درمان اعتیاد، سندی بدون نقص

جلسه اول از دوره هیجدهم سری کارگاه‌های آموزش عمومی کنگره 60 نمایندگی چرمهین با استادی راهنما مسافر علی، نگهبانی مسافر حمزه‌علی و دبیری مسافر منوچهر با دستور جلسات « صورت مسله اعتیاد و جشن اولین سال رهایی مسافر رضا »پنج‌شنبه ۹ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، علی هستم یک مسافر، دستور جلسه این هفته «صورت‌مسئله اعتیاد» است. می‌خواهم از منظر درمان، به‌ویژه برای سفر اولی‌ها صحبت کنم.
دستور جلسه ما با آغاز سال تحصیلی و فصل آموزش هم‌زمان شده است. اگر در سفر اول، صورت‌مسئله اعتیاد را درک نکنیم، در واقع از مهم‌ترین مبحث کنگره ۶۰ که همان «درمان اعتیاد» است، بهره‌ای نخواهیم برد؛ حتی اگر به رهایی برسیم. چرا؟ چون در سفر دوم، نیاز به درک عمیق‌تری از این موضوع داریم.
قبل از اینکه جناب مهندس موفق به کشف متد DST شوند (و حتی در شرایط فعلی)، درمان اعتیاد به‌عنوان سخت‌ترین کار در حوزه سلامت شناخته می‌شد. با وجود بیماری‌های صعب‌العلاج دیگر، درمان اعتیاد به دلیل فراگیری و وضعیت اپیدمی‌گونه‌اش، در اولویت است. این موضوع از نظر آماری کاملاً اثبات‌شده است، هرچند بسیاری از مصرف‌کنندگان –چه آن‌ها که تفننی مصرف می‌کنند و چه مصرف‌کنندگان دائمی– اعتیاد خود را پنهان می‌کنند.
تا اینکه جناب مهندس، به لطف پروردگار و الهامات الهی در ماه مبارک رمضان، متد DST را کشف کردند. همان‌طور که در کتاب ۶۰ درجه زیر صفر آمده است: «علمی که تجربه شده باشد، سندی بدون نقص است.» ایشان ابتدا خود با این متد به رهایی رسیدند و سپس آن را مکتوب کرده و در اختیار دیگران قرار دادند؛ روشی که تاکنون هزاران انسان را به درمان قطعی رسانده است.
متأسفانه در جامعه امروز، بسیاری از پزشکان، افراد فرهیخته، و حتی والدین، برای درمان اعتیاد توصیه‌های غیرعلمی دارند؛ مثلاً می‌گویند: «کمی غیرت و اراده داشته باش و از فردا مصرف نکن! به‌جای خرید مواد، با پول آن پسته و جگر بخر و بخور»، یا «برو در اتاقی حبس شو، ده روز نکش تا حالت خوب شود!»
خیلی‌ها به اختیار خود یا اصرار خانواده تحت نظر انجمن‌های مختلف قرار گرفتند، اما دوباره به اعتیاد بازگشتند. خود ما هم تجربه‌های مشابهی داشتیم که نه‌تنها درمان نشدیم، بلکه مصرفمان بیشتر شد و با ولع بیشتری به آن روی آوردیم. این ناکامی‌ها دلیل اصلیِ این است که علم پزشکی دنیا و کشورهای پیشرفته مثل آمریکا، بریتانیا و آلمان، هنوز در درمانِ کاهشِ مصرفِ مواد (حتی یک‌دهم گرم مورفین) درمانده‌اند.
نگارش کتاب «۶۰ درجه زیر صفر» دقیقاً برای تبیین صورت‌مسئله اعتیاد است. جناب مهندس مطرح کردند شخصی که مواد مخدر مصرف می‌کند، تولید مخدرهای طبیعیِ جسمش به حداقل می‌رسد و یک جابه‌جایی صورت می‌گیرد؛ یعنی مواد مخدر بیرونی جایگزین مواد درونی بدن می‌شود.
اما مخدرهای طبیعی در بدن چه می‌کنند؟ برای ساختن یک ساختمان، ما نیازمند زمین مناسب، استادکار، بنا و مصالح و متریال مرتبط هستیم. اگر زمین باشد اما سایر ملزومات فراهم نباشد، ساخت‌وساز غیرممکن است. در بدن ما ۸ تا ۹ غده درون‌ریز وجود دارد، مانند غدد بزاقی، تیروئید، کلیوی، فوق‌کلیوی، جنسی، معده و… . هرکدام از این‌ها وظیفه خاصی دارند که برای انجام آن به متریال و مصالح خاصی نیاز است.
نمی‌شود جوشکار با مصالح بنا کار کند یا بالعکس؛ غده تیروئید مواد اولیه مخصوص خود را می‌خواهد، معده نیز برای کارکرد درست به ترکیبی از بزاق و مواد مخصوص خود نیازمند است. ما باید تحقیق کنیم که این مواد اولیه، چگونه به‌صورت منظم و تحت فرمان چه پیام‌هایی، نقطه‌به‌نقطه به غدد درون‌ریز ما می‌رسند تا تعادل بدن حفظ شود و تمام اعضای داخلی به نحو احسن کار کند.

