نقش خواست و حرکت در تحقق تقدیر انسان

پنجمین جلسه از دور نود و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی آکادمی، با دستور جلسه" وادی هشتم، باحرکت راه نمایان می‌شود"  با استادی راهنمای محترم مسافر امیرحافظ، نگهبانی مسافر میثم و دبیری مسافر بهرام، دوشنبه، سیزدهم مهرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، امیرحافظ هستم یک مسافر. خداوند را شاکرم که در این جایگاه هستم. با کسب اجازه از راهنمایان و پیشکسوتان عزیز، امیدوارم جلسه پرباری داشته باشیم و همه ما بتوانیم آموزش‌های لازم را دریافت کنیم. آرزو می‌کنم این جایگاه را همه شما تجربه کنید. دستور جلسه امروز «وادی هشتم» است. این وادی مخصوص کسانی است که می‌خواهند تجربه جدیدی را آغاز کنند؛ چه سفر اولی که می‌خواهد سفر خود را شروع کند، چه مسافری در سفر دوم که قصد دارد به سمت جایگاه‌های بالاتر حرکت کند، و یا کسی که می‌خواهد راهنما شود.

همه ما در کنگره سندی بدون نقص هستیم. شخصی که در سفر اول وارد کنگره می‌شود، با کوله‌باری از دشواری‌ها و گره‌های ذهنی روبروست. این افکار کاملاً طبیعی است که با خود بگوید: «آیا می‌شود یازده ماه را پشت سر گذاشت و به درمان رسید؟» این تردیدها باعث می‌شود در لحظه حرکت، متوقف شویم. اما نکته کلیدی اینجاست که به محض شروعِ حرکت، راه برای ما نمایان و مسیر آسان شد. چشم بر هم زدیم و سفر اول به پایان رسید. بلافاصله پس از سفر اول، بر اساس قانونِ «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است»، مسیر درمان سیگار را شروع کردم. برای منِ مصرف‌کننده که روزی یک بسته سیگار می‌کشیدم، درمان نیکوتین بسیار دشوار به نظر می‌رسید؛ اما فقط حرکت کردم. تمام ترس‌ها و وابستگی‌ها با حرکتِ درست، یکی‌یکی کنار رفتند.

پس از پایان سفر سیگار، دوباره نقطه دیگری آغاز شد: تولد یک‌سالگی من. آرزوی من رسیدن به شال نارنجی و تجربه جایگاه راهنمایی بود. با خواست قلبی و پشتکار، در آزمون شرکت کردم و قبول شدم. آن لحظه‌ای که خبر قبولی را شنیدم، هنوز هم برایم لذت‌بخش است و آن را برای تک‌تک شما آرزو می‌کنم. نکته‌ای که در طول سفر خیلی به من کمک کرد، این بود که هیچ‌وقت خودم را با دیگران مقایسه نکردم؛ بلکه از پیشکسوتان الگوبرداری کردم و خودم را فقط با «دیروزِ خودم» سنجیدم. این‌گونه بود که بدون ناامیدی و با آرامش به مسیر ادامه دادم و به جایگاهی که خواهانش بودم، رسیدم. ما با خواست و حرکت، تقدیر خود را رقم می‌زنیم. این تقدیر در واقع کارنامه اعمال ماست؛ هر جایگاهی که امروز داریم، نتیجه خواست‌ها و حرکت‌های گذشته ماست و این عین عدالت است. خدا را شکر که در کنگره ۶۰، مسیر برای همه باز است تا با آموزش گرفتن، به بهترین مقصدها برسند و حرکت‌هایی را انجام دهند که در گذشته قادر به انجامشان نبودند. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، سپاسگزارم.

تایپ و عکس: مسافر مهران، لژیون هشتم

تنظیم خبر: مسافر محمدحسین