«وادی هشتم؛ حرکت در مسیر درمان و جبران خسارت از خود، خانواده و اجتماع»

دهمین جلسه از دور بیستم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنمای محترم مسافر سهراب، نگهبانی راهنمای محترم مسافر علی و دبیری مسافر وحید، با دستور جلسه «وادی هشتم و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه  مورخ ۱۴۰۵/۰7/12 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان، سهراب هستم، یک مسافر.
خداوند را شاکرم که بار دیگر این فرصت را به من داد تا در این جایگاه قرار بگیرم و در خدمت شما دوستان و عزیزان باشم.
در ابتدا از آقای مهندس و خانواده محترمشان که این بستر ارزشمند را برای ما فراهم کرده‌اند، تشکر و قدردانی می‌کنم. همچنین از استاد خوبم، آقای علی‌بخشی، سپاسگزارم که بخش بزرگی از آموزش‌هایی که امروز دارم، مدیون ایشان هستم.
در مورد دستور جلسه وادی هشتم و تأثیر آن بر زندگی من، جمله‌ای که در این وادی مطرح می‌شود این است: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.»
ما در وادی‌های گذشته آموخته‌ایم که «با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردند». اگر وادی اول را به‌درستی درک کرده باشیم، ورود به وادی هشتم برایمان قابل فهم‌تر خواهد بود. یعنی ابتدا باید خوب فکر کنیم که چه کاری می‌خواهیم انجام دهیم، هدفمان چیست و قرار است به کجا برسیم.
در مسیر حرکت، سه موضوع بسیار مهم وجود دارد.
اول، مشخص کردن هدف و اولویت‌هاست.
ممکن است در زندگی چندین هدف داشته باشیم، اما باید بتوانیم اولویت‌های خود را مشخص کنیم. در کنگره ۶۰، در سفر اول، اولین و مهم‌ترین اولویت برای یک مسافر، درمان است. هیچ چیز نباید مهم‌تر از درمان باشد. مسافر ابتدا باید روی درمان خود تمرکز کند و پس از آن به سراغ سایر اهداف و اولویت‌های زندگی برود.
دوم، تلاش و حرکت با تمام توان در مسیر هدف است.
وقتی هدف خود را مشخص کردیم، باید با تمام وجود برای رسیدن به آن تلاش کنیم و مسیر را نیمه‌کاره رها نکنیم. خواسته ما برای رسیدن به درمان باید آن‌قدر قوی باشد که در برابر مشکلات و سختی‌های مسیر، دچار سستی و توقف نشویم؛ زیرا تا زمانی که درمان به انجام نرسیده، مشکل همچنان به قوت خود باقی است.
سوم، توجه به مسیر و گرفتار نشدن در حاشیه‌هاست.
گاهی در مسیر حرکت، با راه‌های مختلفی روبه‌رو می‌شویم؛ راه درست و نادرست، اصولی و غیر اصولی. در اینجا مثالی که آقای مهندس درباره آهو می‌زنند برای من بسیار قابل توجه است؛ آهویی در مسیر حرکت خود ناگهان چشمش به علف تازه‌ای می‌افتد و مسیرش را تغییر می‌دهد تا به آن برسد.
این مثال به من یادآوری می‌کند که در طول سفر و مسیر درمان، ممکن است حاشیه‌ها و خواسته‌های مختلفی ما را از هدف اصلی دور کنند. بنابراین باید مراقب باشیم که از مسیر اصلی منحرف نشویم و سه اصل مهم هدف، تلاش و حفظ مسیر را فراموش نکنیم.
موضوع دیگری که در این مسیر برای من اهمیت زیادی دارد، جبران خسارت است. اگر بخواهیم به صلح، آرامش و حال خوش برسیم، باید خسارت‌هایی را که در گذشته ایجاد کرده‌ایم، تا حد توان جبران کنیم.
اولین جبران خسارت، جبران خسارت از خودمان است.
ممکن است در گذشته به دلیل انتخاب‌ها و رفتارهای نادرست، خودمان را سرزنش کنیم و احساس گناه داشته باشیم؛ اما تا زمانی که گذشته را نپذیریم و خودمان را نبخشیم، نمی‌توانیم حرکت درستی به سمت آینده داشته باشیم.
باید بپذیریم که اشتباه کرده‌ایم و اکنون آمده‌ایم تا آن را جبران کنیم. این پذیرش، آغاز حرکت است.
در دوران مصرف، تخریب‌های زیادی به جسم و زندگی خود وارد کرده‌ایم؛ نظم خواب، تغذیه و بسیاری از ساختارهای طبیعی بدن ما دچار آسیب شده است. در کنگره یاد می‌گیریم که جسم ما ساختاری بسیار عظیم و پیچیده دارد و هر سلول آن دارای نظم و عملکرد مشخصی است. ما با مصرف مواد و خارج شدن از نظم طبیعی، این سیستم را دچار اختلال کرده‌ایم و حالا باید با آموزش و حرکت صحیح، فرصت بازسازی را به جسم خود بدهیم.
بنابراین جبران خسارت از خود، یعنی از همین امروز با رعایت آموزش‌ها و اصول کنگره، زندگی خود را به سمت نظم و تعادل هدایت کنیم.
دومین جبران خسارت، جبران خسارت از خانواده است.
ما در دوران مصرف، با رفتارها و اعمال خود، به خانواده و عزیزانمان نیز خسارت وارد کرده‌ایم؛ به پدر، مادر، همسر، فرزندان، خواهر و برادر و کسانی که در کنار ما زندگی کرده‌اند.
جبران خسارت فقط با گفتن یک جمله یا عذرخواهی کردن اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه باید در رفتار و عملکرد ما دیده شود. باید با محبت، عشق، مسئولیت‌پذیری و حرکت درست، به خانواده نشان دهیم که تغییر کرده‌ایم.
سومین جبران خسارت، جبران خسارت از اجتماع است.
جامعه برای رشد ما هزینه کرده است؛ از مدرسه و دانشگاه گرفته تا امکانات و فرصت‌هایی که در اختیار ما قرار گرفته است. زمانی که درگیر اعتیاد و مصرف بودیم، بخشی از این فرصت‌ها و امکانات را به‌درستی استفاده نکردیم و از مسیر رشد و سازندگی فاصله گرفتیم.
امروز می‌توانیم در حد توان خود، این خسارت را جبران کنیم؛ هر شخصی متناسب با جایگاه و توانایی خودش می‌تواند قدمی برای خانواده و جامعه بردارد و با خدمت، سازندگی و مسئولیت‌پذیری، بخشی از گذشته را جبران کند.

مرزبان خبری: مسافر بهرام

عکاس : مسافر محمد لژیون پنجم

تنظیم، تایپ و ارسال گزارش : مسافر رسول لژیون چهارم