دستور جلسه دومِ:
سالگرد اولین سال رهایی رضا مظاهری، ساکن شهرکرد، حدود یک سال پیش با هدف درمان اعتیاد، وارد کنگره نمایندگی چرمهین (لژیون یکم) شدند. وی در آن مقطع، علاوه بر چالش‌های ناشی از اعتیاد، مشغله‌های تحصیلی و وظیفه خدمت سربازی را نیز بر دوش داشت. رضا با ورود به کنگره، گمان می‌کرد که مسیر درمان سریع و بی‌دردسر خواهد بود و تصور می‌کرد که ابعاد اعتیادش از دید دیگران پنهان است؛ اما تجربه به او آموخت که حقیقت، فراتر از تصورات فردی است و در نهایت، مصرف‌کنندگان خود نخستین کسانی هستند که متوجه واقعیت می‌شوند.
او که از خانواده‌ای با تربیت نیکو و اصالتی ارزشمند برخاسته بود، با وجود غرق شدن در تاریکی‌های اعتیاد و مصرف، با برخورد با قوانین دقیق و ساختارمند کنگره و لژیون، مسیر خود را بازیافت. اگرچه در ابتدا با چالش‌های اجرای قوانین و نوشتن «سیدی» روبرو بود، اما به دلیل ذات پاک و خوش‌خلق خود، به‌ سرعت در چارچوب قوانین قرار گرفت.
بیماری اعتیاد، همچون سونامی یا زلزله‌ای است که در مسیر خود، همه چیز را ویران می‌کند؛ اما رضا توانست از میان این ویرانی‌ها، نخستین سفرهای رهایی خود را آغاز کند. وی با پشتکار فراوان، پس از گذشت چهار روز از تکمیل تکالیف، طی یک هفته موفق شد ۴۰ سیدی خود را تکمیل کرده و با مراجعه به مهندس، نشان رهایی را دریافت نماید.
از همان ابتدا مسیر خدمتگزاری را برگزید؛ ابتدا با مسئولیت بایدار لژیون و سپس با خدمت در پارک ورزش کنگره، و اکنون نیز در سایت نمایندگی مشغول به خدمت است. ایشان با تلاش مستمر، موفق به دریافت «شال مرزبانی پارک» گردید. برای ایشان در مسیر رهایی و خدمتگزاری مستمر در کنگره، آرزوی موفقیت روزافزون داریم.

اعلام سفر مسافر:

سلام دوستان رضاهستم،یک مسافر، آخرین آنتی ایکس مصرفی:گل، مدت تخریب:8سال.، روش درمان:DST،داروی درمان:شربت OT. نام راهنما:علی آقا کاظمی.         مدت رهایی:یکسالورزش درکنگره:فوتبال و والیبال در ادامه سفر سیگار داشتم مدت سفر ۱۱ ماه، داروی درمان نیکوتین خوراکی، راهنما آقا سعید چنگانیان، رهایی ۱ سال

سخنان مسافر:

سلام دوستان رضا هستم  یک مسافر، تقدیر و تشکر می‌کنم از کلیه خدمتگزاران ایجنت محترم و گروه مرزبانی، راهنمایان محترم و همه خدمتگزاران شعبه
من اگر کنگره وجود نداشت با تخریب گلی که داشتم الان معلوم نبود چه بلایی سرم آمده بود تا اینکه با کنگره 60 آشنا شدم و سفر خودم را در لژیون یکم با راهنمایی علی آقا کاظمی شروع کردم و راهنمایی‌های ایشان باعث شد امروز به حال خوش برسم من زمانی که گل مصرف می‌کردم اصلا حال و روز خوشی نداشتم و همه‌اش درحال توهم زدن بودم دائما به همه اطرافیانم شاکی بودم، مصرف گل آسیب‌های زیادی به مغزم وارد می‌کرد که  باعث ترک تحصیل من شد، از خدمت سربازی فاصله بگیرم و حتی از خانواده تردد شوم اوایل مصرف وقتی می‌کشیدم برایم حس و حال خوبی داشت ولی بعدا به مرور زمان تخریب‌های زیادی برای من بوجود آورد که باعث ناامیدی و افسردگی در من شد و ازهمه مهم‌تر وقتی مصرف می‌کردم همه متوجه گل کشیدن من می‌شدند، جز خودم که همیشه در انکار بودم که تخریب آن حتی از شیشه بدتر بود که باعث شد پریشانی در من بوجود بیاورد و بیشتر اوقات مصرف گل باعث می‌شد هیجان انگیز شوم و به اشتباه کارهای نادرستی را انجام می‌دادم زیرامن فکر می‌کردم که مصرف گل اعتیادآور نیست و باور نمی‌کردم که اعتیادآور است.

تایپ: مسافر حسین لژیون دوم و مسافر حسین لژیون پنجم 

ارسال: مسافر عسگر