حرکت تا انتهای راه

بیشتر اوقات ما منتظریم تا تمام مسیر از ابتدا تا انتها برایمان روشن و تمام ابهامات و ترس‌هایمان برطرف شود و بعد قدم اول را برداریم؛ اما واقعیت این است که سکون، ترس و نشخوار فکری می‌آورد، در حالی که حرکت، روشنایی و آگاهی خلق می‌کند. تا زمانی که پای در مسیر نگذاری، زاویه دیدت تغییر نمی‌کند و گره‌هایی که از دور کور به نظر می‌رسند، باز نخواهند شد. زمانی‌که احساس می‌کردم فقط با تفکر درست است که مشکلات حل و مسیر باز می‌شود، با وادی هشتم آشنا شدم که به من می‌گوید «با حرکت، راه نمایان می‌شود»؛ یعنی یک حرکت و یک قدم از من می‌تواند راه را برایم بگشاید و مسیر بهتری را برایم رقم بزند.

حدود یک‌سال پس از همسفر بودن و در مسیر کنگره قرار داشتن، این‌بار برای خود یک قدم برداشته و در مسیر سفر درمان سیگار قرار گرفتم. باوجود مسافری در کنارم که سفرش را نصفه نیمه رها کرده بود و نیز طولانی بودن مسیر، تصور نمی‌کردم بتوانم در این راه بمانم؛ بارها احساس ناتوانی کردم؛ اما همیشه یک حس درونی، من را به فرمان‌برداری و حرکت تا انتهای راه راغب می‌کرد. خداوند را بابت قدمی که برای سلامتی جسم و بهتر شدن زندگی‌ام برداشتم، سپاسگزارم.

مصرف قلیان برای من نه‌تنها یک عادت فیزیکی، بلکه پناهگاهی برای فرار از اضطراب تنهایی، خلأهای عاطفی و نشخوارهای فکری بود. تا قبل از حرکت در مسیر درمانی، نیروهای منفی مدام به من القا می‌کردند که چطور می‌شود با این‌همه فشار روحی و تنهایی بدون قلیان دوام بیاورم! اما به‌محض این‌که تصمیم گرفته و قدم در مسیر گذاشتم راه خودش را نشان داد. متوجه شدم ظرفیت روانی‌ام بسیار فراتر از آن دودی است که به آن تکیه کرده بودم. امیدوارم کسانی که خواستار حال خوش، جسم سالم و زندگی خوب و سرشار از آرامش هستند، در این راه قدم برداشته و برای حال خوب خودشان تلاش کنند؛ چراکه صرف قرار داشتن در مسیر بدون هیچ تلاش و فرمان‌برداری کردن، هرگز به آن حال خوب واقعی نخواهیم رسید.

نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر آسیه (لژیون یازدهم)
رابط خبری: راهنما همسفر آسیه (لژیون یازدهم)
ارسال: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)، دبیر‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)