"به نام قدرت مطلق الله "
لژیون ویلیام وایت با استادی راهنمای محترم مسافر حسین، ویژه مسافران نمایندگی کاشان، با دستور جلسه "صورت مسئله اعتیاد" یکشنبه 5 مهرماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حسین هستم یک مسافر،
دستور جلساتی که برای لژیون ویلیام در حال کار روی آن هستیم، باید به گونهای باشد که بتوانیم بیشترین بهره را از آن ببریم. در این راستا، از دبیر میخواهم که در یادداشتهایش صرفاً به خلاصهنویسی بسنده نکند؛ بلکه مطالب را کمی مفصلتر و مفهومیتر بنویسد، زیرا این نوشتهها در نهایت بایگانی میشوند. من خود دفتری از دبیری جلسات ۵ یا ۶ سال پیش دارم که مربوط به اولین جلسات نمایندگی شهرضا و شیخبهایی بود. آقای خدامی (دیدهبان تحقیقات کنگره۶۰) معتقد است دفتر دبیری اولین جلسات، جزو اسناد و مدارک حیاتی شعبه محسوب میشود و باید در بهترین شرایط از آن محافظت شود.
در مورد لژیون ویلیام، ما اکنون در کاشان یک لژیون ویلیام داریم؛ در شهرضا هم یکی بود و ما در شیخبهایی چهار لژیون داشتیم. تجربه نشان داده است که همواره بهترین رهجوها، راهنماها و خدمتگزاران از دل لژیون ویلیام بیرون آمدهاند. اگر بخواهم اولین لژیونی را که معرفی میکنم نام ببرم، ابتدا لژیون ویلیام و سپس لژیون DST را میگویم؛ زیرا رهجوهای لژیون ویلیام توانایی این را دارند که اعضای فعال کنگره۶۰ شوند و پس از درمان سیگار و دریافت نشان ویلیام، در مسیر خدمت به کنگره۶۰ قرار گیرند. بسیار حائز اهمیت است که مشارکتها و رهاییهای این عزیزان برای آینده کنگره۶۰ ثبت و حفظ شود.
نکتهای که باید به آن توجه کنیم این است که اگر رهجویی نتواند سیگارش را درمان کند، به نظر من اعتیاد او به طور کامل درمان نشده است. شاید بخشی از آن درمان شده باشد، اما تا زمانی که پرونده سیگار باز است، یکی از درگاههای اعتیاد باز مانده است. ورود انسان به دنیای اعتیاد معمولاً از همین در (سیگار) آغاز میشود؛ چه در دوران کودکی و چه نوجوانی. شاید از هر ۵۰ نفر مصرفکننده، تنها ۲ یا ۴ نفر باشند که بدون سیگار و مستقیماً با تریاک شروع کرده باشند، اما عمده مردم از دروازه سیگار وارد شدهاند. بنابراین، برای جلوگیری از احتمال بازگشت به اعتیاد، این در باید کاملاً بسته شود. کسانی که درمان سیگار را هم به پایان میرسانند، پرونده اعتیادشان را کامل بستهاند و حال بسیار بهتری دارند.
در مورد ساختار کنگره۶۰، هرگاه سال تحصیلی جدید آغاز میشود، دستور جلسات کنگره۶۰ نیز تجدید میگردد. اولین جلسه کنگره۶۰، همزمان با اول مهر و شروع مدارس و دانشگاهها، جلسه «صورت مسئله اعتیاد» است. کنگره۶۰ در مجموع ۵۴ جلسه دارد که نقطه شروع آن، تبیین صورت مسئله اعتیاد است و پس از آن، وارد «وادی اول» و سایر جلسات میشویم.
صورت مسئله اعتیاد یکی از مهمترین مباحثی است که در کنگره۶۰ حل شده است؛ مسئلهای که تمام بشریت با آن درگیر بودند و هیچ راه حلی برایش نداشتند. حتی دنیای پزشکی نیز پاسخی برای آن نداشت. تفاوت نگاه ما و دنیای پزشکی در این است که پزشکان اعتیاد را از بیرون میبینند، در حالی که فرد مصرفکننده در درون آن دنیا زندگی میکند. در واقع، کسانی که در دنیای پزشکی هستند، نسبت به حقیقت اعتیاد «کور» هستند و نمیتوانند آن را درک کنند.
تصویر دنیای پزشکی از اعتیاد این است: «اعتیاد بیماریای لاعلاج، پیشرونده، مزمن و در نهایت کشنده است».
۱. لاعلاج: یعنی هیچ راه درمانی برای آن وجود ندارد.
۲. پیشرونده: یعنی فرد با یک مقدار کم شروع میکند و به تدریج به مواد قویتر مانند هروئين میرسد.
۳. مزمن: بیماریای است که تداوم دارد و میتواند به دیگران منتقل شود (از نظر رفتاری و محیطی).
