در سکون هیچ زایشی ندارد

همسفر بهناز:

با حرکت، راه نمایان می‌شود. در این وادی که با جملهٔ با حرکت، راه نمایان می‌شود، آغاز شده، یک قانون است؛ مانند قوانین ریاضیات و این همان قانون بودن در صراط مستقیم است که شاعر بزرگ، عطار، چه زیبا فرموده است، گر مرد رهی میان خون باید رفت، از پای فتاده، سرنگون باید رفت، تو پای به راه درنه و هیچ مپرس، خود راه بگویدت که چون باید رفت. البته این حرکت باید با تفکر و پرمحتوا باشد؛ یعنی همراه با نقشه و تجهیزات کامل حرکت صورت گیرد تا سالم به مقصد برسیم. در وادی هشتم، اگر بیندیشیم، می‌بینیم که ما هفت وادی را پشت سر گذاشته‌ایم؛ پس کلی اطلاعات و معلومات به همراه داریم. البته در این حرکت نیاز به جزئیات راه نداریم؛ فقط باید نترسیم، امیدوار باشیم و حرکت کنیم. بالطبع، مسیر برای ما نمایانگر خواهد شد.

به‌عنوان مثال، اگر در خانواده مشکل مالی داشته باشیم، با فکر کردن در خانه هیچ‌وقت این مشکل حل نخواهد شد، مگر این‌که بعد از فکر کردن بلند شویم و بیرون از خانه برویم و از چند نفر کمک بخواهیم. خداوند هم مسیر را نشان خواهد داد. نکات مهمی که در حرکت کردن باید مدنظر داشته باشیم؛ اول، هدف و خواسته ما از حرکت معین و مشخص باشد. دوم، پس از آن‌که هدف و خواسته مشخص شد، فرد با تمام وجودش بخواهد به آن هدف برسد؛ مانند یک انسان تشنه که به دنبال آب می‌گردد و سپس در مسیر حرکت کند. در این مسیر هم ممکن است با چندین راه برخورد کند که راه درست و راه نادرست است. حال، اگر با آموخته‌های خود از هفت وادی بتواند در مسیر، راه درست را انتخاب کند، او برنده است و به هدف خود خواهد رسید؛ ولی اگر نتواند آموخته‌های خود را در این مسیر عملی کند، بیراهه خواهد رفت و سر از ناکجاآباد درخواهد آورد.

همسفر معصومه:

در کنگره‌۶۰، چهارده وادی به‌ترتیب تمام مسائل درون و برون ما را نشان می‌دهند که برای انجام هر کاری، ابتدا باید تفکر کرد. وادی هشتم یعنی وارد عمل شدن؛ با حرکت، راه نمایان می‌شود. باید از تمامی اطلاعاتی که در مسیر هفت وادی گذشته به‌دست آورده‌ایم و در کوله‌پشتی خود داریم، کمک بگیریم و حرکت کنیم. این وادی به من همسفر می‌گوید که باید حرکت کنم و راه را خودم پیدا کنم. اگر در یک‌جا ساکن باشم و هیچ حرکتی انجام ندهم، به اهدافی که می‌خواهم نمی‌رسم و از مسیر خارج می‌شوم. وادی هشتم تنها یک راه، یک راهنمایی یا یک وادی نیست؛ بلکه یک قانون بسیار مهم در زندگی است. با حرکت کردن، راه برای ما مشخص می‌شود. اگر هر یک از انسان‌ها در مسیر درست قرار بگیرند و با بالا بردن اطلاعات، دانش و معرفت خود، راه درست را پیدا کنند، در ادامه نیروهای الهی به کمک آن‌ها می‌آیند و برای رسیدن به اهدافشان یاری‌شان خواهند داد.
‌

همسفر شهلا:

در این وادی آمده است؛ در سکون، هیچ زایشی وجود ندارد؛ با حرکت، راه نمایان می‌شود. تفکر و تعقل اگر به مرحله‌ عمل نرسد، ارزشی نخواهد داشت. نخستین گام، مشخص کردن هدف است تا بتوانیم به دنبال آن حرکت کنیم؛ برای مثال بدانیم که آیا هدف ما تحصیل، ازدواج یا هر نیاز اساسی دیگر است. زمانی که هدف مشخص شد، باید با اندیشه به سوی آن گام برداریم. در ابتدای مسیر، نباید بیش از حد درگیر جزئیات شویم و تنها باید به کلیات توجه کنیم؛ زیرا با شروع حرکت است که جزئیات راه پیش روی ما نمایان می‌شود و دیگر نیازی نیست بدانیم جاده چند پیچ دارد. ‌اگر در زندگی به دنبال صلح، آرامش و آسایش هستیم، باید حسابمان را با خودمان صفر کنیم و به جبران خسارت بپردازیم، جبران خسارت از خود، که نخستین گام آن، بخشیدن خویش است. جبران خسارت از خانواده، با پذیرش و مشخص کردن مسئولیت‌های هر فرد خانواده و جبران خسارت از جامعه، با دوری از ضد‌ارزش‌ها و روی آوردن به کارهای ارزشمند میسر می‌شود.

رابط لژیون: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر رباب رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صائب تبریزی