وقتی صورت مسئله شناخته نشده نمی‌توان به درمان واقعی رسید

جلسه دوازدهم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی صالحی ۲، روز دوشنبه ۶ مهرماه ۱۴۰۵، با استادی راهنمای محترم، مسافر محمود، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر عباس، با دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمود هستم یک مسافر. ابتدا از خداوند سپاسگزارم که بار دیگر به من فرصت داد تا در کنگره ۶۰ حضور داشته باشم، نفس بکشم و این مسیر تکامل را ادامه دهم. همچنین از جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را برای ما فراهم کرده‌اند تا در این مکان حضور داشته باشیم و آموزش بگیریم. از آقا سعید، آقا ولی، نگهبان جلسه، دبیر محترم، آقای عباس و تمامی خدمتگزاران نیز تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. برای اولین بار است که در این نمایندگی حضور پیدا می‌کنم و از اینکه در جمع شما هستم و حس خوب دوستان را دریافت می‌کنم، بسیار خوشحالم.

در مورد دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» باید بگویم که در سال ۱۳۷۸، جناب آقای مهندس دژاکام برای نخستین بار صورت مسئله اعتیاد را مطرح کردند و با کشف این موضوع، نوری در تاریکی و سیاهی اعتیاد به وجود آمد. متأسفانه هنوز خارج از کنگره ۶۰، بسیاری به درمان واقعی اعتیاد اعتقاد ندارند و با روش‌هایی مانند متادون‌درمانی، URD، مصرف داروهای مختلف و روش‌های کوتاه‌مدت، وعده درمان در مدت ۴۸ ساعت، ۷۲ ساعت، یک هفته یا کمتر از یک ماه را می‌دهند. گاهی حتی به فرد پیشنهاد می‌شود که به جای درمان اصولی، مواد یا داروی دیگری را جایگزین کند و به او گفته می‌شود که نیازی به حضور در کنگره ۶۰ نیست. اما زمانی که صورت مسئله به‌درستی شناخته نشده باشد، نمی‌توان به درمان واقعی دست پیدا کرد.جناب آقای مهندس دژاکام با کشف صورت مسئله اعتیاد، کلید حل یکی از مهم‌ترین مشکلات بشر را پیدا کردند. پس از مشخص شدن صورت مسئله اعتیاد، مثلث درمان و روش DST مطرح شد و در ادامه، درمان سیگار و دیگر دستاوردهای کنگره شکل گرفت و این مسیر همچنان ادامه دارد. امروز این دانش در اختیار مسافران، راهنمایان و خدمتگزاران کنگره ۶۰ قرار گرفته و تحقیقات و فعالیت‌های علمی جناب آقای مهندس در زمینه بیماری‌های مختلف نیز ادامه دارد.

در جهان‌بینی یک، زمانی که صورت مسئله اعتیاد شناخته شد، مبدأ سفر نیز مشخص شد. وقتی فردی برای درمان به مکانی مراجعه می‌کند که صورت مسئله اعتیاد را به‌درستی نمی‌شناسد، ممکن است تنها با جایگزین کردن ماده‌ای مانند متادون، تصور شود که مشکل حل شده است؛ در حالی که با افزایش مصرف، ممکن است مشکلات دیگری مانند افسردگی و ناامیدی نیز به وجود بیاید. اما در کنگره ۶۰، زمانی که یک تازه‌وارد وارد سفر می‌شود، راهنما درباره نوع ماده مصرفی، مقدار و زمان مصرف سؤال می‌کند و با مشخص شدن مبدأ، مسیر درمان نیز مشخص می‌شود. به همین دلیل می‌توان گفت با مشخص شدن مبدأ، بخش مهمی از مسیر حل مسئله نیز پیدا شده است.

اگر بتوانیم کنگره ۶۰ را به‌عنوان یک الگو معرفی کنیم و تجربه درمان و آموزش‌های آن را به دیگران منتقل کنیم، می‌توانیم نشان دهیم که درمان اعتیاد با روشی اصولی و در یک مسیر مشخص امکان‌پذیر است. امیدوارم همه ما بتوانیم از آموزش‌های کنگره استفاده کنیم، در مسیر خدمت و تکامل حرکت کنیم و این دانش و تجربه را به دیگران نیز منتقل نماییم. از اینکه به سخنان من گوش دادید، سپاسگزارم.