جلسه چهارم از دور سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی خیام نیشابوری به استادی همسفر سمیه، نگهبانی همسفر مرضیه و دبیری همسفر عاطفه با دستور جلسه «وادی هشتم و تأثیر آن روی من» در روز دوشنبه ۱۳ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان سمیه هستم همسفر محسن. خداوند را شاکر و سپاسگزارم که اجازه داد تا امروز کنار شما باشم و آموزش بگیرم و با شما در مورد کلیدی‌ترین قوانین هستی؛ یعنی وادی هشتم صحبت کنم. وادی هشتم به ما می‌گوید با حرکت، راه نمایان می‌شود. شاید خیلی از ما وقتی وارد کنگره شدیم در زندگی شخصی با موانع و مشکلاتی روبه‌رو بودیم و مدام در حال فکرکردن بودیم و از خود می‌پرسیدیم اگر راه را اشتباه برویم چه می‌شود و اگر نشود چه؟ یا می‌گفتیم چه زمان به مقصد خواهیم رسید؟ همین ترس‌ها باعث شده بود ما در جای خود ساکن باشیم. وادی هشتم درست مثل چراغ‌راهنما در تاریکی است. این وادی به من می‌گوید تا زمانی که در جای خود بنشینم هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند؛ زیرا قانون هستی قانون سکون نیست قانون جریان‌داشتن است.
فکر کنید در یک جاده مه‌آلود رانندگی می‌کنیم آیا من باید منتظر باشم کل مسیر روشن شود؟ نه من باید چراغ ماشین را روشن کنم حرکت کنم و بفهمم هر چه جلوتر بروم آن جاده مه‌آلود زیر نور ماشین مشخص می‌شود زندگی هم دقیقاً همین است راه با نشستن و فکرکردن باز نمی‌شود؛ راه با حرکت‌کردن نمایان می‌شود و این حرکت یک حرکت کورکورانه نیست. وادی هشتم به من یادآوری می‌کند که برای حرکت در مسیر درست و اصولی دو شرط لازم است: ایمان به اینکه مسیری وجود دارد؛ حتی اگر الان آن را نبینم؛ باید بپذیرم و قبول کنم در این سفر، خود مسافرم و خودم مسئول قدم‌هایم هستم. وقتی که من حرکت کنم نیروهای هستی به کمکم می‌آیند؛ ولی شرط آن، در این است که خواسته داشته باشم
برای خواسته‌ام تلاش کنم؛ پس وادی هشتم به من می‌گوید: نترس؛ باید قدم اول را بردارم برای یک مسافر قدم اول این است که دارو را درست و طبق دستور راهنما مصرف کند و قدم اول برای یک همسفر آمدن به جلسات و گوش‌دادن به حرف راهنما و آموزش‌هاست؛ پس کافی است قدم اول را بردارم تا راه برای قدم دوم من روشن شود. این حرکت یک حرکت هوشمندانه است که با دو ابزار قدرتمند جبران خسارت و پیمان همراه می‌شود. جبران خسارت: خیلی اوقات ما درگذشته به خودمان، خانواده و به جامعه خسارت‌هایی زده‌ایم و ترس مواجه با این خسارت‌ها ما را از حرکت باز می‌دارد . وادی هشتم می‌گوید: حرکت بدون جبران خسارت مثل راه‌رفتن با کوله باری از سنگ است.
جبران خسارت یعنی گذشته‌ام را بپذیرم و حالا که در مسیر درمان هستم برای ترمیم آن اقدام کنم؛ ولی هوشمندانه یعنی با جبران خسارت، خسارت جدید دیگری به بازنیاورم. اگر یک روز تخریب ایجاد کرده‌ام امروز باید سازنده باشم و این‌گونه باری از دوشم برداشته می‌شود. پیمان: پیمان بستن در وادی هشتم، گفت‌وگوی درونی و عمیق باقدرت مطلق است. وقتی پیمان می‌بندیم در میانه راه بهانه‌ای برای توقف نداریم. پیمان به حرکت ما جهت می‌دهد. وقتی با خود و خدای خودمان عهد می‌بندیم؛ باید از ضدارزش‌ها دوری کنیم و به سمت ارزش‌ها قدم برداریم. پیمان بستن یعنی متعهدشدن به اینکه من دیگر آن آدم دیروز نیستم.
در پیمان تمام ناتوانی‌ها، ضدارزش‌ها، ضعف و شکست‌های گذشته را روی کاغذ می‌آوریم و از خداوند می‌خواهم به من قدرت دهد تا آنها را به توانایی و پیروزی تبدیل کنم. با حرکت راه نمایان می‌شود؛ اما ماندگاری در این راه با جبران خسارت و پیمان مستحکم می‌گردد. جبران خسارت، گذشته را پاک‌سازی می‌کند و پیمان آینده را تضمین می‌کند.
در ادامه گل نمادین همسفران
مرزبان کشیک: همسفر الهام و مسافر محسن
تایپیست: همسفر رحیمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هفتم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر مهین
همسفران نمایندگی خیام نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
95