حرکت و تحرک اساس رشد و تکامل است

سلام دوستان معصومه هستم همسفر

وادی هشتم به ما یادآوری می‌کند که ما دارای قدرت اختیار هستیم؛ یعنی با انتخاب‌ها و حرکت‌هایی که انجام می‌دهیم، مسیر زندگی‌مان ساخته می‌شود. گاهی یک حرکت کوچک می‌تواند شروع یک تغییر بزرگ باشد. انسان در زندگی، به‌دلیل ترس، ناامیدی یا تجربه‌های گذشته، ممکن است راکد شده و در یک‌جا باقی بماند؛ اما به یاد داشته باشید که سکون، هیچ‌ چیز به‌وجود نمی‌آورد؛ همه‌ چیز با حرکت آغاز می‌شود و سپس ساختارها پدید می‌آیند. به عبارتی، آن چیزی را که با حرکت می‌سازیم، همان خواهد بود.

باید قدم اول را برداشت تا راه نمایان شود. اگر خواسته یا هدف ما رسیدن به سلامتی، صلح، آرامش، آسایش و عشق و محبت باشد، باید با تمام وجود بخواهیم که این خواسته برآورده شود. هدف باید کاملاً مشخص باشد؛ باید آن را تصویرسازی کنیم تا برای حرکت کردن توان داشته باشیم. درست مانند تشنه‌ای که با تمام وجود به دنبال آب است، ما نیز باید به دنبال هدف خودمان باشیم. در مسیر حرکت، نیروی منفی بیکار نیست و همواره در مسیر ما قرار دارد؛ اما ما باید با استفاده از آموزش‌ها، راه را از بیراهه تشخیص دهیم تا به نتیجه برسیم. آموزش‌ها زمانی اثر واقعی خود را نشان می‌دهند که وارد زندگی ما شوند. حضور در جلسات، مشارکت کردن، عمل به آموزش‌ها، جبران خسارت‌های خودمان، خانواده و جامعه، همگی بخشی از این حرکت بزرگ هستند.

باید بدانیم که شیطان دشمن آشکار ما است؛ راه شیطانی، ظاهری بسیار فریبنده و باطنی وحشت‌آفرین دارد. اما اگر درست حرکت کنیم، می‌توانیم در پیشگاه خداوند سر بلندباشیم. برای حل مشکلات، باید وارد مرحله‌ی عمل شد. اگر کسی انتظار داشته باشد که مشکلاتش یک‌شبه حل شود، ممکن است خیلی زود ناامید شود؛ اما اگر بداند که باید مرحله‌به‌مرحله حرکت کند، هر پیشرفت کوچکی برایش معنا و ارزش پیدا می‌کند. به یاد داشته باشید که این وادی و این حقیقت که «با حرکت، راه نمایان می‌شود» یک قانون است.

سلام دوستان فاطمه (ز) هستم همسفر

وادی هشتم یک قانون طلایی دارد: «قانون حرکت». در این وادی، آقای مهندس از حرکت صحبت می‌کنند و یادآور می‌شوند که حرکت و تحرک، اساس رشد و تکامل است. حرکت یعنی رفتن؛ رفتن از جایی به جای دیگر یا تغییر دادن موقعیت؛ یعنی ساکن نبودن. در این وادی گفته می‌شود که سکون اصلاً جایز نیست، زیرا در سکون هیچ زایشی وجود ندارد؛ یعنی در حالت سکون هیچ‌ چیز به‌وجود نمی‌آید. هر موجودی در هستی برای رشد و تکامل، نیاز به حرکت دارد. گیاهان برای رشد باید حرکت کنند؛ هسته گیاه رشد می‌کند، از زیر خاک بیرون می‌آید و به طرف نور حرکت می‌کند. در حیوانات نیز همین قانون صدق می‌کند؛ حیوان اگر حرکت نکند، زنده نمی‌ماند. زمین، آسمان، ستارگان و تمام هستی در حرکت هستند. این حرکتِ برنامه‌ریزی‌شده و هدفمند باعث می‌شود که دنیا و این هستی بماند و به حیات خود ادامه دهد. انسان هم برای رشد و تکامل، نیاز به حرکت دارد.

وقتی من به وادی هشتم می‌رسم، هفت وادی دیگر را پشتِ سر گذاشته‌ام. در وادی اول به من گفته شد که باید تفکر کنم و در وادی‌های بعدی یاد گرفتم که برای خودم ارزش قائل باشم و مسئولیت زندگی‌ام را بپذیرم. حالا در این وادی، آقای مهندس طریقه حرکت درست را به من یادآوری می‌کنند. حرکت، قوانین خاص خود را دارد. اگر من بخواهم درست حرکت کنم، باید هدف مشخصی داشته باشم، راه را به‌ خوبی بشناسم و وسایل موردنیاز برای رسیدن به آن هدف را فراهم کنم. پس اول باید در مورد مسیر و هدفم به‌ خوبی تفکر کنم؛ باید زمان حرکت و مسیر درست را مشخص کنم و آگاهی لازم را در مورد مقصد و مسیر پیش رو داشته باشم. باید بدانم به کجا می‌خواهم بروم، از چه مسیری باید این راه را طی کنم، در این مسیر به چه چیزهایی نیاز دارم و توشه‌ی راه را برای خودم آماده کنم.

