راه در سکون و ماندن در اتاق‌های فکر پدید نمی‌آید

ما اغلب در انتظار روشن شدن کامل مسیر می‌مانیم تا قدم برداریم؛ در حالی که بخشی از راه، تنها در جریان حرکت آشکار می‌شود. البته حرکت سنجیده، بدون مقدمه نیست. شناخت کافی، هدفی روشن و برنامه‌ای متناسب، ما را برای آغاز آماده می‌کند؛ اما هیچ برنامه‌ای نمی‌تواند تمام پیچ‌وخم‌های مسیر را از پیش نشان دهد. گاهی لازم است با آمادگی کافی، قدم نخست را برداریم و در ادامه، آموخته‌های خود را با آنچه در عمل رخ می‌دهد، بسنجیم. شاید راه نه با انتظار بی‌پایان روشن شود و نه با شتاب‌زدگی؛ بلکه با اندیشیدن، آغاز کردن و آموختن در مسیر، نمایان شود. پیش از آنکه قدمی برداریم، باید بدانیم به کدام سو حرکت می‌کنیم. حرکت بی‌هدف ممکن است ما را از جای خود دور کند؛ اما لزوماً ما را به مقصد نمی‌رساند. روشن بودن خواسته، به معنای دانستن تمام جزئیات آینده نیست؛ بلکه کافی است مقصدی کلی و دلیلی روشن برای انتخاب آن داشته باشیم. کسی که می‌خواهد چیزی بیاموزد، شغلی پیدا کند یا رابطه‌ای را بهبود بخشد، بهتر است ابتدا از خود بپرسد: «دقیقاً چه می‌خواهم و چرا این خواسته برایم اهمیت دارد؟» پاسخ به این پرسش، جهت حرکت را مشخص می‌کند. پس از روشن شدن هدف، نوبت به خواستنی جدی و پیگیرانه می‌رسد؛ خواستنی که باید در عمل خود را نشان دهد، نه اینکه تنها در حد یک آرزو باقی بماند. انسانی تشنه را تصور کنیم که در جست‌ و جوی آب است. او تنها به آب فکر نمی‌کند؛ بلکه با توجه به نشانه‌ها مسیر را می‌پیماید، خستگی را تحمل می‌کند و اگر راهی بسته باشد، مسیر دیگری را می‌آزماید. پافشاری به معنای نادیده گرفتن خطر یا ادامه دادن بی‌فکرانه نیست؛ بلکه به معنای حفظ هدف و تسلیم نشدن در برابر نخستین مانع است.

هنگامی که حرکت را آغاز می‌کنیم، همیشه با راهی روشن و بدون دشواری روبه‌رو نمی‌شویم. گاهی چندین انتخاب پیش روی ما قرار می‌گیرد. این راه‌ها را می‌توان به دو دسته ارزشی و ضدارزشی یا الهی و شیطانی تقسیم کرد. یکی از این مسیرها ما را به سوی خیر، صداقت و مسئولیت‌پذیری هدایت می‌کند و دیگری ممکن است با فریب، خودخواهی یا آسیب رساندن به دیگران همراه باشد. تشخیص این مسیرها همیشه آسان نیست؛ بنابراین، پیش از انتخاب باید از خود بپرسیم: «این راه چه پیامدی برای من و دیگران دارد؟ آیا با هدف و ارزش‌های من سازگار است؟» حرکت سنجیده، تنها پیش رفتن به سوی مقصد نیست؛ بلکه انتخاب مسیری است که بتوانیم با آرامش وجدان در آن قدم برداریم. در نهایت، باید بدانیم که مسیر زندگی، حاصل پیوند دو عامل وضوح هدف و شجاعت حرکت است. ما نیازی نداریم تمام جزئیات آینده را بدانیم؛ اما نباید در انتظار دانستن‌های بی‌پایان، از حرکت باز بمانیم. حرکت با برنامه‌ریزی و هدفمندی آغاز می‌شود، با پایداری و اشتیاق ادامه می‌یابد و با انتخاب مسیرهایی که با ارزش‌های انسانی ما هماهنگ هستند، معنا پیدا می‌کند. به یاد داشته باش که راه در سکون و ماندن در اتاق‌های فکر پدید نمی‌آید؛ بلکه از میان قدم‌های تو و در دل واقعیت ساخته می‌شود. واقعیت این است که سلامتی در ورزش، آرامش در صراط مستقیم و دانایی در کسب دانایی مؤثر نهفته است. هر لحظه، فرصتی برای حرکت و پیشرفت به شمار می‌آید. اگر ایستاده بمانی، چیزی به سوی تو نخواهد رسید. هر گامی که برمی‌داری، در حقیقت گامی به سوی آرزوهایت است. خداوند نیز در کنار توست، پس حرکت کن.

نویسنده: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر فاطمه از نمایندگی فرشته (رشته ورزشی دارت)
رابط خبری: همسفر فهمیه مرزبان خبری پارک ریحانه‌النبی
ویرایش و ارسال: همسفر نیلوفر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون هفتم) از نمایندگی پرستار (رشته ورزشی بسکتبال) دبیر سایت
گروه ورزش همسفران کنگره۶۰