شناخت صورت مسئله اعتیاد: آغاز درمان

جلسه هشتم از دوره نود و سوم  سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی شادآباد با استادی راهنمای محترم تازه واردین مسافر محمد، نگهبانی مسافر داوود و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» روز دوشنبه  6 مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان،محمد هستم یک مسافر. از نگهبان محترم تشکر می‌کنم که فرصت خدمت و آموزش را در اختیار من قرار دادند. همچنین از تمامی دوستان و تازه‌واردانی که در این مسیر حضور دارند و در حال آموزش گرفتن هستند، تشکر و قدردانی می‌کنم.
موضوع جلسه امروز «صورت مسئله اعتیاد» است. آقای مهندس هر سال در ابتدای مهرماه این صورت‌جلسه را مطرح می‌کنند. اگر بخواهیم کنگره ۶۰ را با یک محیط آموزشی مقایسه کنیم، می‌توانیم آن را مانند یک دانشگاه علمی در نظر بگیریم؛ با این تفاوت که در دانشگاه‌، هر شخص در یک رشته تخصصی آموزش می‌بیند، اما در کنگره ما چیزی فراتر از آن را می‌آموزیم؛ ما علم زندگی کردن را آموزش می‌گیریم.
صورت مسئله اعتیاد در سال ۱۳۷۷ در دانشگاه سیستان و بلوچستان مطرح شد و آقای مهندس با تحقیقات و نگارش مقاله، نگاه جدیدی را نسبت به اعتیاد مطرح کردند. در ادامه، این علم به مرور کامل‌تر شد و روش درمان در کنگره ۶۰ شکل گرفت و توسعه پیدا کرد.
یکی از نکات مهمی که در کنگره یاد می‌گیریم این است که اعتیاد یک بیماری است که در اثر مصرف مواد، سیستم‌های طبیعی بدن انسان را دچار اختلال می‌کند. بنابراین برای درمان، فقط قطع مصرف مواد کافی نیست؛ بلکه باید سیستم‌های تخریب‌شده بدن فرصت بازسازی و ترمیم پیدا کنند. بعضی از ما تصور می‌کنیم ابتدا باید شرایط مالی خودمان را درست کنیم و بعد به درمان بپردازیم، اما اگر انسان از نظر جسمی، روانی و جهان‌بینی در تعادل نباشد، حتی اگر مال و امکانات زیادی هم داشته باشد، نمی‌تواند از آن‌ها به شکل صحیح استفاده کند.
بنابراین ابتدا باید حال خودمان را خوب کنیم و تعادل را به زندگی برگردانیم. وقتی خودمان نظم نداریم، نمی‌توانیم دیگران را به نظم دعوت کنیم. وقتی زمان را رعایت نمی‌کنیم، نمی‌توانیم درباره اهمیت زمان برای دیگران صحبت کنیم. در کنگره یاد می‌گیریم که تغییر واقعی باید از خود انسان آغاز شود.
من خودم در گذشته برای درمان به مراکز مختلف مراجعه کردم و تجربه‌های متفاوتی داشتم. در بعضی موارد، درمان بیشتر به مصرف دارو محدود می‌شد و در نهایت، زمانی که نتیجه مطلوب حاصل نمی‌شد، گفته می‌شد که راه دیگری وجود ندارد. اما چیزی که در کنگره با آن آشنا شدم، نگاه متفاوت به صورت مسئله اعتیاد بود. در اینجا به جای اینکه فقط با معلول برخورد کنیم، تلاش می‌شود ریشه مسئله را بشناسیم و مسیر بازسازی سیستم‌های طبیعی بدن را طی کنیم.
در کنگره ما نمی‌توانیم کسی را با نصیحت تغییر بدهیم. کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که آدرس راه را به او بدهیم. اگر شخص خودش خواست حرکت کند و آموزش بگیرد، می‌تواند به تدریج مسیر درست را پیدا کند. درمان زمانی اتفاق می‌افتد که خواست درونی در فرد وجود داشته باشد. ممکن است شخص به خاطر خانواده، همسر، فرزند یا دوستانش وارد کنگره شود، اما در نهایت باید برای خودش بخواهد که درمان شود و در این مسیر حرکت کند.
یکی دیگر از نکات مهمی که در کنگره درباره اعتیاد آموزش می‌گیریم، مربوط به سیستم‌های تولیدکننده مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن است.
وقتی انسان برای مدت طولانی مواد مصرف می‌کند، به مرور تولید طبیعی این مواد در بدن دچار اختلال می‌شود. در نتیجه، بدن به ماده بیرونی وابسته می‌شود و زمانی که آن ماده به بدن نمی‌رسد، فرد احساس نیاز شدیدی پیدا می‌کند. گاهی این حالت را فقط «وسوسه» می‌نامیم، در حالی که بخش مهمی از آن می‌تواند ناشی از نیاز و عدم تعادل سیستم‌های بدن باشد.
برای مثال، اگر انسان چند روز آب ننوشد، بدن او به شدت به آب نیاز پیدا می‌کند. این نیاز را نمی‌توان صرفاً با نصیحت از بین برد؛ چون بدن واقعاً به آن نیاز دارد. در مورد اعتیاد نیز باید سیستم‌های طبیعی بدن فرصت پیدا کنند تا دوباره به تعادل برسند. در بدن انسان مواد و ناقل‌های مختلفی وجود دارند که در احساس، انگیزه، پاداش و تنظیم عملکردهای مختلف نقش دارند؛ از جمله دوپامین و سیستم‌های مرتبط با مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن.
بنابراین یکی از نکات مهمی که از آموزش‌های کنگره یاد می‌گیریم این است که بدن انسان توانایی‌های بسیار زیادی دارد و باید به این سیستم فرصت داد تا دوباره فعالیت طبیعی خود را به دست آورد. در نهایت، جایگاه هر انسان تا حد زیادی به عملکرد و انتخاب‌های خودش وابسته است. ما در کنگره فرصت آموزش، خدمت و تغییر داریم. می‌توانیم نظم را رعایت کنیم، به موقع در جلسات حاضر شویم، آموزش بگیریم، ورزش کنیم، مطالعه کنیم و سطح دانایی خودمان را افزایش دهیم. در مقابل، اگر نسبت به آموزش‌ها بی‌تفاوت باشیم و نظم و مسئولیت‌پذیری را کنار بگذاریم، نتیجه متفاوتی خواهیم گرفت.
به قول معروف: «هر چه بکاری، همان را درو می‌کنی.» انسان با سعی و تلاش می‌تواند جایگاه خودش را تغییر دهد. کنگره مسیر را نشان می‌دهد، آموزش می‌دهد و فرصت حرکت را فراهم می‌کند؛ اما حرکت کردن بر عهده خود انسان است.
از همه عزیزان که به صحبت‌های من گوش دادند تشکر می‌کنم.

تایپ، ویراستاری و ارسال: خدمتگزاران سایت شادآباد