مهمترین هدف زندگی انسان، رسیدن به تکامل و آرامش است. من به‌ عنوان یک همسفر باید بدانم که در مسیر سفر خودم به کجا می‌خواهم بروم و هدفم چیست. استاد امین در سی‌دی «مسئولیت» می‌گویند: مهمترین مسئولیت یک همسفر، احیاء خانواده است؛ یعنی من باید تلاش کنم تا خانواده‌ام را دوباره احیاء کنم و از تمام آموزش‌های کنگره استفاده کنم تا زندگی‌ِ خود که به دلیل تاریکی‌های اعتیاد با مشکلات زیادی مواجه شده بود، دوباره به سامان برسد. این وادی به من یاد می‌دهد که به‌ عنوان یک انسان، یک مادر، یک همسر و یک همسفر باید حرکت کنم؛ از ناامیدی‌ها بیرون بیایم، مسیر درست را پیدا کنم و با کسب اطلاعات و آگاهی کامل، برای رسیدن به هدفم تلاش کنم. از سختی راه نترسم، سعی کنم در صراط مستقیم حرکت کنم و با جبران خسارت از خودم، خانواده و جامعه و با دوری از ضدارزش‌ها، به آرامش، عشق و محبت دست پیدا کنم.

سلام دوستان زهرا (م) هستم همسفر

وقتی به مسیر پربار آموزش‌های کنگره۶۰ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که هر کدام از وادی‌ها، مانند پله‌های یک نردبان محکم، ما را برای رسیدن به نقطه رهایی و آرامش آماده می‌کنند. سفر خود را از وادی اول آغاز کردیم؛ جایی که یاد گرفتیم برای هر ساختاری، باید ابتدا تفکر کنیم. در وادی دوم و سوم فهمیدیم که هیچ‌ کدام از ما پوچ نیستیم و هیچ‌ کس به اندازه خودمان، به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. در وادی چهارم، مسئولیت کارهایمان را به‌دست گرفتیم و پذیرفتیم که بار اصلی بر دوش خودمان است. با گذر از این پله‌ها، در وادی پنجم آموختیم که تفکرات ذهنی باید به مرحله ظهور و عمل دربیاید و از «قوه» به «فعل» تبدیل شود. وادی ششم به ما یادآوری کرد که فرمانروای بزرگ درون، یعنی عقل، را باید به عنوان بالاترین مقام قبول کنیم و در نهایت، در وادی هفتم، رمز و راز حقیقت را کشف کردیم. دو بخش مهم که حقیقت را برای ما آشکار کرد: یکی کشف حقیقت و دیگری، یافتن راه و رسیدن به آن.

وقتی تمام این پله‌ها را طی می‌کنیم و به وادی هشتم می‌رسیم، تازه متوجه می‌شویم که تمام آن آموزش‌ها، مقدمه‌ای برای یک اتفاق بزرگ بود: «با حرکت، راه نمایان می‌شود». خیلی وقت‌ها ما تمام قوانین را یاد می‌گیریم و تفکر می‌کنیم؛ اما پای عمل که می‌رسد، از تاریکی مسیر یا نامعلوم بودن آینده می‌ترسیم و متوقف می‌شویم. وادی هشتم به ما می‌گوید: تا زمانی که در سکون باشیم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد و مسیر، تاریک باقی می‌ماند. لازم نیست تمام پیچ‌وخم‌های راه را از ابتدا ببینیم؛ فقط کافی است گام اول را برداریم تا چراغ‌ها روشن شوند. البته این حرکت، یک حرکت کورکورانه نیست؛ بلکه حرکتی آگاهانه برای دوری از اضطراب‌ها و رسیدن به صلح و آرامش است.

در این مسیر، ما باید با شجاعت، جبران خسارت کنیم؛ ابتدا از خودمان، سپس از خانواده و جامعه. نیروهای بازدارنده همیشه می‌خواهند با القاء ترس و ناامیدی، ما را در همان سکون نگه دارند؛ اما ما به عنوان همسفر یاد گرفته‌ایم که با تکیه بر آموزش‌ها و ایمان به قدرت مطلق، قدم در راه بگذاریم. در طول حرکت، نشانه‌ها یکی پس از دیگری به کمک ما می‌آیند و مسیر رهایی را روشن‌تر می‌کنند. پس نترسیم؛ با عشق و امید قدم برداریم و مطمئن باشیم که راه، خودش با ما سخن می‌گوید.

عکاس: همسفر هانیه رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارگ کرمان