جلسه ششم از دوره شانزدهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی شهباز با استادی راهنما همسفر مرضیه و نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر ملیحه با دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» در روز یکشنبه ۵ مهرماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا به نگهبان و دبیر محترم جلسه خدا قوت میگویم. دستور جلسه این هفته «صورت مسئله اعتیاد» است. به نظر من برای حل کردن هر مسئلهای، اولین قدم این است که ابتدا آن مسئله را درست بشناسیم و یاد بگیریم. فرقی نمیکند مسئله، بیماری باشد، اعتیاد باشد، مسائل درسی باشد یا هر مشکل دیگری. مثلاً در ریاضی، ابتدا باید صورت سؤال را با دقت بخوانیم، متوجه شویم سؤال چه چیزی از ما میخواهد و بعد به دنبال راهحل برویم. در مورد اعتیاد هم دقیقاً همینطور است؛ تا زمانی که صورت مسئله را درست نشناسیم، نمیتوانیم راهحل درستی برای آن پیدا کنیم. در کنگره ۶۰ صورت مسئله اعتیاد در سه بخش جسم، روان و جهانبینی بررسی میشود.
در مورد جسم، من اینطور برداشت کردم که وقتی جسم انسان بر اثر مصرف مواد تخریب شده، فقط با قطع کردن مصرف، جسم به تعادل نمیرسد. مثل آبی که آلوده شده است؛ اگر فقط جلوی ورود آلودگی را بگیریم، آب قبلی هنوز آلوده است و نیاز به تصفیه دارد. جسم انسان هم همینطور است. سالها مصرف مواد میتواند قسمتهای مختلف جسم، از جمله سیستم گوارش، خواب و سیستمهای طبیعی بدن را دچار اختلال کند و برای بازسازی این قسمتها به زمان نیاز است. در کنگره با روش DST و جایگزینی، فرصت داده میشود که سیستمهای تخریبشده بهتدریج بازسازی شوند. همانطور که یک نوزاد برای شکلگیری و کامل شدن به زمان نیاز دارد یا یک دانه گندم برای تبدیل شدن به محصول، نمیتواند یکشبه رشد کند، جسم انسان هم برای بازسازی به زمان و نظم نیاز دارد. پارامتر دوم، روان است. وقتی جسم بهتدریج به تعادل نزدیک میشود، روان و خلقوخو هم آرامآرام تغییر میکند.
نمیتوان انتظار داشت کسی که سالها درگیر اعتیاد بوده، در مدت کوتاهی از نظر جسم و روان کاملاً به تعادل برسد. اینجا اهمیت زمان و صبر را بهتر متوجه میشوم. پارامتر سوم، جهانبینی است که به نظر من بخش بسیار مهمی از درمان است. آموزشهایی که در کنگره میگیریم، وادیها، سیدیها و مشارکتها، بهتدریج نگرش ما را نسبت به خودمان، زندگی و مشکلات تغییر میدهند. خیلی از باورها و توقعاتی که قبلاً داشتیم، ممکن است درست نبوده باشند و با آموزش، کمکم نگاه ما تغییر میکند. ممکن است مشکلات زندگی همچنان وجود داشته باشند، اما وقتی جهانبینی ما تغییر میکند، نوع برخورد ما با مشکلات هم تغییر میکند. من دیگر با هر مشکلی فقط ناله و شکایت نمیکنم، بلکه سعی میکنم ببینم این مشکل چه آموزشی برای من دارد و چگونه میتوانم از آن عبور کنم.
جهانبینی را میتوانم به رودخانهای تشبیه کنم که در مسیرش سنگهای کوچک و بزرگ وجود دارد. اگر آموزش و جهانبینی داشته باشیم، یاد میگیریم چگونه از کنار این سنگها عبور کنیم و مسیرمان را ادامه بدهیم؛ اما اگر آموزش نباشد، ممکن است پشت هر مانعی متوقف شویم و همانجا بمانیم. خدا را شکر میکنم که در کنگره ۶۰ صورت مسئله اعتیاد بهدرستی شناخته شد و با روش DST راه درمان آن پیدا شد. این موضوع به من یاد میدهد که اگر در زندگی با مسئلهای روبهرو شدم، نباید تصور کنم راهی وجود ندارد. هر مسئلهای، اگر درست شناخته شود، میتواند راهحلی داشته باشد. گاهی ممکن است جلوی یک در بسته بایستم و فکر کنم راه دیگری وجود ندارد، اما شاید فقط کلید آن در را پیدا نکرده باشم. آموزش به من کمک میکند کلیدها را پیدا کنم، درهای بسته را یکییکی باز کنم و وارد دنیای تازهای از زندگی شوم. از خداوند سپاسگزارم که فرصت حضور در کنگره و یادگیری این آموزشها را به من داده است.
مرزبان کشیک: همسفر مریم و مسافر محمد
تایپیست: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)
ویرایش: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
نمایندگی همسفران شهباز
- تعداد بازدید از این مطلب :
23