکت راه نمایان می‌شود، یعنی: منتظر نباشم همه مشکلات حل شوند تا زندگی را بهتر بسازم. از همین جایی که هستم، با همین امکانات و توانایی‌هایم، قدمی بردارم و در طول مسیر یاد بگیرم. من باور دارم که اگر حرکت ما با آموزش، تفکر و مسئولیت‌پذیری همراه باشد، حتی قدم‌های کوچک هم می‌توانند ما را به تغییرهای بزرگ برسانند. در نهایت، پیام وادی هشتم برای من این است که زندگی با آرزو کردن تغییر نمی‌کند؛ باید حرکت کنیم، از حرکت خود آموزش بگیریم و با صبر و استمرار، راه را ادامه بدهیم.
از همسفر مریم سپاسگزاریم که وقت خودشان را در اختیار ما قرار دادند.
طراحان سوال: راهنما همسفر اکرم (لژیون ششم)، راهنمای تازه‌واردین همسفر معصومه، همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون دوازدهم)
مصاحبه‌کننده: راهنمای تازه‌واردین همسفر معصومه
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون دوازدهم)
ویرایش: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون اول) دبیر سایت
تنظیم و ارسال: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی پروین اعتصامی اراک
- تعداد بازدید از این مطلب :
134