۴. کشنده: در نهایت منجر به مرگ میشود.
این تعریف، نگاه سیستم پزشکی در کل دنیاست. اما آقای مهندس برای اولین بار توانست صورت مسئله اعتیاد را بنویسد و پاسخی برای آن بیابد. مشکل دنیای بیرون این است که اصلاً «صورت مسئله» ندارند و فقط یک جواب کلی دادهاند که «اعتیاد بیماری است». اما در هر بیماری، اولین قدم «شناخت» است. مثلاً در سرماخوردگی یا میگرن، ابتدا بیماری شناخته شده و سپس درمان میشود. اما در مورد اعتیاد، دنیا شناخت درستی ندارد. میگویند بیماری است، اما دارویی برای درمانش ندارند و فقط از «نگهدارندهها» استفاده میکنند.
پزشکانی که در مورد اعتیاد نظر میدهند، اطلاعاتشان را از کجا آوردهاند؟ آنها کتابها را از روی گفتههای مصرفکنندگان نوشتهاند. اگر میخواستند شناخت واقعی پیدا کنند، باید سالها در بساط اعتیاد مینشستند و سپس از آن بیرون میآمدند. بنابراین، پزشکان شناخت حسی و واقعی از اعتیاد ندارند. اعتیاد تنها بیماریای است که نه دکتر واقعی دارد، نه دارو و نه شناخت درست؛ چون هم به صورت آشکار و هم پنهان انسان را درگیر میکند.
در بیماریهایی مثل سرطان یا اختلالات دوقطبی، حتی اگر درمان قطعی نباشد، سعی میکنند رشد بیماری را متوقف کنند. اما در اعتیاد، چون صورت مسئله باز نشده، راه حل درستی پیدا نکردهاند. کنگره۶۰ میگوید اگر اعتیاد بیماری است، پس باید دکتر، دارو و طول درمان داشته باشد. به همین دلیل روش DST را معرفی کردیم.
در دنیای بیرون روشهایی مانند سمزدایی، سقوط آزاد (قطع ناگهانی)، متادون درمانی (که فقط نگهدارنده است) یا روشهای دیگر وجود دارد، اما هیچکدام از اینها «درمان» نیستند. کنگره۶۰ صحبت از «درمان» میکند چون هم دارو دارد، هم دکتر (راهنمایان) و هم طول درمان مشخص. ما نمیتوانیم سیستم کنگره۶۰ را با سیستمهای دیگر مقایسه کنیم؛ چون در اینجا هم سیگار، هم اعتیاد و هم اضافه وزن درمان میشوند.
از نظر کنگره۶۰، اعتیاد یک «جایگزینی» است؛ جایگزینی مخدرهای بیرونی بجای مخدرهای طبیعی بدن، چون بدن هوشمند است و میبیند مواد از بیرون تأمین میشود، تولیدات داخلی خودش را متوقف کرده و کارخانههای تولیدی بدن از کار میافتند. برای اینکه این کارخانهها دوباره به چرخه تولید برگردند، ۱۰ تا ۱۱ ماه زمان لازم است. این طول درمانی است که در دنیای بیرون به هیچوجه پذیرفته یا ارائه نمیشود.
بررسی صورت مسئله اعتیاد توسط آقای مهندس که در کتاب «۶۰ درجه» نوشته شده؛ ایشان با تحقیق دریافتند که بدن انسان «نقطه اشباع» دارد. نقطه اشباع بدن انسان برای تریاک، حدود ۱.۵ گرم است. اگر کسی روزی ۴ یا ۵ گرم مصرف کند، در واقع فقط ۱.۵ گرم آن جذب بدن میشود و بقیه دفع میگردد، اما فرد همچنان احساس ناراحتی میکند چون بلد نیست درست مصرف کند (اصطلاحاً بکش و بکش).
در کنگره۶۰، با دوز دقیق (مانند ۱۶.۵ سیسی)، فرد حالش خوب است و زندگیاش را میچرخاند، چون طبق قانون مصرف میکند تا سیستم بدنش که بیمار است، مختل نشود. اما هدف نهایی این است که سیستم از کار افتاده بازسازی و درمان شود تا دیگر به هیچ موادی نیاز نباشد.
در پایان، تأکید میکنم که کتاب «۶۰ درجه» را با دقت زیاد بخوانید. هر آنچه میخواهید از کنگره۶۰ یاد بگیرید در این کتاب است. کسی که ۶۰ درجه را نخواند، نه از کنگره۶۰، نه از راهنماها و نه از آقای مهندس بهرهای نمیبرد. مطالعه این کتاب، تنها راه شناخت واقعی سیستم کنگره۶۰ است.
از شما ممنونم که به صحبتهای من گوش کردید.
.jpg)
تایپ: مسافر علیرضا لژیون یکم
تهیه و تنظیم: گروه سایت نمایندگی کاشان
- تعداد بازدید از این مطلب :
4