با حرکت، راه نمایان می‌شود

همسفر شیوا: 

نکته ای که در وادی هشتم بیشتر از همه من را تحت تأثیر قرار داد، جمله «با حرکت راه نمایان می‌شود» می‌باشد. من فکر می‌کنم خیلی از اوقات منتظر هستم اول راه را کاملاً ببینم، مطمئن شوم قرار است چه اتفاقی بیفتد و بعد حرکت کنم؛ در حالی که این وادی به من می‌گوید لازم نیست همه مسیر را از ابتدا بدانم، کافی است قدم درست را بردارم. من در زندگی بارها تجربه کردم که ترس از نتیجه، باعث شده شروع بعضی کارها را عقب بیندازم. اما وقتی بالاخره حرکت کردم، متوجه شدم خیلی از چیزهایی که از آنها می‌ترسیدم، فقط در ذهن من بزرگ شده بودند. شاید هنوز به مقصد نرسیده باشم، ولی همین حرکت باعث شده چیزهایی را ببینم و یاد بگیرم که اگر در جای خودم می‌ماندم، هیچ‌وقت متوجه آنها نمی‌شدم. در وادی هشتم بحث «پیمان» هم برای من خیلی قابل تأمل است. پیمان فقط یک حرف یا تصمیم لحظه‌ای نیست؛ برای من یعنی با خودم قرار بگذارم که در مسیر درست حرکت کنم و وقتی شرایط سخت شد، اولین چیزی که رها می‌کنم، هدفم نباشد. باید یاد بگیرم مسئولیت انتخاب‌ها و حرکت خودم را بپذیرم.

عطار می‌گوید: تو پای به ره درنه و از هیچ مپرس       خود راه بگوید که چون باید رفت.

همسفر سارا:

وادی هشتم؛ با حرکت راه نمایان می‌شود؛ مدتی است بیشتر به این فکر می‌کنم که چرا بعضی وقت‌ها آن‌قدر دنبال پیدا کردن راه درست هستیم که خودِ حرکت را متوقف می‌کنیم. من در مقطعی از زندگی، خیلی از جواب‌ها را می‌خواستم قبل از اینکه قدم اول را بردارم. می‌خواستم بدانم اگر من این‌طور رفتار کنم، طرف مقابل چه واکنشی نشان می‌دهد؛ اگر این راه را بروم، آخرش چه می‌شود؛ اگر شرایط تغییر نکند، تکلیف من چیست. انگار می‌خواستم قبل از حرکت، نقشه‌ی تمام مسیر را در دست داشته باشم. اما وادی هشتم برای من یک نگاه دیگر ایجاد کرده است: راه همیشه قبل از حرکت دیده نمی‌شود؛ خیلی وقت‌ها در حین حرکت خودش را نشان می‌دهد. من نمی‌توانم تمام مسیر زندگی‌ام را از امروز تا انتها پیش‌بینی کنم، اما می‌توانم امروز یک قدم درست بردارم. مثلاً می‌توانم به جای اینکه مسئول تغییر دادن دیگری باشم، روی تغییر خودم حرکت کنم. به جای اینکه از ترس آینده تصمیم بگیرم، امروز با آرامش تصمیم بگیرم. به جای اینکه هر اتفاقی را فوراً به یک نتیجه‌ی بزرگ وصل کنم، اجازه بدهم زمان و حرکت، واقعیت را نشان بدهند. برای من، حرکت یعنی از دانستنِ صرف به عمل رسیدن. این روزها تجربه می‌کنم که حتی در رابطه با آدم‌های نزدیک زندگی‌ام، وقتی جای خودم را درست پیدا می‌کنم و سهم خودم را انجام می‌دهم، راه‌های تازه‌ای نمایان می‌شود که وقتی در ترس و نگرانی ایستاده بودم، اصلاً نمی‌دیدم. گاهی فکر می‌کنم ما منتظر «شرایط مناسب» می‌مانیم تا حرکت کنیم؛ در حالی که شاید خودِ حرکت است که شرایط و راه بعدی را برایمان روشن می‌کند. البته حرکت برای من به معنی عجله نیست. حرکت با عجله فرق دارد. عجله می‌خواهد زودتر به نتیجه برسد؛ حرکت می‌خواهد درست‌تر قدم بردارد. امروز اگر بخواهم وادی هشتم را در زندگی خودم اجرا کنم، می‌خواهم به جای اینکه تمام آینده را در ذهنم حل کنم، فقط قدم امروز را درست بردارم. شاید راه هنوز کامل برایم روشن نباشد، اما همین را می‌دانم: اگر حرکت کنم، راه خودش را نشان خواهد داد؛ و اگر حرکت من از دانایی و آرامش باشد، هر قدم می‌تواند بخشی از همان راه باشد.

ویرایش و ارسال: همسفر ماهک رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون اول) دبیر اول سایت

همسفران نمایندگی لواسان