تمام عصاره‌ی وادی هشتم همین است:با حرکت راه نمایان می‌شود

جلسه سیزدهم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران نمایندگی لواسان با استادی راهنما همسفر لعیا،نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر عهدیه با دستور جلسه"وادی هشتم(با حرکت راه نمایان می‌شود)و تاثیر آن روی من"روز سه‌شنبه ۱۴۰۵/۷/۱۴ راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر، باز هم روبه‌روی شما عزیزان قرار گرفتم تا از شما آموزش بگیرم. خدا قوت می‌گویم به همه شما که اینجا حضور دارید. بعضی از شما، با اینکه سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌اید، باز هم به اینجا آمده‌اید و همین بودنتان نشانه این است که حرکت کرده‌اید. امیدوارم حال دل همه شما خوب باشد و اگر هم به هر دلیلی حال دل کسی خوب نیست، بعد از تمام شدن جلسه بتواند چیزی با خودش ببرد که حال دلش را خوب کند.قبل از اینکه بخواهم در مورد وادی هشتم صحبت کنم، می‌خواهم از شما دعوت کنم که چند ثانیه، تصویری را که می‌گویم در ذهنتان مجسم کنید.

تصور کنید شب است و در یک جاده تاریک و مه‌آلود، پشت فرمان اتومبیلتان نشسته‌اید و می‌خواهید به مقصدی بروید که پانصد کیلومتر با شما فاصله دارد. حالا شما می‌گویید: اگر من بخواهم چراغ اتومبیلم را روشن کنم، آیا می‌تواند تمام پانصد کیلومتر مسیر را برای من روشن کند؟ نه؛ نهایتاً می‌تواند پنجاه یا شصت متر از مسیر را برای شما روشن کند.حالا می‌توانید بگویید: «من نمی‌روم تا همه جاده برایم مثل روز روشن شود؛ حرکت نمی‌کنم!»؟ ولی راننده عاقل کسی است که به همین پنجاه متری که جلویش روشن شده اعتماد می‌کند و حرکت خودش را شروع می‌کند.

وقتی حرکت می‌کند، پنجاه متر بعدی برایش روشن می‌شود. همین‌طور که جلو می‌رود، جاده برایش پنجاه متر، پنجاه متر روشن می‌شود تا به مقصد نهایی می‌رسد.تمام عصاره وادی هشتم همین است: با حرکت، راه نمایان می‌شود.اگر بخواهی متوقف بشوی، درست مثل آب راکد یا مثل خونی که در رگ‌های ما جاری است. اگر یک لحظه خونمان از حرکت بایستد، چه اتفاقی می‌افتد؟ زندگی ما متوقف می‌شود.یا آبی که در رودخانه جاری است و همیشه در حرکت است، همین جاری بودن باعث زنده بودن و باعث سرسبزی می‌شود. اگر از حرکت بایستد، می‌گویند «مُرداب»؛ یک جا راکد ماند و فاسد شد و دیگر عملاً خاصیتی ندارد.ذهن ما و زندگی ما دقیقاً مثل این خون و این آب می‌ماند. اگر از ذهنت استفاده نکنی و مدام درگیر این باشی که «من نمی‌توانم، من حالم خوب نیست، من افسرده هستم»، ذهنت راکد می‌شود و پر از افکار مسموم و به‌دردنخور می‌شود.اولین قدم را که برداری، دوباره آن حرکت و جریان اتفاق می‌افتد.

در داستان «ادموندو و هلیا»، که اگر در کتاب بخوانید، ادموند و هلیا حریم را شکستند و خطا کردند و به خداوند گفتند: «ما اشتباه کردیم، ولی جبران می‌کنیم.» خداوند هم پذیرفت و به آنها گفت: «قبول است، اما بروید و ببینم چه کار می‌کنید.»بروید به زمین و با حرکت، راه نمایان می‌شود.

پس جبران کردن خیلی مهم است. در جایی از وادی هشتم گفته شده که جبران خسارت از خودت، از جامعه و از خانواده است.چرا اول گفته است از خودت جبران خسارت کن؟ چون آن کسی که ما همیشه در زندگی به او ظلم کرده‌ایم، خودِ ما بوده‌ایم.وقتی می‌خواهی به کوهنوردی بروی یا به یک سفر طولانی، در کوله‌پشتی خودت چه برمی‌داری؟ اگر سفر زندگی را در نظر بگیرید، کینه، دشمنی و حسادت هیچ‌وقت در این سفر لازمت نمی‌شود و داری یک وزن اضافه را با خودت حمل می‌کنی.جبران خسارت می‌گوید: بیا این‌ها را دور بریز و کوله‌پشتی خودت را خلوت و سبک کن. حسابت را به صفر نزدیک کن و بنشین یک گوشه و به خودت نگاه کن. ببین چقدر به خودت آسیب زده‌ای.

