اگر کسی حتی یک کلمه به شما یاد داد، تا زمانی که زنده هستید قدرشناس باشید

سلام دوستان، مجید هستم؛ یک مسافر.
عامل حیات انسان‌ها و تمام هستی، عشق و محبت است. می‌گویند: «دیگران کاشتند تا ما بخوریم، ما می‌کاریم تا دیگران بخورند.» ریشه‌ی این چرخه‌ی زیبا فقط و فقط محبت است. 
راهنمای من آموزش‌ها را از راهنمای خودش می‌گیرد و با عشق به من منتقل می‌کند؛ من نیز همان آموزش‌ها را با عشق به دیگری می‌سپارم. هیچ چیز در این دنیا بی‌علت نیست. همان‌طور که می‌بینیم پیامبران گاهی پشت سر هم و گاهی با فاصله‌ی چندصد سال مبعوث می‌شوند؛ و همه‌ی این‌ها بر اساس حکمتی است که از جانب پروردگار هستی جاری می‌شود. پس می‌توان نتیجه گرفت که آمدن هر انسان به این دنیا و رفتنش، حتی اگر خودش به هیچ چیز فکر نکند، بی‌دلیل نیست. انسان باید آموزش‌ها و آگاهی خود را ارتقا دهد. تمام نیروها، توانایی‌ها و قدرت‌ها از یک منبع اصلی سرچشمه می‌گیرد: خالق هستی. ما این نیروها را در خود ذخیره می‌کنیم، با دانش و تفکر ترکیب می‌کنیم و با عشق به دیگران منتقل می‌کنیم. در این مسیر، انسان‌ها با یکدیگر متفاوت‌اند. بعضی افراد همیشه می‌نالند و ناشکرند و برخورد با آن‌ها انرژی انسان را می‌گیرد؛ اما بعضی دیگر همیشه شاد، سپاس‌گزار و انرژی‌بخش‌اند. این تفاوت بی‌دلیل نیست. من همیشه به فرزندانم می‌گویم: اگر کسی حتی یک کلمه به شما یاد داد، تا زمانی که زنده هستید قدرشناس باشید. چنین انسانی همیشه شکرگزار پروردگار خواهد بود. بزرگ‌ترین عامل خوشبختی، آرامش، ثروت و زندگی خوب هر انسان، قدرشناسی و شکرگزاری مداوم از نعمت‌های خداوند است. هرچه انسان شکرگزارتر باشد، به دایره‌ی هستی نزدیک‌تر می‌شود؛ و این نزدیکی یعنی دوست داشتن بیشتر جنگل‌ها، جویبارها، حیوانات و کل هستی. و عامل همه‌ی این‌ها عشق و محبت است. نگاه ما نسبت به «حشرات و حیوانات انسان‌نما» قبل از آموزش، کاملاً متفاوت از بعدِ آموزش است. در جامعه می‌بینیم که پتانسیل حرکت به سمت روشنایی هر روز بیشتر می‌شود. مثل آسیاب که وقتی شروع به کار می‌کند، اگر سنگی زیر چرخ‌دنده‌هایش بیفتد خرد می‌شود؛ انسان نیز وقتی وارد کنگره می‌شود، چه بخواهد درمان شود و چه نخواهد، در مسیر یاد می‌گیرد که انسان‌های انسان‌نما را بشناسد و بداند چگونه با آن‌ها رفتار کند.

در این مسیر یاد می‌گیریم چگونه به دیگران کمک کنیم، چگونه ماشین عشق و محبت را در خود روشن نگه داریم، و چگونه قدرشناس باشیم. در مراحل زندگی و در کنگره، اگر راهنما یا هر شخص دیگری به ما آموزشی داد یا خدمتی کرد، باید سپاس‌گزار باشیم و دانش خود را با عشق و محبت به دیگران منتقل کنیم. اگر نیروی شکرگزاری و قدرشناسی را در خود پرورش دهیم، از خیر، برکت و آرامش در تمام مراحل زندگی برخوردار خواهیم شد.
سپاسگزارم.

عکس، تهیه و بارگذاری: مسافر مهدی لژیون هشتم

نمایندگی خواجو