حرکت نشانه‌ای برای زنده بودن می‌باشد

سلام دوستان زینب هستم همسفر

وادی هشتم می‌گوید؛ اگر حرکت کنید راه را پیدا می‌کنید. این وادی از من یک انسان شجاع می‌سازد و می‌گوید حرکت کن، وقتی حرکت کردیم کم‌کم راه برای ما باز می‌شود؛ اما باید در نظر داشته باشیم که در این راه، دو راهی‌های زیادی وجود دارد، راه صراط‌ مستقیم و غیر مستقیم. یک فرد خردمند بر سر این دوراهی اول فکر می‌کند که کدام راه را انتخاب کند؛ ولی یک فرد بی‌خرد، بدون فکر به هر جهت حرکت می‌کند و معلوم است بر سر راه او موانعی هم وجود دارد، در نتیجه باعث انحراف او از جاده می‌شود و دیگر راه برگشتی وجود ندارد. وادی هشتم؛ یعنی حرکت با دانایی کامل. ما وقتی می‌خواهیم حرکت کنیم چند شرط لازم است. اول این‌که هدف و خواسته ما مشخص باشد و فرد با تمام وجود بخواهد که به خواسته خود برسد. این وادی می گوید؛ اگر حرکت نکنید و سکون داشته باشید هیچ اتفاقی برای شما نمی‌افتد مانند آبی که راکد مانده و به گنداب تبدیل شده است. حرکت یعنی ترک سکون، یعنی اين‌که با نشستن و افسوس خوردن به هیچ‌چیز دست پیدا نمی‌کنیم. در این وادی یاد می‌گیریم که؛ اگر حرکت کنیم یعنی زنده‌ایم، یعنی با هر قدمی که برمی‌داریم خودمان را بهتر پیدا می‌کنیم. حرکت معجزه‌ای است که انسان را از خواب عمیقی که در آن است بیدار می‌کند و با بیدارشدن زیبایی‌ها را می‌بیند.

سلام دوستان مهلا هستم همسفر

امروز می‌خواهم درباره نکته‌ای صحبت کنم که وقتی خودم وادی هشتم را می‌نوشتم خیلی روی من تأثیر گذاشت؛ حتی سعی کردم آن را با مسافرم که به کنگره نمی‌آید در میان بگذارم. خیلی‌ها فکر می‌کنند وقتی در وادی هشتم هستند یعنی باید در یک نقطه متوقف شوند و در میان آشفتگی و تخریب‌ها بنشینند و منتظر بمانند تا خودش درست شود؛ اما من از سخنان آقای مهندس یک درس بزرگ گرفتم در سکون هیچ زایشی وجود ندارد. در این مرحله که همه‌چیز در حال تغییر و فروریختن است؛ اگر انسان بخواهد ثابت بماند و یا بترسد در همان آشفتگی گیر می‌کند. آقای مهندس می‌فرمایند، در حرکت است که ارتقاء و پیشرفت وجود دارد. یعنی ما نباید منتظر بمانیم تا شرایط آرام شود و بعد حرکت کنیم بلکه باید در دل همین آشفتگی‌ها قدم برداریم. خاطرم هست وقتی داشتم این موضوع را به مسافرم می‌گفتم متوجه شدم چقدر مهم است که نترسیم. همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند نترس و پروا نکن، حرکت کن؛ چون در حرکت است که راه برای تو نمایان می شود. من یاد گرفتم؛ اگر راه را نمی‌بینم دلیلش این نیست که راه وجود ندارد بلکه دلیلش این است که من ایستاده‌ام و وقتی شروع می‌کنم به حرکت کردن؛ حتی اگر مسیر پر از سنگ‌ریزه و سخت باشد قدم به قدم مسیر درست، برای من روشن می‌شود. پس اگر از من بپرسید از این وادی چه برداشتی داشته‌ای؟ من می‌گویم نترس و حرکت کن؛ چون مسیر، با راه رفتن ساخته می‌شود، نه با فکرکردن و ایستادن.

رابط خبر: همسفر پونام رهجوی راهنما همسفر ساناز (لژیون ششم)
عکاس: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) دبیر دوم سایت
ارسال: همسفر توران رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گنجعلی‌خان