این همه سال در مورد یک نفر، مدام کینه ورزیدی، عصبانی بودی و خشم داشتی، در حالی که آن شخص زندگی خودش را کرده است؛ ولی من به خودم آسیب زدم! آن شخص دارد زندگی خودش را می‌کند.استاد امین در یکی از سی‌دی‌ها گفتند: خشم و کینه و حسادت و نفرت، مثل این است که بین دو کشور جنگ شده است؛ آن یکی یک بمب می‌زند و دیگری یک بمب دیگر.آن شخص دارد یک جایی از کشور وجودی تو را در صور پنهان از بین می‌برد و این واقعیت دارد. اینکه بعضی شب‌ها با حال بد از خواب بیدار می‌شویم، به خاطر این است که یک نفر دارد حس منفی برای تو می‌فرستد. ولی وقتی ببخشی، دیگر آن صلح برقرار می‌شود. وقتی که با آدم‌ها در صلح و آرامش باشی، خودت آرامش داری.

گاهی وقت‌ها لازم است که آدم خودش را محکم بغل کند. هیچ‌کس بهتر از خود آدم، به خود آدم نیاز ندارد.من خودم این همه سال، خودم را فراموش کرده بودم و به خودم ظلم کرده بودم؛ به خاطر چه؟ به خاطر هیچ!می‌آمدم با حال بد و با یک عالمه نفرت و کینه پیش راهنمایم. راهنمایم می‌گفت: «راه درست این است؛ الکی اعصاب خودت را به هم نریز.» ولی من متوجه نبودم.این تمام آن ظلم‌هایی بود که من به خودم کردم. حالا باید چه کار کنم؟ بعد از اینکه خودم را بخشیدم و با خودم آشتی کردم، حالا باید کفش آهنی بپوشم و برای بازسازی و ترمیم جسم و روانم قدم بردارم؛ ورزش کنم و کارهایی را که برای خودم خوب است انجام بدهم و جبران خسارت روحی، روانی و جسمی را اول برای خودم انجام بدهم.چون اگر حال خودت خوب نباشد، به دیگران نمی‌توانی کمک کنی. اگر با خودت در صلح نباشی، چطور می‌خواهی بیایی و برای خانواده‌ات و جامعه جبران خسارت کنی؟

قدم دوم، جبران خسارت برای خانواده است. این همه سال خانواده‌ام را اذیت کردم و تن و بدنشان را لرزاندم. هیچ خانواده‌ای نیست که با ناراحتی عزیزش خوشحال بشود. خب، آنها از غم و غصه تو ناراحت می‌شوند.بیاییم حالا لبخند روی لب‌هایشان بیاوریم. بیاییم حالا از حال خوب خودم و زندگی‌ام برایشان بگویم.جبران خسارت بعدی، جامعه است؛ آنجایی که من زندگی می‌کنم، آنجایی که من نفس می‌کشم و دارد به من خدمت می‌کند. من ملزم هستم که بیایم به خودم و بچه‌های خودم حداقل یاد بدهم که آنجایی که داریم زندگی می‌کنیم را آشغال نریزیم. اگر ریختیم و این همه سال نمی‌دانستیم، حالا بیاییم و جبران کنیم و برای بندگان خدا کار کنیم و خدمت کنیم؛ خدمت بلاعوض، خدمتی که اصلاً منتظر نباشم برگردد.

من آمدم کنگره و مسافرم به رهایی رسیده است و حال خودم خوب است؛ پس بروم و دست یک نفر دیگر را که مثل خودم بوده بگیرم و به کنگره بیاورم.دیروز در مدرسه پسرم جلسه گذاشته بودند. مدیرشان یک حرفی زد که خیلی به دلم نشست. خب، ما از وقتی به کنگره آمدیم، دیگر حرف‌ها را فقط گوش نمی‌کنیم؛ به حرف‌ها عمیق فکر می‌کنیم.گفت: «اگر من بیایم کمک کنم یک آدم سیگاری را درمان کنم یا یک آدم معتاد را درمان کنم، باعث می‌شود خانواده خودم در امنیت بیشتری زندگی کنند.»

من اگر بروم دست مصرف‌کننده‌ها را بگیرم و به شعبه بیاورم، باعث می‌شود شهر من قشنگ‌تر بشود. خانواده من و بچه من می‌خواهد در آینده برود مدرسه. مدرسه و جامعه‌ای که افراد بیمار دارند و افراد مصرف‌کننده مواد مخدر در آن هستند، به بچه و خانواده من اول ضربه وارد می‌شود. ولی اگر من بیایم و یک چراغ بیشتر حوالی خانه‌ام روشن کنم، حوالی خانه من روشن‌تر می‌شود.مرسی که به صحبت‌های من گوش دادید و منتظرم که از مشارکت‌های زیبای شما آموزش بگیرم.

اهدای نشان پیمان وادی هشتم رهجوی راهنما همسفر رعنا

مرزبانان کشیک:همسفر زینب و مسافر محمد
تایپ:همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر شادی(لژیون یکم)
عکس:همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر لعیا(لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال:همسفر بهاره مرزبان خبری