هر قدم یک گام به سوی رهایی

«وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود.) و تأثیر آن روی من» برای رسیدن به درمان می‌دانیم جسم، روان و جهان‌بینی باید به تعادل برسند. مسئله جهان‌بینی همیشه در زندگی ما کاربرد دارد و دانایی انسان از تفکر، آموزش و تجربه به دست می‌آید و جهان‌بینی ما را شکل می‌دهد. جهان‌بینی باعث می‌شود آموزش‌هایی را که دریافت می‌کنیم، یاد بگیریم و در زندگی عملی کنیم تا بتوانیم از بند اعتیاد دور شویم و به درمان و رهایی برسیم. وادی‌ها به ما علم درست زندگی کردن را آموزش می‌دهند و از ما می‌خواهند که این آموزش‌ها را در زندگی خودمان به کار ببریم. وادی هشتم به من یاد می‌دهد که «با حرکت راه نمایان می‌شود.»

انسان در طول زندگی همیشه در حال حرکت است و هیچ نقطه‌ای وجود ندارد که بگوید دیگر زندگی من تمام شده است. زندگی همواره ادامه دارد و انسان باید در مسیر رشد و تکامل حرکت کند. گاهی با خودم فکر می‌کنم که در آینده چه برنامه‌هایی دارم و قرار است چه کارهایی را در زندگی انجام دهم؛ اما فقط فکر کردن به تنهایی کافی نیست، من باید حرکت کنم تا مسیرم برایم مشخص شود و بتوانم در راه درست قدم بردارم. این حرکت است که من را از یک نقطه به نقطه دیگر می‌رساند و باعث تغییر در زندگی من می‌شود. من همسفر برای عبور از تاریکی‌ها، برای کمک به درمان مسافرم و رسیدن به رهایی، باید حرکت کنم. اگر حرکت نکنم، هیچ تغییری در زندگی‌ام اتفاق نمی‌افتد و ممکن است همان حال خراب و تخریب گذشته ادامه پیدا کند.

حرکت در دو جهت، ارزش‌ها و یا ضدارزش‌ها می‌تواند باشد. انتخاب این مسیر به خود من بستگی دارد. من باید بدانم خواسته و هدفم چیست و راهی را انتخاب کنم که با هدفم هم جهت باشد. وقتی با خواسته‌ای قوی در مسیر درست حرکت کنم، می‌توانم به درمان، آرامش و حال خوش برسم. پیام این وادی برای من، حرکت، امید و تغییر نگاه است. یعنی من امروز نباید همان انسان گذشته باشم. برای تغییر، به حرکت درونی و حرکت بیرونی نیاز دارم. باید با آموزش، درون خود را بشناسم و در مسیر درست حرکت کنم. در این مسیر ممکن است چیزهایی را از دست دهم؛ اما در مقابل، آرامش، تعادل و رهایی را به دست می‌آورم.

زمانی که حال من خوب است، بهتر می‌توانم با مشکلات روبه‌رو شوم و از تعادل خارج نشوم. هنگامی که به تعادل برسم، کمتر باعث خسارت به خانواده و جامعه می‌شوم و فردی مفید و ارزشمند برای خودم، خانواده و جامعه می‌توانم باشم. من، محبوبه، خودم خواستم که به کنگره بیایم. اگر حرکت نمی‌کردم، مسیر هم برای من مشخص نمی‌شد. امروز می‌فهمم که با حرکت کردن، راه برای من نمایان می‌شود و در مسیر درست و ارزشی می‌توانم قدم بردارم و تا به صلح و آرامش برسم. در پایان از آقای مهندس دژاکام تشکر می‌کنم که این راه ارزشمند را در اختیار ما قرار دادند، تا بتوانیم از دل تاریکی‌ها به سمت روشنایی و با حال خوب حرکت کنیم. امیدوارم با آموزش گرفتن و خدمت کردن، بتوانم گوشه‌ای از محبت و زحمات ایشان را جبران کنم.

نویسنده: همسفر محبوبه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم) از نمایندگی زاهدان (رشته ورزشی والیبال)
رابط خبری: همسفر زهرا مرزبان خبری پارک آزادگان زاهدان
ویرایش و ارسال: راهنمای ویلیام همسفر فرحناز از نمایندگی امیرکبیر، دبیر سایت
گروه ورزش همسفران کنگره۶۰