از فکر تا حرکت؛ تامل در وادی هشتم

جلسه سوم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی‌ زال‌پارس‌ به استادی پهلوان همسفر حدیث، نگهبانی همسفر محبوبه و دبیری همسفر طیبه با دستور جلسه؛ «وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود.) و تأثیر آن روی من» روز یک‌شنبه ۱۲ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:٠٠ آغاز به‌‌‌کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

آنچه باور است، محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی است.

خداوند بزرگ را سپاسگزارم که امروز به من اجازه داد در جمع شما عزیزان حضور پیدا کنم. از ایجنت محترم سپاسگزارم و از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که به من اجازه دادند امروز در کنار شما عزیزان، با دستور جلسه «وادی هشتم و تأثیر آن بر من» حضور داشته باشم.

همان‌طور که در وادی هشتم می‌گوید: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.» یکی از صفاتی که در انسان‌ها بسیار بارز است، فراموش‌کاری است. یکی دیگر از این صفات نیز این است که فکر کردن برای انسان، بسیار راحت‌تر از عمل کردن است. یک انسان شاید بتواند ساعت‌ها در جای خود بنشیند و به موضوعی کاملاً فکر کند؛ اما زمانی که باید از جای خود برخیزد و آنچه را که به آن فکر کرده است انجام دهد، برای آدمی که هنوز آموزش نپذیرفته، بسیار دشوار می‌آید. استاد امین در سی‌دی «جهان ذهن» بسیار زیبا به تک‌تک ما آموزش دادند که هر ساعت که فرد فکر می‌کند، برابر با هفت ساعت کار کردن است.

تک‌تک ما پیش از ورودمان به کنگره، واقعاً عادت داشتیم ساعت‌ها به موضوعات مختلف فکر کنیم؛ به بدبختی‌هایمان فکر کنیم، به اینکه «چرا من این زندگی را دارم؟»، «چرا نمی‌توانم زندگی خوبی داشته باشم؟»، «چرا همه خوشبخت هستند ولی من خوشبخت نیستم؟»، «چرا همه حالشان خوب است ولی حال من اصلاً خوب نیست؟». چرا، چرا و چراهایی که ساعت‌ها به آن‌ها می‌پرداختیم و این فکرها همچون امواج، در ذهن ما می‌آمدند و می‌آمدند. اما وقتی بلند می‌شدیم، می‌دیدیم شاید ظهر شده و هنوز نتوانسته‌ایم ناهارمان را درست کنیم، هنوز هیچ کاری انجام نداده‌ایم و اصلاً حس و حال هیچ کاری را نداریم.

من همیشه می‌گویم آن ساعت‌هایی که انسان فکر می‌کند، اگر با توجه به صحبت‌های استاد امین مقایسه کنیم و هر ساعت فکر را برابر با هفت ساعت در نظر بگیریم، در یک شبانه‌روزِ بیست‌وچهارساعته، مجموع این زمان‌ها به سی‌و‌پنج ساعت می‌رسد. بنابراین، آن انرژی، از انرژی‌های ذخیره‌شده در وجود من است که صرف آن فکری می‌شود که نمی‌توانم به مرحله عمل برسانم. اگر محاسبه کنیم که در طول روز چقدر در حال فکر کردن و عدم عمل کردن هستیم، این صورت‌مسئله، عیب من (حدیث) را مشخص می‌کند؛ که چرا من فکر می‌کنم، اما نمی‌توانم آن را عملی کنم؟

این وادی، نقطه شروع (استارت) این است که می‌گوید: «حدیث، بلند شو؛ دیگر دوره فکر کردن تو تمام شده است. باید بلند شوی و شروع کنی به حرکت کردن، و زوایای کار را بررسی کنی و خوب و بد آن را بسنجی.» اما آیا همیشه تک‌تک ما وقتی فکر می‌کنیم، به دستاوردهای مطلوب می‌رسیم و می‌توانیم کارها را انجام دهیم؟ وقتی وارد مسیر می‌شویم، مسائل مختلفی برایمان باز می‌شود که در روزهای نخست، توان درک آن‌ها را نداشتیم.

این وادی می‌گوید: «از قدم‌های کوچک نترس، شما شروع کن.» کسی که در مسیر صراط مستقیم است، کسی که هدفش درست است و در مسیر صحیح حرکت می‌کند، صور پنهان و صور آشکارش با هم کار می‌کنند و قطعاً دستاورد خوبی خواهد داشت. همان‌طور که آقای مهندس در سی‌دی‌هایشان به ما یاد می‌دهند، ذره‌ای خوبی و ذره‌ای بدی در هستی گم نمی‌شود. وقتی من در حال یادگیری هستم، نباید از عملکردم بترسم.

ما در کنگره الگوهای قشنگی داریم که این مسیر را پیموده‌اند، همراه شده‌اند، سخنان بسیار خوبی داشته‌اند و به نتایج بسیار خوبی رسیده‌اند. این، برگ برنده من در سفر اول و سفر دوم است که الگوها را واقعاً قوی بشناسم و قدر جایگاهی که در آن هستم و علمی را که دارم، بدانم و آن را به کار بگیرم. مطمئناً تا قدم اول را برندارم، دستاوردهای بعدی من وجود نخواهد داشت. یک مسافر هر ۲۱ روز باید هشت‌دهم از مواد خود را بدهد و آن را با دانایی جایگزین کند تا بتواند به دستاورد برسد. خب، منِ همسفر باید چه کار کنم تا دستاورد داشته باشم؟ من هر ۲۱ روز چه چیزی دریافت کنم؟ چه کارهایی باید انجام دهم تا پس از پایان سفر اولم، بتوانم سفر دومی موفق‌تر داشته باشم؟ به‌عکس، منِ راهنما در جایگاه راهنمایی باید هر ۲۱ روز به چه تفکری بپردازد؟ چه مسیری را طی کند تا پس از چهار سال دوره راهنمایی، توانسته باشد رهجوهایی پرقدرت تربیت کند و آن بذری که کاشته است، به درختی تنومند تبدیل شود؟

آقای مهندس بسیار زیبا در این وادی برای تک‌تک ما می‌فرمایند که پیمانی وجود دارد؛ پیمانی که همه ما می‌توانیم با قدرت مطلق آن را ببندیم. آن پیمان، یکی از قشنگ‌ترین لحظاتی است که فرد می‌تواند با خود و خداوند واقعاً خلوتی داشته باشد، سیاهه‌ای بنویسد و سپس درخواست‌های خود را به خداوند بگوید؛ یک خلوت معنوی که واقعاً می‌تواند بهترین اتفاق‌ها را رقم بزند.

امیدوارم تک‌تک ما، با توجه به اینکه در کنگره حضور داریم و علم آقای مهندس در زندگی‌مان جاری است، بتوانیم بهترین‌ها را چه در صور پنهان و چه در صور آشکار برای خودمان رقم بزنیم.

تقدیر از دبیر دوره قبل همسفر زهرا

تقدیر از اعضاء لژیون سردار

تقدیر و اهداء لوح به نفرات برتر مسابقات تنیس

دریافت نشان پیمان پهلوان همسفر نسرین

مرزبان کشیک: همسفر زهرا
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر نجمه (لژیون هفتم)
تایپیست: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم) دبیر سایت 
ارسال: مرزبان خبری همسفر زهرا
همسفران نمایندگی زال‌پارس مشهد